hydrolaza walacyklowiru
Hydrolaza walacyklowiru to enzym odpowiedzialny za przekształcenie proletku walacyklowiru w jego aktywną formę – acyklowir. Walacyklowir jest estrem L-walinowym acyklowiru, który charakteryzuje się lepszą biodostępnością po podaniu doustnym (około 55%) w porównaniu do samego acyklowiru (15-30%).
Enzym ten należy do grupy esteraz i występuje głównie w jelitach oraz wątrobie. Po podaniu doustnym walacyklowiru, hydrolaza szybko odszczepia resztę L-walinową, uwalniając aktywny farmakologicznie acyklowir, który wykazuje działanie przeciwwirusowe wobec wirusów z rodziny Herpesviridae, w tym wirusa opryszczki zwykłej (HSV-1, HSV-2), wirusa ospy wietrznej i półpaśca (VZV) oraz wirusa cytomegalii (CMV).
Przekształcenie walacyklowiru w acyklowir przez hydrolazę walacyklowiru jest kluczowym etapem w mechanizmie działania tego leku, ponieważ pozwala na wykorzystanie zalet proletku (lepsza biodostępność) przy zachowaniu pełnej aktywności przeciwwirusowej aktywnego metabolitu. Dzięki temu mechanizmowi możliwe jest stosowanie mniejszych dawek i rzadsze podawanie walacyklowiru w porównaniu do acyklowiru.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vaciclor 1000 mg 1000 mg
Walacyklowir, będący L-walinowym estrem acyklowiru (ATC: J05AB11), jest prolekiem o szerokim spektrum działania przeciwwirusowego, wykazującym aktywność wobec wirusów z grupy Herpes, w tym HSV-1, HSV-2, VZV, CMV, EBV oraz HHV-6. Po podaniu doustnym ulega szybkiemu przekształceniu do acyklowiru i waliny, głównie dzięki hydrolazie walacyklowiru. Mechanizm działania opiera się na selektywnym hamowaniu wirusowej polimerazy DNA poprzez trójfosforan acyklowiru, powstający po fosforylacji inicjowanej przez wirusową kinazę tymidynową (TK) lub fosfotransferazę UL97 (w przypadku CMV). Oporność na lek najczęściej wynika z braku lub mutacji kinazy tymidynowej, co jest szczególnie istotne u pacjentów z immunosupresją, takich jak osoby po przeszczepach, z HIV czy poddawane chemioterapii.
acyklowir, fosfotransferaza, Herpes Simplex Virus, hydrolaza walacyklowiru, kinaza tymidynowa, neuralgia ostra, neuralgia popółpaścowa, opryszczka gladiatorów, opryszczka narządów płciowych, opryszczka wargowa, ostre odrzucenie przeszczepu, półpasiec oczny, przeszczepienie komórek macierzystych, rumień wielopostaciowy, serokonwersja HSV-2, Varicella-Zoster virus, walacyklowir, walgancyklowir, wirus cytomegalii, wirus Epsteina-Barr, wirus opryszczki zwykłej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wyprysk opryszczkowy, zakażenie oportunistyczne, zanokcica opryszczkowa, zapalenie błony śluzowej - Leksykon substancji czynnych
Walacyklowir – Właściwości farmakokinetyczne
Walacyklowir, jako prolek acyklowiru, charakteryzuje się znacznie wyższą biodostępnością (około 54% po dawce 1000 mg) w porównaniu do samego acyklowiru podawanego doustnie, co umożliwia efektywniejsze leczenie zakażeń wirusowych. Po podaniu doustnym walacyklowir jest szybko i niemal całkowicie przekształcany do acyklowiru i L-waliny przez hydrolazę walacyklowiru w wątrobie. Farmakokinetyka wykazuje nieliniowość względem dawki, z mniej niż proporcjonalnym wzrostem Cmax i zmniejszoną biodostępnością powyżej 500 mg. Maksymalne stężenia acyklowiru (Cmax) po dawkach 250, 500, 1000 i 2000 mg wynoszą odpowiednio 2,20 ± 0,38, 3,37 ± 0,95, 5,20 ± 1,92 oraz 8,30 ± 1,43 µg/ml, a czas do osiągnięcia Cmax (Tmax) waha się od 0,75 do 2 godzin. Walacyklowir i acyklowir wykazują słabe wiązanie z białkami osocza (15%) oraz dobrą penetrację do płynu mózgowo-rdzeniowego (około 25% AUC w CSF w stosunku do osocza dla acyklowiru). Metabolizm walacyklowiru nie angażuje enzymów cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych.
