okres półtrwania pregabaliny
Okres półtrwania pregabaliny, będący kluczowym parametrem farmakokinetycznym, wynosi średnio 6,3 godziny, niezależnie od dawki. Parametr ten może się wydłużać u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania.
Pregabalina jest wydalana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, a jej metabolizm wątrobowy jest minimalny. Około 90% podanej dawki jest eliminowane z moczem, co tłumaczy istotny wpływ funkcji nerek na jej farmakokinetykę. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 60 ml/min konieczne jest zmniejszenie dawki leku.
Warto zaznaczyć, że okres półtrwania pregabaliny nie ulega istotnym zmianom podczas jednoczesnego podawania innych leków, co jest korzystne w terapii skojarzonej. Stężenie leku osiąga stan stacjonarny po około 24-48 godzinach stosowania, co należy uwzględnić przy inicjowaniu terapii i ocenie skuteczności klinicznej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu około 1 godziny po podaniu na czczo. Lek wykazuje liniowy profil farmakokinetyczny w zalecanym zakresie dawek, z minimalnym metabolizmem (98% wydalane w postaci niezmienionej przez nerki) i brakiem wiązania z białkami osocza, co ogranicza ryzyko interakcji lekowych. Stan stacjonarny osiągany jest po 24-48 godzinach regularnego podawania. Podawanie pregabaliny z pokarmem zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki, a hemodializa obniża stężenie leku o około 50%. U osób w podeszłym wieku obserwuje się wydłużony okres półtrwania związany z obniżonym klirensem nerkowym.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność doustna, ból przewlekły, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens skorygowany, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, okres półtrwania pregabaliny, pacjent geriatryczny, padaczka, podanie na czczo, racemizacja, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu, szybkie wchłanianie, wydalanie nerkowe, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się przewidywalnym profilem z szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, osiągając maksymalne stężenie (Cmax) w osoczu w ciągu około 1 godziny, z biodostępnością ≥90%. Stan ustalony osiągany jest w ciągu 24-48 godzin od rozpoczęcia terapii. Lek nie wiąże się z białkami osocza, a jego eliminacja odbywa się głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku obniża się o około 50%. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie zalecanych dawek, a płeć nie wpływa istotnie na stężenia leku w osoczu, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania z tego powodu.
bariera krew-mózg, biodostępność, ból przewlekły, dializoterapia, dysfagia, eliminacja leku, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania pregabaliny, padaczka, pole pod krzywą stężenia, przenikanie przez łożysko, przyjmowanie leku z posiłkiem, stężenie pregabaliny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
