wchłanianie pregabaliny

Pregabalina jest lekiem przeciwpadaczkowym, przeciwbólowym i przeciwlękowym z grupy gabapentynoidów. Wchłanianie pregabaliny charakteryzuje się szybką absorpcją z przewodu pokarmowego, niezależnie od przyjmowania pokarmu, co zapewnia jej wysoką biodostępność wynoszącą około 90%.

Maksymalne stężenie pregabaliny w osoczu (Cmax) jest osiągane w ciągu 1-2 godzin po podaniu doustnym. Wchłanianie odbywa się głównie w jelicie cienkim przy udziale transporterów aminokwasów L (system L), które transportują również aminokwasy obojętne, takie jak L-leucyna i L-fenyloalanina. Co istotne, kinetyka wchłaniania jest liniowa – zwiększenie dawki powoduje proporcjonalny wzrost stężenia leku we krwi.

W przeciwieństwie do gabapentyny, pregabalina wykazuje lepsze i bardziej przewidywalne wchłanianie, szczególnie przy wyższych dawkach. Lek nie wiąże się w znaczącym stopniu z białkami osocza (poniżej 1%), co minimalizuje ryzyko interakcji na etapie wiązania z albuminami. Wchłanianie pregabaliny nie jest istotnie modyfikowane przez jednoczesne stosowanie innych leków, co czyni ją bezpieczniejszą w politerapii.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tabagine 300 mg

Pregabalina, substancja czynna preparatu Tabagine, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90% oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu około 1 godziny po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu obniża Cmax o 25-30% i wydłuża czas do osiągnięcia Cmax (tmax) o około 2,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Farmakokinetyka pregabaliny jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a stan stacjonarny osiągany jest w ciągu 24-48 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg, a lek nie wiąże się z białkami osocza. Metabolizm jest minimalny – 98% substancji wydalane jest w postaci niezmienionej przez nerki, a okres półtrwania u dorosłych wynosi średnio 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której eliminacja substancji wynosi około 50% po 4 godzinach zabiegu.
bariera krew-mózg, biodostępność pregabaliny, czas do osiągnięcia Cmax, czynność nerek, dializoterapia, dysfagia, eliminacja pregabaliny, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pregabaliny, N-metylowa pochodna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, podanie doustne, pole pod krzywą stężenia, przenikanie przez łożysko, stan stacjonarny, stężenie pregabaliny w osoczu, szybkie wchłanianie, wchłanianie pregabaliny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Vivanta 75 mg

Farmakokinetyka pregabaliny charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym na czczo, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w ciągu około 1 godziny oraz wysoką biodostępnością ≥90%, niezależną od dawki. Podawanie leku z pokarmem opóźnia tmax o około 2,5 godziny i zmniejsza Cmax o 25-30%, jednak nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Pregabalina nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakologicznych, a jej pozorna objętość dystrybucji wynosi około 0,56 l/kg. Metabolizm jest minimalny (<2%), z eliminacją głównie przez nerki w postaci niezmienionej (98%), a okres półtrwania u dorosłych wynosi około 6,3 godziny. Klirens pregabaliny jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek oraz u osób poddawanych hemodializie, podczas której stężenie leku w osoczu zmniejsza się o około 50% po 4 godzinach zabiegu.
bariera krew-mózg, biodostępność, Cmax, dawka wielokrotna, dializoterapia, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka pregabaliny, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, metabolit pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, okres półtrwania eliminacji, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parametr farmakokinetyczny, przenikanie do mleka matki, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, Tmax, wchłanianie pregabaliny, zaburzenia czynności nerek, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Lynagex XR 165 mg

Pregabalina w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (dawki 82,5 mg, 165 mg, 330 mg) charakteryzuje się liniową i przewidywalną farmakokinetyką, z proporcjonalnym wzrostem Cmax i AUC w zakresie dawek 82,5-660 mg/dobę. Stan stacjonarny osiągany jest po 72-96 godzinach, co jest istotne przy ocenie skuteczności terapii. Podawanie raz na dobę po wieczornym posiłku zapewnia równoważne AUC, ale niższe Cmax w porównaniu z formą o natychmiastowym uwalnianiu podawaną dwa razy na dobę, co umożliwia rzadsze dawkowanie przy zachowaniu podobnej ekspozycji systemowej. Biodostępność pregabaliny jest zależna od obecności pokarmu – przyjmowanie na czczo zmniejsza ją o 30-50%. Lek wykazuje dobrą penetrację przez barierę krew-mózg, brak wiązania z białkami osocza oraz minimalny metabolizm (98% wydalane w postaci niezmienionej przez nerki). Klirens pregabaliny jest ściśle powiązany z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz podawania dawki dodatkowej po hemodializie (redukcja stężenia o ok. 50% po 4 godzinach). Zaburzenia czynności wątroby nie wpływają istotnie na farmakokinetykę pregabaliny.
analiza farmakokinetyczna populacji, bariera krew-mózg, biodostępność pregabaliny, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka pregabaliny, formy racemiczne, hemodializa, jelito cienkie, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pregabaliny, metabolizm wątrobowy, N-metylowa pochodna, natychmiastowe uwalnianie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, przedłużone uwalnianie, stan stacjonarny, wchłanianie pregabaliny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Reddy 75 mg

Pregabalina charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną ≥90%, niezależną od dawki, oraz szybkim wchłanianiem z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) w około 1 godzinę po podaniu na czczo. Obecność pokarmu zmniejsza Cmax o 25-30% i opóźnia Tmax do około 3,5 godziny, jednak nie wpływa istotnie na całkowite wchłanianie. Lek nie wiąże się z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Pregabalina jest wydalana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania około 6,3 godziny u pacjentów z prawidłową funkcją nerek. Klirens pregabaliny jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga dostosowania dawki u pacjentów z niewydolnością nerek oraz po hemodializie, podczas której stężenie leku spada o około 50%. Farmakokinetyka jest liniowa w zalecanym zakresie dawek, a międzyosobnicze różnice nie przekraczają 20%, co eliminuje konieczność rutynowego monitorowania stężenia leku w osoczu.
AUC, bariera krew-mózg, biodostępność, ból przewlekły, dializoterapia, enancjomer, enzym wątrobowy, farmakokinetyka pregabaliny, faza eliminacji, forma racemiczna, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, lek przeciwpadaczkowy, liniowość farmakokinetyki, metabolizm wątrobowy, monitorowanie stężenia leku, N-metylowa pochodna pregabaliny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, wchłanianie pregabaliny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

wchłanianie pregabaliny

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Tabagine 300 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Vivanta 75 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Lynagex XR 165 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Pregabalin Reddy 75 mg