tiki ruchowe i wokalne
Tiki ruchowe i wokalne to mimowolne, nagłe, powtarzalne ruchy lub wokalizacje, które są objawem zaburzeń tikowych. Tiki ruchowe mogą obejmować proste gesty, takie jak mruganie, wzruszanie ramionami czy grymasy twarzy, lub bardziej złożone sekwencje ruchów. Tiki wokalne natomiast manifestują się jako dźwięki, od prostych (chrząkanie, pociąganie nosem) po złożone (wypowiadanie słów lub fraz).
Najpoważniejszą formą zaburzeń tikowych jest zespół Tourette’a, charakteryzujący się współwystępowaniem tików ruchowych i wokalnych utrzymujących się przez ponad rok. Zaburzenia tikowe najczęściej pojawiają się w dzieciństwie, zwykle między 4. a 6. rokiem życia, z największym nasileniem objawów w okresie wczesnej adolescencji. U większości pacjentów objawy łagodnieją lub całkowicie ustępują w późnej adolescencji lub wczesnej dorosłości.
Diagnostyka zaburzeń tikowych opiera się głównie na obserwacji klinicznej i wywiadzie. Leczenie obejmuje terapię behawioralną (zwłaszcza odwracanie nawyku), psychoedukację oraz w przypadkach nasilonych objawów farmakoterapię (najczęściej neuroleptyki, agonisty receptora alfa-2-adrenergicznego). Współwystępowanie zaburzeń tikowych z ADHD, zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi czy zaburzeniami lękowymi jest częste i może wymagać dodatkowego postępowania terapeutycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Concerta
Stosowanie metylofenidatu (Concerta) w leczeniu ADHD u dzieci i młodzieży w wieku 6-18 lat wymaga szczegółowej oceny klinicznej, ze szczególnym uwzględnieniem ciężkości i przewlekłości objawów. Terapia nie powinna być prowadzona bezterminowo, a leczenie dłuższe niż 12 miesięcy wymaga monitorowania parametrów takich jak stan układu sercowo-naczyniowego, rozwój fizyczny, masa ciała, apetyt oraz pojawienie się lub nasilenie zaburzeń psychicznych (np. tiki, zachowania agresywne, pobudzenie, lęk, depresja, psychoza, mania, urojenia). Zaleca się coroczne próby przerwania terapii, najlepiej w okresie wakacji szkolnych, w celu oceny funkcjonowania pacjenta bez farmakoterapii. Stosowanie metylofenidatu jest przeciwwskazane u dzieci poniżej 6 lat oraz u osób powyżej 65 roku życia ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
badania kliniczne kontrolowane, ciśnienie skurczowe i rozkurczowe, działanie sympatykomimetyczne, kardiomiopatia, kołatanie serca, leki stymulujące OUN, metylofenidat, nagła śmierć, objawy kardiologiczne, perseweracja, podwyższenie ciśnienia tętniczego, tiki ruchowe i wokalne, układ sercowo-naczyniowy, urojenia, zaburzenia psychiczne, zaburzenia rytmu serca, zachowania agresywne, zespół ADHD - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atenza
Zastosowanie metylofenidatu chlorowodorku w leczeniu zespołu ADHD u pacjentów w wieku 6-18 lat wymaga starannej oceny nasilenia i przewlekłości objawów. Długotrwałe stosowanie powyżej 12 miesięcy nie zostało systematycznie ocenione w kontrolowanych badaniach klinicznych, dlatego terapia nie powinna być bezterminowa, zwłaszcza u dzieci i młodzieży, gdzie zaleca się zakończenie leczenia w okresie dojrzewania. Pacjenci poddawani terapii długoterminowej wymagają regularnego monitorowania stanu układu sercowo-naczyniowego, rozwoju fizycznego (wzrost, masa ciała, apetyt) oraz stanu psychicznego, ze szczególnym uwzględnieniem potencjalnych działań niepożądanych, takich jak tiki ruchowe i wokalne, zaburzenia nastroju, psychoza czy zachowania agresywne. Zaleca się również okresowe próby przerwania leczenia, najlepiej raz w roku, np. podczas wakacji szkolnych, w celu oceny funkcjonowania pacjenta bez leku.