8-hydroksy-acyklowir, acyklowir, AUC, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, hydrolaza walacyklowiru, klirens kreatyniny, metabolizm pierwszego przejścia, nieliniowa farmakokinetyka, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, półpasiec, późna ciąża, schyłkowa choroba nerek, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, stężenie w surowicy, walacyklowir, zaburzenia czynności wątroby, zakażenie HIV - Leksykon substancji czynnych
Walacyklowir – Właściwości farmakodynamiczne
Walacyklowir, będący prolekiem acyklowiru, jest skutecznym lekiem przeciwwirusowym z grupy nukleozydów, stosowanym głównie w terapii zakażeń wirusami z rodziny Herpes, w tym HSV-1, HSV-2, VZV, CMV, EBV oraz HHV-6. Po podaniu doustnym ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego acyklowiru, który hamuje replikację wirusowego DNA poprzez konkurencyjną inhibicję wirusowej polimerazy DNA. Mechanizm aktywacji acyklowiru wymaga fosforylacji przez wirusową kinazę tymidynową (dla HSV, VZV, EBV) lub fosfotransferazę UL97 (dla CMV), co zapewnia selektywność działania leku. Oporność na acyklowir najczęściej wynika z braku kinazy tymidynowej, co jest szczególnie istotne u pacjentów z immunosupresją, takich jak osoby po przeszczepach, poddawane chemioterapii lub zakażone HIV. Walacyklowir dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 500 mg i 1000 mg (walacyklowiru chlorowodorek jednowodny).
analog nukleozydu, fosfotransferaza, hydrolaza walacyklowiru, kinaza tymidynowa, neuralgia popółpaścowa, odrzucanie przeszczepu, oporność na acyklowir, opryszczka wargowa, polimeraza DNA, półpasiec, półpasiec oczny, rumień wielopostaciowy, trójfosforan acyklowiru, walacyklowir, walgancyklowir, wirus cytomegalii, wirus Epsteina-Barr, wirus opryszczki zwykłej, wirus ospy wietrznej, wyprysk opryszczkowy, zakażenie narządów płciowych, zakażenie oportunistyczne, zanokcica opryszczkowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vaciclor 1000 mg 1000 mg
Walacyklowir, prolek acyklowiru, po podaniu doustnym ulega szybkiemu i niemal całkowitemu przekształceniu do aktywnego acyklowiru oraz waliny, głównie dzięki enzymowi hydrolazie walacyklowiru. Biodostępność acyklowiru po podaniu walacyklowiru w dawce 1000 mg wynosi około 54% i jest niezależna od przyjmowania pokarmu. Farmakokinetyka wykazuje brak proporcjonalności do dawki, z mniejszą biodostępnością przy dawkach powyżej 500 mg. Maksymalne stężenia (Cmax) acyklowiru po dawkach 250, 500, 1000 i 2000 mg wynoszą odpowiednio 2,20 ± 0,38, 3,37 ± 0,95, 5,20 ± 1,92 oraz 8,30 ± 1,43 µg/ml, a czas do osiągnięcia Cmax (Tmax) mieści się w zakresie 0,75-3 godzin. Okres półtrwania eliminacyjnego acyklowiru u osób z prawidłową czynnością nerek wynosi około 3 godzin, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek wydłuża się do około 14 godzin, co wymaga dostosowania dawkowania. Walacyklowir i acyklowir wykazują słabe wiązanie z białkami osocza (~15%) oraz ograniczone przenikanie do płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF), gdzie stosunek AUC wynosi około 25% dla acyklowiru i metabolitu 8-OH-ACV oraz 2,5% dla metabolitu CMMG.
