stężenie pregabaliny w osoczu
Stężenie pregabaliny w osoczu jest istotnym parametrem w terapii monitorowanej tego leku, stosowanego głównie w leczeniu padaczki, bólu neuropatycznego oraz zaburzeń lękowych uogólnionych. Zakres terapeutyczny pregabaliny w osoczu wynosi zazwyczaj 2-5 μg/ml, choć skuteczność kliniczna może być obserwowana przy różnych stężeniach u poszczególnych pacjentów.
Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu po około 1-2 godzinach od podania. Lek nie wiąże się z białkami osocza, co zmniejsza ryzyko interakcji z innymi lekami na poziomie wiązania białkowego. Pregabalina jest wydalana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki.
Monitorowanie stężenia pregabaliny w osoczu może być szczególnie przydatne u pacjentów z niewydolnością nerek, przy podejrzeniu nieprzestrzegania zaleceń terapeutycznych, przy braku efektu terapeutycznego pomimo stosowania standardowych dawek lub w przypadku wystąpienia objawów toksyczności. Najczęściej do oznaczania stężenia pregabaliny wykorzystuje się wysokosprawną chromatografię cieczową (HPLC) lub chromatografię cieczową sprzężoną z tandemową spektrometrią mas (LC-MS/MS).
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Pregabalina, substancja czynna preparatu Tabagine, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax o 25-30% i wydłuża czas do osiągnięcia Cmax (tmax) o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24-48 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg, a lek nie wiąże się z białkami osocza. Metabolizm jest minimalny – 98% substancji wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki, a okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której eliminacja substancji wynosi około 50% po 4 godzinach zabiegu.
bariera krew-mózg, biodostępność pregabaliny, czas do osiągnięcia Cmax, czynność nerek, dializoterapia, dysfagia, eliminacja pregabaliny, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pregabaliny, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny w osoczu, szybkie wchłanianie, wchłanianie pregabaliny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Pregabalina, substancja czynna leku Pragiola, charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w zalecanym zakresie dawek, z biodostępnością doustną ≥90% niezależną od dawki oraz szybkim wchłanianiem (Cmax osiągane w około 1 godzinę na czczo). Pokarm opóźnia wchłanianie (tmax do ~3,5 godz.) i zmniejsza Cmax o 25-30%, jednak nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie. Lek wykazuje brak wiązania z białkami osocza, minimalny metabolizm (około 98% wydalane w postaci niezmienionej przez nerki), a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg. Okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 6,3 godziny, u dzieci poniżej 6 lat jest krótszy (3-4 godziny), a u starszych dzieci (≥7 lat) wynosi 4-6 godzin. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek, a hemodializa 4-godzinna obniża stężenie leku o około 50%, wskazując na konieczność podania dawki uzupełniającej po zabiegu.
analiza farmakokinetyczna, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, ciąża i laktacja, dostosowanie dawki, eliminacja leku, farmakokinetyka, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, formy racemiczne, grupa wiekowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm leku, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent w podeszłym wieku, padaczka, parametr farmakokinetyczny, pregabalina, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, stereoizomeria, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, stężenie pregabaliny w osoczu, stężenie w osoczu, wchłanianie doustne, wchłanianie leku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Pregabalina, dostępna w dawkach 75 mg, 150 mg oraz 300 mg, wykazuje spójny i przewidywalny profil farmakokinetyczny u zdrowych ochotników oraz pacjentów z padaczką i bólem przewlekłym. Po podaniu doustnym na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę, z biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24-48 godzin. Podawanie z pokarmem zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia Tmax o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowitą ilość wchłoniętego leku. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, jest minimalnie metabolizowana (98% wydalana w postaci niezmienionej), a jej eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie (redukcja stężenia o około 50% po 4 godzinach dializy). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek terapeutycznych, a różnice międzyosobnicze są niewielkie (<20%).
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność leku, ból przewlekły, Cmax, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, laktacja, lek przeciwpadaczkowy, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent dializowany, padaczka, przenikanie do mleka matki, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny w osoczu, zaburzenie czynności nerek