depresja, farmakoterapia, funkcjonowanie społeczne, laktoza jednowodna, metylofenidatu chlorowodorek, monitorowanie kliniczne, objawy psychotyczne, odstawienie leku, perseweracja, psychoza, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, terapia metylofenidatem, tiki ruchowe i wokalne, układ sercowo-naczyniowy, wycofanie społeczne, zaburzenia lękowe, zachowania agresywne, zespół ADHD - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół tourette’a – Objawy
Zespół Tourette’a (ZT) to neurorozwojowe zaburzenie charakteryzujące się obecnością mnogich tików ruchowych oraz co najmniej jednego tiku wokalnego utrzymujących się ponad rok, z początkiem przed 18. rokiem życia. Tiki dzielą się na proste i złożone, obejmując mimowolne ruchy (np. mruganie, grymasy, kopropaksja) oraz wokalizacje (np. chrząkanie, echolalia, koprolalia – występująca u 10-15% pacjentów). Przed wystąpieniem tików pacjenci często doświadczają uczucia poprzedzającego (premonitory urge), które ustępuje po wykonaniu tiku. Przebieg choroby cechuje się zmiennością objawów, z początkiem zwykle między 2. a 15. rokiem życia, szczytem nasilenia w wieku 10-12 lat oraz stopniową poprawą w okresie dojrzewania. Czynniki nasilające tiki to m.in. stres, zmęczenie i infekcje paciorkowcowe, natomiast relaksacja i aktywność fizyczna o niskiej intensywności mogą je łagodzić. Współistniejące zaburzenia neuropsychiatryczne, takie jak ADHD (50-60%), OCD (30-40%), zaburzenia lękowe, nastroju oraz zaburzenia snu, są powszechne i często mają większy wpływ na funkcjonowanie niż same tiki.
ADHD, echolalia, infekcja paciorkowcowa, koprolalia, nasilenie tików, palilalia, remisja, tiki ruchowe, tiki ruchowe i wokalne, tiki wokalne, uczucie poprzedzające, zaburzenia afektywne, zaburzenia lękowe, zaburzenia nastroju, zaburzenia snu, zaburzenie neurologiczne, zaburzenie neurorozwojowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zespół Tourette’a - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół tourette’a – Epidemiologia
Zespół Tourette’a (ZT) jest neurozwojowym zaburzeniem charakteryzującym się mimowolnymi tikami ruchowymi i wokalnymi, o rozpowszechnieniu u dzieci i młodzieży szacowanym na 0,3-1%, z metaanalizą wskazującą na 0,52-0,77%. W USA częstość występowania wynosi około 0,23-0,3% w populacji 0-17 lat, co odpowiada około 174 000 dzieci. ZT jest 3-4 razy częstszy u chłopców niż u dziewcząt, z wyraźnym spadkiem rozpowszechnienia u dorosłych (0,01-0,05%). Objawy pojawiają się zwykle między 5 a 15 rokiem życia, z maksymalnym nasileniem w wieku 10-12 lat, a około 50% pacjentów doświadcza remisji do 18 roku życia. Współwystępowanie zaburzeń psychicznych jest wysokie – ADHD dotyczy około 60% pacjentów, OCD 27-30%, a zaburzenia ze spektrum autyzmu 6-11%. Występuje także zwiększone ryzyko zaburzeń dwubiegunowych i innych problemów psychospołecznych.
ADHD, ASD, etiologia schorzenia, kryteria diagnostyczne, manifestacja kliniczna, nasilenie objawów, OCD, patogeneza schorzenia, przewlekłe zaburzenie tikowe, remisja, schorzenie współistniejące, tik ruchowy, tik wokalny, tiki ruchowe i wokalne, współwystępowanie chorób, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie lękowe, zaburzenie nastroju, zaburzenie neurozwojowe, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie tikowe, zaburzenie zachowania, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zespół Tourette’a - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Atenza
Leczenie metylofenidatem w ADHD wymaga indywidualnej oceny nasilenia i przewlekłości objawów, szczególnie u dzieci w wieku 6-18 lat. Długotrwałe stosowanie powyżej 12 miesięcy nie zostało systematycznie ocenione w badaniach klinicznych, dlatego terapia powinna być regularnie monitorowana pod kątem układu sercowo-naczyniowego, rozwoju fizycznego, masy ciała, apetytu oraz zaburzeń psychicznych, takich jak tiki, agresja, lęk, depresja czy psychoza. Zaleca się coroczne przerwy w leczeniu, np. podczas wakacji szkolnych, w celu oceny funkcjonowania pacjenta bez farmakoterapii. Metylofenidat jest przeciwwskazany u dzieci poniżej 6 lat oraz osób powyżej 65 lat, a także u pacjentów z poważnymi chorobami serca, tachykardią, zaburzeniami rytmu serca lub podwyższonym skurczowym ciśnieniem krwi (>95. percentyla). Konieczne jest zebranie szczegółowego wywiadu rodzinnego i wykonanie badania kardiologicznego przed rozpoczęciem terapii, a w trakcie leczenia monitorowanie ciśnienia tętniczego i tętna co najmniej co 6 miesięcy.
choroba afektywna dwubiegunowa, ciśnienie tętnicze, dysfagia, kardiomiopatia, leukopenia, metylofenidat, mózgowe porażenie dziecięce, niedokrwienie mózgu, niedokrwistość, niedowład połowiczy, omamy dotykowe, omamy słuchowe, omamy wzrokowe, padaczka, perseweracja, priapizm, tiki ruchowe i wokalne, trombocytopenia, urojenia, zaburzenia opozycyjno-buntownicze, zapalenie naczyń mózgowych, zespół ADHD, zespół serotoninowy, zespół Tourette’a