AUC, Cmax, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, farmakokinetyka w ciąży, hydrolaza walacyklowiru, klirens kreatyniny, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, prolek acyklowiru, schyłkowa choroba nerek, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Vaciclor 500 mg 500 mg
Walacyklowir, będący L-walinowym esterem acyklowiru, jest prolekiem o wysokiej biodostępności, który po podaniu doustnym ulega szybkiej konwersji do aktywnego acyklowiru. Mechanizm działania opiera się na selektywnym hamowaniu replikacji wirusów z rodziny Herpes poprzez konkurencyjne blokowanie wirusowej polimerazy DNA po przekształceniu do trójfosforanu acyklowiru. Fosforylacja inicjowana jest przez wirusową kinazę tymidynową (HSV, VZV, EBV) lub fosfotransferazę genu UL97 (CMV), co zapewnia wysoką specyficzność działania. Walacyklowir wykazuje skuteczność wobec HSV-1, HSV-2, VZV, CMV, EBV oraz HHV-6, a oporność na lek najczęściej wiąże się z brakiem kinazy tymidynowej, szczególnie u pacjentów z immunosupresją (np. po przeszczepach, chemioterapii, zakażeniu HIV).
acyklowir, białaczka, chłoniak, choroba autoimmunologiczna, fosfotransferaza, hydrolaza walacyklowiru, kinaza tymidynowa, kinaza tymidynowa wirusowa, neuralgia ostra, neuralgia popółpaścowa, opryszczka gladiatorów, opryszczka narządów płciowych, opryszczka wargowa, ostre odrzucenie przeszczepu, polimeraza DNA wirusowa, półpasiec, półpasiec oczny, przeszczepienie komórek macierzystych, rumień wielopostaciowy, serokonwersja HSV-2, trójfosforan acyklowiru, walacyklowir, walgancyklowir, wirus cytomegalii, wirus Epsteina-Barr, wirus opryszczki zwykłej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, wyprysk opryszczkowy, zakażenie HIV, zakażenie oportunistyczne, zanokcica opryszczkowa - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vaciclor 500 mg 500 mg
Walacyklowir, prolek acyklowiru, charakteryzuje się znacząco wyższą biodostępnością acyklowiru (54% po dawce 1000 mg) w porównaniu do doustnego podania samego acyklowiru (3,3-5,5-krotnie wyższa). Po podaniu doustnym walacyklowir jest szybko i niemal całkowicie przekształcany do acyklowiru i waliny przez hydrolazę walacyklowiru. Parametry farmakokinetyczne acyklowiru wykazują nieproporcjonalność względem dawki, z mniejszą szybkością i stopniem wchłaniania przy dawkach powyżej 500 mg, co skutkuje mniej niż proporcjonalnym wzrostem Cmax i obniżoną biodostępnością. Maksymalne stężenia acyklowiru (Cmax) po dawkach 250, 500, 1000 i 2000 mg wynoszą odpowiednio 2,20 ± 0,38, 3,37 ± 0,95, 5,20 ± 1,92 oraz 8,30 ± 1,43 µg/ml, a AUC wynosi od 5,50 ± 0,82 do 29,5 ± 6,36 µg·h/ml. Walacyklowir i acyklowir wykazują słabe wiązanie z białkami osocza (15%), a przenikanie acyklowiru do płynu mózgowo-rdzeniowego wynosi około 25% AUC osocza. Metabolizm walacyklowiru nie obejmuje enzymów cytochromu P450, a wydalanie następuje głównie przez nerki, głównie w postaci acyklowiru (>80% dawki) i metabolitu CMMG (ok. 14%).
8-hydroksy-acyklowir, acyklowir, biodostępność, cytochrom P450, dehydrogenaza alkoholowa, hydrolaza walacyklowiru, klirens kreatyniny, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, oksydaza aldehydowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, schyłkowa choroba nerek, stężenie maksymalne, walacyklowir, wirus opryszczki zwykłej, wirus ospy wietrznej i półpaśca, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby