klirens pozorny
Klirens pozorny (ang. apparent clearance) to termin farmakokinetyczny odnoszący się do miary objętości osocza, która zostaje całkowicie oczyszczona z leku w jednostce czasu. W przeciwieństwie do klirensu rzeczywistego, klirens pozorny uwzględnia nie tylko oczyszczanie leku poprzez eliminację, ale również dystrybucję leku do tkanek.
Klirens pozorny jest istotnym parametrem w farmakologii klinicznej, szczególnie przy ocenie skuteczności leków o dużej objętości dystrybucji. Parametr ten może być wykorzystywany do określenia dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie konwencjonalne metody dawkowania mogą prowadzić do toksyczności.
Wartość klirensu pozornego może zmieniać się w zależności od stanu klinicznego pacjenta, co ma istotne znaczenie w terapii monitorowanej stężeniem leku we krwi. Jest on obliczany jako stosunek dawki leku do pola pod krzywą stężenia leku we krwi w czasie (AUC) i wyrażany w jednostkach objętości na jednostkę czasu, najczęściej ml/min lub l/h.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując liniową zależność AUC i Cmax w zakresie dawek 25-100 mg. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach, a stan stacjonarny osiągany jest po 10-14 dniach terapii, z łącznym stężeniem osoczowym sunitynibu i jego głównego metabolitu wynoszącym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib i jego czynny metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin, z wydalaniem głównie przez kał (61%) i nerki (16%). Nie stwierdzono istotnych interakcji farmakokinetycznych z gefitynibem, a klirens sunitynibu nie zależy od klirensu kreatyniny w zakresie 42-347 ml/min, co wskazuje na brak konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, choć u pacjentów z ESRD ekspozycja jest zmniejszona o 31-47%.
białko oporności raka piersi, czynny metabolit, dawkowanie pediatryczne, dezetylosunitynib, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, guz lity, hemodializa, induktor enzymu, interakcje farmakokinetyczne, izoenzym CYP3A4, izoenzymy cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens pozorny, liniowa farmakokinetyka, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, powierzchnia ciała, procesy ADME, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi dynamicznej, stężenie leku w osoczu, stężenie stacjonarne, substrat BCRP, sunitynib, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Metoprolol w postaci bursztynianu, dostępny w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu Metocard ZK (dawki 23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg odpowiadające 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu), charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem doustnym, lecz z biodostępnością około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Tabletki o przedłużonym uwalnianiu zapewniają kontrolowane uwalnianie substancji czynnej przez około 20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę, przy czym biodostępność jest o 20-30% niższa niż w tabletkach tradycyjnych, jednak bez klinicznie istotnego wpływu na AUC. Metoprolol wiąże się z białkami osocza w niewielkim stopniu (5-10%), a jego metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez enzym CYP2D6, wykazujący polimorfizm genetyczny, co wpływa na zmienność farmakokinetyczną między pacjentami. Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 godzin), a całkowity klirens około 1 l/min. Wydalanie następuje głównie przez nerki (>95% dawki), z około 5% leku wydalanego w postaci niezmienionej.
AUC, biodostępność układowa, bursztynian metoprololu, ciężka niewydolność wątroby, CYP2D6, cytochrom P450, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens całkowity leku, klirens pozorny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, otoczka polimerowa, peletki o kontrolowanym uwalnianiu, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, utlenianie wątrobowe, wchłanianie całkowite, zespolenie wrotno-żylne -
Leksykon leków
AuroGastro zawiera hioscyny butylobromek w dawce 10 mg, będący czwartorzędową solą amoniową o wysokiej polarności, co skutkuje niską biodostępnością po podaniu doustnym (~8%) i doodbytniczym (~3%). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po dawkach 20-400 mg wynosi 0,11-2,04 ng/ml, osiągane około 2 godziny po podaniu, a pole pod krzywą (AUC0-tz) mieści się w zakresie 0,37-10,7 ng·h/ml. Biodostępność całkowita dla różnych postaci farmaceutycznych (100 mg) jest poniżej 1%, co wynika z właściwości fizykochemicznych leku. Hioscyny butylobromek wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (~4,4%) i nie przenika przez barierę krew-mózg (dane zwierzęce). Lek dystrybuuje się głównie do mięśni gładkich jamy brzusznej i śródściennych zwojów, wykazując wysokie powinowactwo do receptorów muskarynowych i nikotynowych.
AuroGastro, bariera krew-mózg, białko osocza, biodostępność całkowita, czwartorzędowa sól amoniowa, hioscyny butylobromek, hydroliza, klirens pozorny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, receptor muskarynowy, receptor nikotynowy, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, tabletka powlekana, transport choliny, wiązanie estrowe, właściwości farmakokinetyczne -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując przewidywalny i liniowy profil farmakokinetyczny w dawkach od 25 do 100 mg. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach, a lek ulega kumulacji, zwiększając stężenie 3-4-krotnie, natomiast jego aktywny metabolit 7-10-krotnie, osiągając stan równowagi po 10-14 dniach z łącznym stężeniem osoczowym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95%), dużą objętością dystrybucji (2230 l) oraz metabolizmem głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a jego metabolitu 80-110 godzin, z wydalaniem głównie przez kał (61%) i nerki (16%).
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450, czynny metabolit, dezetylosunitynib, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka populacyjna, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, inhibitor BCRP, inhibitory CYP3A4, interakcje metaboliczne, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne leku, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Anastrozol, substancja czynna leku Anastrozole Eugia (1 mg/tabletka), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu około 2 godzin po podaniu doustnym na czczo. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Po 7 dniach stosowania raz na dobę stężenie w stanie stacjonarnym osiąga 90-95%, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Anastrozol wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza (40%) oraz długi okres półtrwania wynoszący 40-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 72 godzin. Główny metabolit, triazol, nie wykazuje aktywności hamującej aromatazę.
anastrozol, biodostępność, ciężka niewydolność, dawkowanie, ekspozycja systemowa, farmakokinetyka anastrozolu, frakcja farmakologicznie czynna, ginekomastia, inhibitor aromatazy, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolit, metabolizm anastrozolu, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie anastrozolu, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne profile w obu grupach. Lek charakteryzuje się proporcjonalnością dawki w zakresie 25–100 mg, z kumulacją stężenia 3–4-krotną dla sunitynibu i 7–10-krotną dla jego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi w ciągu 10–14 dni. Łączne stężenie osoczowe w stanie równowagi wynosi 62,9–101 ng/ml, co odpowiada efektywnemu hamowaniu fosforylacji receptorów in vitro. Sunitynib wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (95%), dużą objętość dystrybucji (2230 l) oraz długi okres półtrwania (40–60 godzin dla leku i 80–110 godzin dla metabolitu). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%).
AUC, białko BCRP, dostępność biologiczna, guz lity, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens całkowity, klirens pozorny, masa ciała, metabolit dietylowy, objętość dystrybucji, powierzchnia ciała, proporcjonalność dawki, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi stężeń, stężenie maksymalne, sunitynib, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry u obu grup, co potwierdza uniwersalność profilu farmakokinetycznego leku. Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację, prowadzącą do 3-4-krotnego wzrostu stężenia sunitynibu i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi w 10-14 dni. Łączne stężenie osoczowe po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co jest skuteczne w hamowaniu fosforylacji receptorów i wzrostu guza. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), mają dużą objętość dystrybucji (2230 l) oraz długi okres półtrwania (40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu), co uzasadnia schematy dawkowania z przerwami. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z kałem (61%) i moczem (16%).
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, BSA, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent onkologiczny, parametry farmakokinetyczne, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stała hamowania Ki, transportery aktywne -
Leksykon leków
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację leku (3-4-krotne zwiększenie stężenia) oraz jego aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu (7-10-krotne zwiększenie stężenia), osiągając stan równowagi dynamicznej po 10-14 dniach. Łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu wynosi 62,9-101 ng/ml, co jest stężeniem terapeutycznym hamującym fosforylację receptorów i wzrost guzów. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego metabolit w 90%, ma dużą pozorną objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Farmakokinetyka jest stabilna podczas wielokrotnego podawania, a pokarm nie wpływa na biodostępność leku.
białko oporności raka piersi, białko osocza, całkowity klirens, dezetylosunitynib, dostępność biologiczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, eskalacja dawki, farmakokinetyka liniowa, fosforylacja receptorów, guz lity, hemodializa, izoenzym CYP3A4, izoenzym cytochromu P450, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens pozorny, kumulacja leku, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm wątrobowy, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi dynamicznej, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami -
Leksykon leków
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie (Tmax) w zakresie 0,5-3 godzin u dorosłych oraz 0,5-6 godzin u dzieci i młodzieży. Ekspozycja na lek (AUCτ) wzrasta proporcjonalnie do dawki w zakresie 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę. Średni okres półtrwania wynosi 5-6 godzin u pacjentów dorosłych i 2-5 godzin u dzieci i młodzieży. Dazatynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 l, CV 93%) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm leku odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a eliminacja następuje przede wszystkim z kałem (85% dawki, z czego 19% w postaci niezmienionej), natomiast wydalanie z moczem jest minimalne (4% dawki, 0,1% niezmienionej). Zmienność farmakokinetyczna jest znacząca, zwłaszcza w biodostępności (44% CV), jednak nie wpływa to istotnie na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Pokarm, zarówno bogatotłuszczowy, jak i ubogotłuszczowy, powoduje niewielkie wzrosty ekspozycji (14-21% AUC), które nie mają klinicznego znaczenia.
biodostępność, cytochrom CYP3A4, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, dazatynib, ekspozycja AUC, farmakokinetyka populacyjna, guz lity, klirens, klirens pozorny, metabolizm enzymatyczny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna z chromosomem Filadelfia, parametry farmakokinetyczne, pole pod krzywą stężenia, posiłek bogatotłuszczowy, posiłek ubogotłuszczowy, profil farmakokinetyczny, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie maksymalne, wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenia czynności wątroby, zawiesina doustna, znakowanie izotopowe -
Leksykon substancji czynnych
Imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych i GIST, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (98%) oraz znaczną międzyosobniczą zmiennością farmakokinetyczną. Po podaniu doustnym w dawkach od 25 do 1000 mg obserwuje się liniowy wzrost AUC, a okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję. Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu N-demetylowanego, którego AUC stanowi około 16% AUC imatynibu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (68%) i moczem (13%), z czego 25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Wpływ posiłku na farmakokinetykę jest niewielki, z 11% obniżeniem Cmax i wydłużeniem tmax o 1,5 godziny po posiłku wysokotłuszczowym.
AUC, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, Cmax, CML, CYP3A4, cytochrom P-450, dawkowanie leku, farmakokinetyka, GIST, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, klirens pozorny, kwaśna alfa-glikoproteina, mikrosomy, niewydolność wątroby, nowotwór hematologiczny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa piperazyny, przerzut nowotworowy, przewlekła białaczka szpikowa, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne -
Leksykon leków
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu dochodzi do kumulacji, z 3-4-krotnym wzrostem stężenia sunitynibu i 7-10-krotnym wzrostem stężenia aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu, osiągając stan stacjonarny w 10-14 dni. Łączne stężenie terapeutyczne obu związków w osoczu wynosi 62,9-101 ng/ml. Sunitynib osiąga Cmax po 6-12 godzinach, a jego biodostępność nie jest modyfikowana przez pokarm. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95% dla sunitynibu, 90% dla metabolitu) oraz dużą objętością dystrybucji (2230 l). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%), a okres półtrwania sunitynibu i metabolitu wynosi odpowiednio 40-60 i 80-110 godzin.
aminotransferazy, BCRP, białko oporności raka piersi, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, czynny metabolit, dezetylosunitynib, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka sunitynibu, fosforylacja receptorów, hemodializa, induktory i inhibitory enzymatyczne, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, metabolizm substancji czynnych, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan stacjonarny, sunitynib, transportery błonowe, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach terapeutycznych 25-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu dochodzi do kumulacji stężenia sunitynibu (3-4-krotny wzrost) oraz jego aktywnego metabolitu (7-10-krotny wzrost), osiągając stan równowagi po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Tmax wynosi 6-12 godzin, a biodostępność nie jest zależna od posiłku. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (61%), a klirens pozorny wynosi 34-62 l/h. Okres półtrwania sunitynibu to 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin.
białko oporności raka piersi, białko osocza, biodostępność, czynny metabolit, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens pozorny, kwestionariusz ECOG, maksymalna tolerowana dawka, modelowanie zmiennych kowariancji, objętość dystrybucji, pole pod krzywą, powierzchnia ciała, procesy ADME, schyłkowa niewydolność nerek, stan równowagi dynamicznej, stężenie maksymalne, transportery aktywne -
Leksykon leków
Wigabatryna charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od obecności pokarmu, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji, przekraczającą całkowitą objętość wody ustrojowej, co świadczy o dobrej penetracji do tkanek, oraz brak wiązania z białkami osocza, minimalizując ryzyko interakcji lekowych. Wigabatryna nie ulega znaczącemu metabolizmowi, a jej eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem około 7 l/h (0,1 l/h/kg mc.) i okresem półtrwania 5-8 godzin. Około 70% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej w moczu w ciągu 24 godzin. Monitorowanie stężenia leku w osoczu ma ograniczoną wartość prognostyczną dla skuteczności terapeutycznej, gdyż efekt farmakodynamiczny zależy od tempa resyntezy aminotransferazy GABA.
aminotransferaza GABA, Cmax, farmakokinetyka leku, farmakokinetyka wigabatryny, klirens, klirens pozorny, końcowy okres półtrwania, liniowa zależność od dawki, maksymalne stężenie, metabolit leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, padaczka lekooporna, płyn mózgowo-rdzeniowy, S-enancjomer, skuteczność terapeutyczna, stężenie leku, wigabatryna -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u zdrowych ochotników oraz pacjentów z guzami litymi, wykazując przewidywalny profil farmakokinetyczny. Po doustnym podaniu w dawkach 25-100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC oraz Cmax, z osiągnięciem stanu równowagi po 10-14 dniach. Stężenie w stanie równowagi wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada wartościom hamującym fosforylację receptorów in vitro. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego aktywny metabolit w 90%, z dużą objętością dystrybucji (2230 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (61%) oraz nerki (16%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, co wymaga ostrożności przy jednoczesnym stosowaniu inhibitorów lub induktorów tego enzymu.
białko oporności raka piersi, biodostępność, CYP3A4, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, induktor enzymatyczny, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia leku, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, sunitynib, wchłanianie dystrybucja metabolizm eliminacja -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując porównywalny profil w obu grupach. Po podaniu doustnym w dawkach od 25 do 100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) po 6-12 godzinach. Sunitynib wykazuje kumulację przy podawaniu wielokrotnym, prowadząc do 3-4-krotnego wzrostu stężenia leku i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego podstawowego czynnego metabolitu, osiągając stan stacjonarny między 10 a 14 dniem terapii. Łączne stężenie osoczowe sunitynibu i metabolitu po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co odpowiada stężeniu hamującemu fosforylację receptorów i wzrost guzów. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a jego objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin.
aktywność AlAT, aktywność AspAT, białko oporności raka piersi, biodostępność, cytochrom P450, dezetylosunitynib, ekspozycja ogólnoustrojowa, fosforylacja receptorów, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stężenie maksymalne, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Sunitynib wykazuje stabilny i przewidywalny profil farmakokinetyczny zarówno u zdrowych ochotników, jak i pacjentów z guzami litymi, z liniową zależnością dawka-AUC oraz dawka-Cmax w zakresie 25–100 mg. Po podaniu doustnym osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po 6–12 godzinach, a stan równowagi farmakokinetycznej uzyskuje się po 10–14 dniach, przy łącznym stężeniu sunitynibu i jego aktywnego metabolitu w zakresie 62,9–101 ng/ml. Sunitynib i jego metabolit wykazują wysoki stopień wiązania z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%) oraz dużą objętość dystrybucji (Vd = 2230 l), co umożliwia skuteczną penetrację do tkanek nowotworowych. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu. Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40–60 godzin, a jego metabolitu 80–110 godzin, co pozwala na stosowanie wygodnych schematów dawkowania. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu z moczem (16%).
AUC, białko oporności raka piersi, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, dostępność biologiczna, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, interakcje metaboliczne, klirens całkowity, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi farmakokinetycznej, wiązanie z białkami osocza, wydalanie z kałem -
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol winian, obecny m.in. w preparacie Metocard ZK (bursztynian metoprololu), charakteryzuje się całkowitą absorpcją po podaniu doustnym, jednak biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Formulacja o przedłużonym uwalnianiu, stosowana w Metocard ZK, zmniejsza biodostępność o 20-30% w porównaniu do tradycyjnych tabletek, jednak AUC pozostaje na podobnym poziomie, co nie wpływa istotnie klinicznie. Metoprolol wykazuje niskie wiązanie z białkami osocza (5-10%) i jest metabolizowany głównie przez CYP2D6, z wyraźnym polimorfizmem genetycznym wpływającym na tempo metabolizmu. Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 h), a klirens około 1 l/min. Preparat Metocard ZK zawiera peletki o kontrolowanym uwalnianiu, zapewniające ciągłe uwalnianie leku przez około 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę z dwukrotnie wyższym stężeniem maksymalnym niż minimalnym.
biodostępność, ciężka niewydolność wątroby, cytochrom P450 2D6, efekt pierwszego przejścia, formulacja o przedłużonym uwalnianiu, klirens całkowity, klirens pozorny, marskość wątroby, Metocard ZK, metoprolol bursztynian, metoprolol winian, okres półtrwania, otoczka polimerowa, peletka o kontrolowanym uwalnianiu, polimorfizm genetyczny, substancja aktywna, utlenianie w wątrobie, wiązanie z białkami osocza, wydalanie metabolitów, zespolenie wrotno-żylne -
Leksykon leków
Metocard ZK to tabletki o przedłużonym uwalnianiu zawierające metoprololu bursztynian, charakteryzujące się kontrolowanym uwalnianiem substancji czynnej przez około 20 godzin dzięki technologii peletek pokrytych otoczką polimerową. Po podaniu doustnym metoprolol jest całkowicie wchłaniany, jednak biodostępność wynosi około 50%, co jest efektem pierwszego przejścia przez wątrobę. Biodostępność tabletek Metocard ZK jest o 20-30% mniejsza niż tradycyjnych form, ale AUC pozostaje porównywalne, co zapewnia stabilny poziom terapeutyczny przy dawkowaniu raz na dobę. Maksymalne stężenie w osoczu osiąga dwukrotność stężenia minimalnego, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (5-10%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6, z wyraźnym wpływem polimorfizmu genetycznego na tempo metabolizmu i eliminację, która odbywa się głównie przez nerki (ponad 95% dawki). Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 h), a całkowity klirens około 1 l/min. Farmakokinetyka u osób starszych jest zbliżona do młodszych, co zwykle nie wymaga modyfikacji dawkowania.
AUC, biodostępność, CYP2D6, cytochrom P450, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens metoprololu, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolizm wątrobowy, metoprololu bursztynian, niewydolność nerek, okres półtrwania, peletki o kontrolowanym uwalnianiu, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wolny metabolizer, zespolenie wrotno-żylne, zespolenie żyły wrotnej -
Leksykon substancji czynnych
Wigabatryna, substancja czynna leku Sabril (500 mg tabletki powlekane oraz granulat do roztworu doustnego), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, niezależnym od obecności pokarmu, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu. Lek wykazuje szeroką dystrybucję w organizmie, z objętością dystrybucji nieco przekraczającą całkowitą objętość wody ustrojowej, oraz nie wiąże się z białkami osocza, pozostając w formie wolnej i aktywnej farmakologicznie. Metabolizm wigabatryny jest minimalny, a eliminacja odbywa się głównie przez nerki, z klirensem około 7 l/h (0,1 l/h/kg mc.) i okresem półtrwania 5-8 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę. Około 70% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej w ciągu 24 godzin. Brak jest bezpośredniej korelacji między stężeniem leku w osoczu a skutecznością terapeutyczną, a działanie zależy od hamowania enzymu aminotransferazy GABA.
aminotransferaza GABA, Cmax, enancjomer, farmakokinetyka pediatryczna, klirens pozorny, masa ciała, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osocze krwi, padaczka lekooporna, płyn mózgowo-rdzeniowy, Sabril, stężenie wigabatryny w osoczu, Tmax, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, wigabatryna -
Leksykon leków
Anastrozol, substancja czynna leku Egistrozol (1 mg, tabletki powlekane), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w ciągu około 2 godzin. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na całkowity stopień wchłaniania. Stan stacjonarny stężenia anastrozolu (90%-95% docelowego stężenia) uzyskuje się po 7 dniach stosowania, z kumulacją leku na poziomie 3-4-krotności dawki początkowej. Anastrozol wiąże się z białkami osocza w 40%, a jego okres półtrwania wynosi 40-50 godzin. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, obejmując N-dealkilację, hydroksylację i glukuronidację, a mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Główny metabolit, triazol, nie wykazuje aktywności hamującej aromatazę.
anastrozol, aromataza, biotransformacja, dystrybucja leku, farmakokinetyka, funkcja nerek, ginekomastia, glukuronidacja, hydroksylacja, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolizm i eliminacja, metabolizm wątrobowy, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres pokwitania, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie w osoczu krwi, triazol, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została oceniona w badaniach klinicznych u 135 zdrowych ochotników i 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry w obu grupach. Lek charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach 25-100 mg, z kumulacją stężenia sunitynibu 3-4-krotną oraz jego aktywnego metabolitu 7-10-krotną przy wielokrotnym podawaniu. Stan stacjonarny osiągany jest po 10-14 dniach, z łącznym stężeniem osoczowym 62,9-101 ng/ml, co odpowiada stężeniu terapeutycznemu hamującemu fosforylację receptorów. Sunitynib osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po 6-12 godzinach (tmax), a jego biodostępność nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95%), ma dużą objętość dystrybucji (Vd = 2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%), a okres półtrwania wynosi 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Interakcje z inhibitorami lub induktorami CYP3A4 mogą znacząco zmieniać stężenia leku, dlatego ich stosowanie należy unikać.
aktywny metabolit, AUC, białko BCRP, biodostępność, Cmax, CYP3A4, dezetylosunitynib, farmakokinetyka populacyjna, GIST, hemodializa, kał, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, modelowanie zmiennych kowariancji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole powierzchni ciała, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan stacjonarny, sunitynib, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Pozakonazol, lek przeciwgrzybiczy z grupy triazoli, wykazuje istotne właściwości farmakokinetyczne wpływające na jego skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Po podaniu tabletek dojelitowych o dawce 300 mg (po dawce wysycającej 300 mg dwa razy na dobę w pierwszym dniu) osiąga się stan stacjonarny w ciągu 6 dni, z medianą Tmax wynoszącą 4-5 godzin i okresem półtrwania około 29 godzin. Biodostępność leku znacząco wzrasta po spożyciu posiłku bogatotłuszczowego (wzrost AUC0-72h o 51% i Cmax o 16%). Pozakonazol charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (>98%) oraz dużą objętością dystrybucji (średnio 394 l), co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Metabolizm leku odbywa się głównie przez glukuronidację, a eliminacja następuje przede wszystkim z kałem (77% dawki, z czego 66% to związek macierzysty), natomiast wydalanie nerkowe jest minimalne (14% dawki, <0,2% niezmienionego leku). W badaniach klinicznych u pacjentów z ostrą białaczką i po przeszczepie komórek krwiotwórczych, 81% osób leczonych dawką 300 mg/dobę osiągnęło stężenia w osoczu w zakresie 500-2500 ng/ml, co koreluje z optymalną skutecznością terapeutyczną (AUC/MIC około 200 dla Aspergillus spp.).
Aspergillus, biodostępność leku, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, cytochrom P450, dawka jednorazowa, dawka wysycająca, farmakokinetyka, glukuronidacja, immunosupresja, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Child-Pugh, klirens pozorny, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm leku, neutropenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, ostra białaczka szpikowa, proces oksydacyjny, profilaktyka zakażeń grzybiczych, przełomowe zakażenie grzybicze, przeszczepienie macierzystych komórek krwiotwórczych, stężenie stanu stacjonarnego, tabletka dojelitowa, triazol, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, zespół mielodysplastyczny -
Leksykon leków
Metoprolol bursztynian w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Beto ZK) charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak z biodostępnością około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Tabletki zawierają 95 mg metoprololu bursztynianu (odpowiadające 100 mg metoprololu winianu) i zapewniają ciągłe uwalnianie leku przez 20 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Maksymalne stężenie w osoczu jest około dwukrotnie wyższe niż stężenie minimalne. Metoprolol wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (~10%), objętość dystrybucji wynosi 5,5 l/kg, a okres półtrwania eliminacyjnego średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 godzin). Całkowity klirens wynosi około 1 l/min, jednak u pacjentów z zespoleniem wrotno-żylnym może spaść do 0,3 l/min, co wiąże się z około 6-krotnym wzrostem AUC.
AUC, beta-adrenolityk, biodostępność układowa, cytochrom P450 2D6, efekt pierwszego przejścia, klirens całkowity, klirens pozorny, krzywa stężenia od czasu, marskość wątroby, metoprolol bursztynian, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peletka o kontrolowanym uwalnianiu, polimorfizm genetyczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, wolny metabolizer, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zespolenie wrotno-żylne -
Leksykon leków
Anastrozol, substancja czynna leku Atrozol (tabletki powlekane 1 mg), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 2 godzin po podaniu na czczo. Spożycie pokarmu nie wpływa istotnie na całkowity stopień absorpcji, co pozwala na podawanie leku niezależnie od posiłków. Po siedmiu dawkach dobowych stężenie anastrozolu osiąga 90-95% stanu stacjonarnego, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Lek wiąże się z białkami osocza w 40%, a jego okres półtrwania wynosi 40-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm zachodzi głównie przez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronizację, a mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Główny metabolit, triazol, jest farmakologicznie nieaktywny. Farmakokinetyka anastrozolu nie zależy od wieku pacjentek po menopauzie, co eliminuje konieczność modyfikacji dawkowania w zależności od wieku.
absorpcja substancji czynnej, anastrozol, aromataza, Atrozol, białka osocza, biodostępność leku, Cmax, dawkowanie leku, farmakokinetyka anastrozolu, GFR, ginekomastia, glukuronizacja, hydroksylacja, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolit, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletki powlekane, triazol, wchłanianie z przewodu pokarmowego -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry w obu grupach. Dawkowanie w zakresie 25-100 mg skutkuje proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax, z kumulacją leku przy wielokrotnym podawaniu, prowadzącą do 3-4-krotnego wzrostu stężenia sunitynibu oraz 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego aktywnego metabolitu. Stan równowagi osiągany jest po 10-14 dniach, z łącznym stężeniem osoczowym 62,9-101 ng/ml, co odpowiada stężeniu hamującemu fosforylację receptorów i wzrost guzów. Sunitynib osiąga Cmax po 6-12 godzinach, a jego biodostępność nie jest zależna od posiłku. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95%), ma dużą objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do aktywnego dezetylosunitynibu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Interakcje z inhibitorami lub induktorami CYP3A4 mogą znacząco zmieniać stężenia leku, co wymaga ostrożności klinicznej.
aminotransferazy wątrobowe, białko oporności raka piersi, cytochrom P450, ekspozycja na lek, fosforylacja receptorów, inhibitor CYP3A4, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, podanie doustne, pole pod krzywą, pole powierzchni ciała, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie maksymalne, stromalny guz przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu, substancji czynnej leku Suganet, została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry w obu grupach. Po podaniu doustnym w dawkach 25-100 mg obserwuje się liniową zależność dawka-odpowiedź, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax (maksymalne stężenie osiągane po 6-12 godzinach). Sunitynib ulega kumulacji 3-4-krotnie, a jego główny aktywny metabolit 7-10-krotnie, osiągając stan równowagi w 10-14 dni, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (95%), ma dużą objętość dystrybucji (2230 l) i jest metabolizowany głównie przez CYP3A4 do dezetylosunitynibu. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (61%) i nerki (16%), a okres półtrwania wynosi 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki podczas wielokrotnego podawania ani wpływu posiłku na biodostępność.
AUC, biodostępność sunitynibu, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, farmakokinetyka sunitynibu, induktor enzymu, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, metabolit czynny, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stała Ki, transaminazy wątrobowe, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Sunitynib, dostępny w kapsułkach o dawkach 12,5 mg, 25 mg i 50 mg (jabłczan sunitynibu), wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po podaniu doustnym maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po 6-12 godzinach, a stan równowagi dynamicznej ustala się po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym sunitynibu i jego aktywnego metabolitu wynoszącym 62,9-101 ng/ml. Lek wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (95% dla sunitynibu i 90% dla metabolitu) oraz dużą objętość dystrybucji (2230 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a metabolit aktywny odpowiada za 23-37% całkowitej ekspozycji. Sunitynib i jego metabolity są eliminowane głównie z kałem (61%) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania wynosi około 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetycznych podczas wielokrotnego podawania ani znaczących interakcji z inhibitorami BCRP czy gefitynibem, choć zaleca się ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu silnych inhibitorów lub induktorów CYP3A4.
AUC, BCRP, biodostępność, Cmax, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, induktor enzymatyczny, inhibitor enzymatyczny, interakcja metaboliczna, interakcja międzylekowa, izoenzym CYP3A4, klirens całkowity, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, metabolit czynny, metabolizm sunitynibu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, proporcjonalność dawki, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, stała Ki, stan równowagi dynamicznej, substancja czynna, terapia nowotworowa, transporter błonowy, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Anastrozol, substancja czynna Arimidex (1 mg, tabletki powlekane), wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w ciągu około 2 godzin. Spożycie pokarmu spowalnia szybkość wchłaniania, jednak nie wpływa na całkowity stopień absorpcji. Stan stacjonarny osiągany jest po 7 dawkach dobowych, z kumulacją 3-4-krotną względem pojedynczej dawki. Anastrozol wiąże się umiarkowanie z białkami osocza (~40%), a jego okres półtrwania wynosi 40-50 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie poprzez N-dealkilację, hydroksylację i glukuronizację, a mniej niż 10% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Główny metabolit, triazol, jest farmakologicznie nieaktywny. U pacjentów z marskością wątroby klirens pozorny (CL/F) jest obniżony o około 30%, jednak stężenia leku pozostają w zakresie wartości obserwowanych u zdrowych osób. W przypadku ciężkiej niewydolności nerek (GFR <30 ml/min) klirens nie różni się istotnie, co wynika z dominującego metabolizmu wątrobowego, choć zaleca się ostrożność ze względu na możliwe zaburzenia wydalania metabolitów.
anastrozol, Arimidex, aromataza, biodostępność leku, glukuronizacja, hydroksylacja, klirens pozorny, klirens wątrobowy, marskość wątroby, metabolity, metabolizm anastrozolu, N-dealkilacja, niewydolność nerek, okres półtrwania, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, terapia onkologiczna, triazol, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol bursztynian w preparacie Metocard ZK jest dostępny w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu (23,75 mg, 47,5 mg, 95 mg), odpowiadających 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu. Tabletki zawierają peletki z kontrolowanym uwalnianiem, które zapewniają ciągłe uwalnianie substancji czynnej przez około 20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Metoprolol charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. W przypadku formy o przedłużonym uwalnianiu biodostępność jest o 20-30% niższa niż w tradycyjnych tabletkach, ale wartości AUC pozostają porównywalne, co gwarantuje skuteczność kliniczną. Maksymalne stężenie w osoczu jest dwukrotnie wyższe niż minimalne, a wiązanie z białkami osocza wynosi 5-10%. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6, a polimorfizm tego enzymu wpływa na farmakokinetykę, powodując różnice w stężeniach i eliminacji u osób z wolnym i szybkim metabolizmem.
biodostępność, biotransformacja, CYP2D6, cytochrom P450, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens całkowity, klirens pozorny, marskość wątroby, Metocard ZK, metoprolol bursztynian, niewydolność nerek, okres półtrwania, peletka, polimorfizm genetyczny, stężenie leku we krwi, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zespolenie wrotno-żylne, zespolenie żyły wrotnej -
Leksykon leków
Haloperydol wykazuje złożony profil farmakokinetyczny z dużą zmiennością międzyosobniczą, co wymaga indywidualizacji terapii. Po podaniu doustnym dostępność biologiczna wynosi 60-70%, a maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 2-6 godzin. Lek wiąże się z białkami osocza w 88-92%, ma dużą objętość dystrybucji (8-21 l/kg po podaniu dożylnym) i łatwo przenika barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie z udziałem enzymów CYP3A4 i CYP2D6, a okres półtrwania wynosi średnio 24 godziny (zakres 15-37 h), wydłużając się u osób starszych i wolno metabolizujących. Eliminacja odbywa się głównie przez metabolity wydalane z kałem (21%) i moczem (33%), przy czym mniej niż 3% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Farmakokinetyka jest liniowa, co umożliwia przewidywanie stężeń w osoczu po zmianie dawki.
ADME, autyzm, bariera krew-mózg, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, dystrybucja tkankowa, glukuronidacja, haloperydol, klirens pozorny, metabolity pirydynowe, oksydacyjna N-dealkilacja, parametry farmakokinetyczne, receptory dopaminowe D2, redukcja grupy ketonowej, schizofrenia, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, wolni metabolizerzy, wydłużenie odstępu QTc, zaburzenia psychotyczne, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne, zespół pozapiramidowy, zespół Tourette’a -
Leksykon leków
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując liniowy profil w dawkach 25-100 mg z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz jego aktywnego metabolitu (7-10-krotną), osiągając stan stacjonarny po 10-14 dniach terapii, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki podczas długotrwałego stosowania ani wpływu posiłku na biodostępność leku.
białko oporności raka piersi, biodostępność sunitynibu, BSA, CYP3A4, cytochrom P450, eskalacja dawki, fosforylacja receptorów, hemodializa, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens leku, klirens pozorny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan stacjonarny -
Leksykon leków
Metocard ZK to preparat zawierający metoprololu bursztynian w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, dostępny w dawkach 23,75 mg, 47,5 mg oraz 95 mg, odpowiadających 25 mg, 50 mg i 100 mg metoprololu winianu. Tabletki zawierają peletki z kontrolowanym uwalnianiem, które zapewniają ciągłe uwalnianie leku przez około 20 godzin, umożliwiając dawkowanie raz na dobę. Metoprolol charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, jednak biodostępność wynosi około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia przez wątrobę. Biodostępność tabletek o przedłużonym uwalnianiu jest o 20-30% niższa niż tradycyjnych, lecz AUC pozostaje niezmienione, co wskazuje na brak klinicznie istotnej różnicy. Wiązanie z białkami osocza jest niskie (5-10%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP2D6, z istotnym wpływem polimorfizmu genetycznego, co skutkuje zmiennością farmakokinetyczną, zwłaszcza u wolnych metabolizerów (7-8% populacji). Okres półtrwania wynosi średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 godzin), a całkowity klirens około 1 l/min.
AUC, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, całkowity klirens, CYP2D6, cytochrom P450 2D6, dawkowanie raz na dobę, działanie beta-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, filtracja kłębkowa, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolit, metoprololu bursztynian, okres półtrwania, otoczka polimerowa, peletki o kontrolowanym uwalnianiu, pole pod krzywą stężenia leku, polimorfizm genetyczny, szybki metabolizer, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wolny metabolizer, wydalanie leku, zespolenie wrotno-żylne -
Leksykon leków
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w czasie 0,5-3 godzin u dorosłych oraz 0,5-6 godzin u dzieci i młodzieży. Ekspozycja (AUCτ) jest liniowo zależna od dawki w zakresie 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę. Biodostępność leku jest nieznacznie zwiększona przez posiłki, zarówno bogatotłuszczowe (wzrost AUC o 14%), jak i ubogotłuszczowe (wzrost AUC o 21%), jednak zmiany te nie mają klinicznego znaczenia. Zmienność ekspozycji jest większa przy podawaniu na czczo (47% CV) niż z posiłkiem (32-39% CV). Dazatynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 L, CV 93%) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a metabolity nie wykazują istotnej aktywności farmakologicznej. Okres półtrwania wynosi 3-5 godzin, a pozorny klirens po podaniu doustnym jest wysoki (363,8 L/godz., CV 81,3%). Eliminacja następuje głównie przez kał (85% dawki), z marginalnym wydalaniem przez nerki (4%).
AUCτ, białka osocza, biodostępność dazatynibu, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, Cmax, CYP3A4, eliminacja dazatynibu, farmakokinetyka dazatynibu, farmakokinetyka populacyjna, klirens pozorny, modelowanie farmakokinetyczne, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Ph+ ALL, podawanie na czczo, proces metaboliczny, proszek do sporządzania zawiesiny, przewlekła białaczka szpikowa, szybkie wchłanianie, tabletka, umiarkowane zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna -
Leksykon substancji czynnych
Metoprolol, selektywny beta-adrenolityk, charakteryzuje się całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z biodostępnością około 50% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego. Preparaty o przedłużonym uwalnianiu wykazują biodostępność zmniejszoną o 20-30%, jednak AUEC względem częstości akcji serca pozostaje porównywalne z formami o szybkim uwalnianiu. Maksymalne stężenie osiągane jest po 1,5-2 godzinach (tabletki szybkie) lub utrzymuje się stabilnie przez 24 godziny (tabletki ZOK/ZK). Metoprolol wiąże się z białkami osocza w 5-10%, ma objętość dystrybucji około 5,5 l/kg oraz okres półtrwania eliminacyjnego średnio 3,5 godziny (zakres 1-9 h). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP2D6, z istotną zmiennością farmakokinetyczną wynikającą z polimorfizmu tego enzymu. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (>95% dawki), z około 5% leku wydalanego w postaci niezmienionej.
AUC, beta-adrenolityk selektywny, biodostępność, biodostępność metoprololu, CYP2D6, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka metoprololu, GFR, klirens, klirens pozorny, marskość wątroby, metabolizm metoprololu, metoprolol bursztynian, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, polimorfizm genetyczny, preparat o przedłużonym uwalnianiu, receptor beta-adrenergiczny, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zespolenie wrotno-czcze -
Leksykon leków
Dazatynib wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 0,5-3 godziny oraz proporcjonalną ekspozycję (AUCτ) w zakresie dawek 25-120 mg podawanych dwa razy na dobę. Biodostępność leku nie jest klinicznie istotnie modyfikowana przez posiłki, mimo wzrostu AUC o 14-21% po spożyciu posiłków bogatotłuszczowych lub ubogotłuszczowych. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2505 l, CV% 93%) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~96%). Metabolizm dazatynibu jest intensywny, głównie przez izoenzym CYP3A4, a metabolity nie mają istotnego wpływu na działanie farmakologiczne. Okres półtrwania wynosi 3-5 godzin, a klirens po podaniu doustnym to 363,8 l/godz. (CV% 81,3%). Eliminacja odbywa się głównie przez kał (85% dawki), z minimalnym wydalaniem nerkowym (4%).
ADME, biodostępność leku, biotransformacja leku, chromosom Filadelfia, CYP3A4, dazatynib, farmakokinetyka populacyjna, klirens pozorny, lek przeciwnowotworowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna, parametr farmakokinetyczny, proporcjonalność ekspozycji, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zawiesina doustna, znakowanie izotopowe leku -
Leksykon leków
Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację substancji czynnej (3-4-krotną) oraz jej głównego metabolitu dezetylosunitynibu (7-10-krotną), osiągając stan stacjonarny w ciągu 10-14 dni, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib jest dobrze wchłaniany po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 6-12 godzin, a jego biodostępność nie jest istotnie modyfikowana przez posiłki. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95% dla sunitynibu, 90% dla metabolitu) oraz dużą objętością dystrybucji (2230 l), co wskazuje na efektywną penetrację do tkanek. Metabolizm sunitynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania silnych inhibitorów lub induktorów tego enzymu ze względu na ryzyko klinicznie istotnych interakcji.
aminotransferazy, AUC, badanie kliniczne, BCRP, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja pozanaczyniowa, ekspozycja na lek, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, gefitynib, GIST, interakcja lekowa, klasyfikacja Childa-Pugha, klinicysta, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens pozorny, maksymalna dawka tolerowana, metabolizm enzymatyczny, modelowanie zmiennych kowariancji, objętość dystrybucji, okres półtrwania, powierzchnia ciała, rak nerkowokomórkowy, remisja, równowaga dynamiczna, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, substrat BCRP, wiązanie z białkami -
Leksykon leków
Posaconazole Teva w postaci tabletek dojelitowych (100 mg) wykazuje farmakokinetykę charakteryzującą się proporcjonalnością dawki do ekspozycji (AUC) przy dawkach do 300 mg, z Tmax wynoszącym 4-5 godzin. Wchłanianie leku jest istotnie zwiększone przy podaniu z posiłkiem bogatym w tłuszcze, co podnosi AUC0-72h o 51% i Cmax o 16% w porównaniu do podania na czczo. Średni okres półtrwania (t½) wynosi około 29 godzin, a klirens pozorny mieści się w zakresie 7,5-11 l/h. Pozakonazol wykazuje wysoki stopień wiązania z białkami osocza (>98%) i nie ulega znaczącej metabolizacji przez CYP450, co minimalizuje ryzyko interakcji farmakokinetycznych. Eliminacja odbywa się głównie przez przewód pokarmowy (77% dawki w kale, z czego 66% to związek macierzysty), a wydalanie nerkowe jest marginalne (14% dawki, <0,2% niezmienionego leku). W stanie stacjonarnym stężenia Cav i Cmin dla dawki 300 mg raz na dobę (po dawce nasycającej 2x dziennie w dniu 1.) wynoszą odpowiednio od 1550 do 2240 ng/ml i od 1330 do 1780 ng/ml, zależnie od postaci leku i wskazania klinicznego (profilaktyka vs. leczenie inwazyjnej aspergilozy).
Aspergillus, dawka wysycająca, farmakokinetyka pozakonazolu, inwazyjna aspergiloza, inwazyjne zakażenie grzybicze, klasyfikacja Child-Pugh, klirens nerkowy, klirens pozorny, koncentrat do sporządzania roztworu, minimalne stężenie hamujące, model farmakokinetyczny, okres półtrwania, pochodna glukuronidowa, przełomowe zakażenie grzybicze, stężenie osoczowe, stężenie stacjonarne, tabletka dojelitowa, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Metoprolol bursztynian, zawarty w preparacie Betaloc ZOK, charakteryzuje się farmakokinetyką opartą na technologii przedłużonego uwalniania, co umożliwia stabilne stężenie leku w osoczu przez około 24 godziny mimo krótkiego okresu półtrwania (średnio 3,5 godziny, zakres 1-9 godzin). Tabletka składa się z kuleczek otoczonych błoną polimerową, co zapewnia kontrolowane uwalnianie substancji czynnej przez około 20 godzin. Biodostępność ogólnoustrojowa metoprololu wynosi około 50%, z redukcją o 20-30% w porównaniu do formy o zwykłym uwalnianiu, jednak bez wpływu na skuteczność terapeutyczną (AUEC pozostaje niezmienione). Lek wykazuje niski stopień wiązania z białkami osocza (5-10%), a jego metabolizm odbywa się głównie w wątrobie przez izoenzym CYP2D6, prowadząc do powstania nieaktywnych metabolitów. Wydalanie z moczem przekracza 95%, z czego około 5% w postaci niezmienionej, choć w niektórych przypadkach może sięgać do 30%.
biodostępność metoprololu, biodostępność ogólnoustrojowa, blokada receptorów β-adrenergicznych, CYP2D6, cytochrom P450, działanie β-adrenolityczne, efekt pierwszego przejścia, GFR, klirens całkowity, klirens pozorny, marskość wątroby, metoprolol bursztynian, nadciśnienie tętnicze, okres półtrwania, pole powierzchni pod krzywą, postać farmaceutyczna, przedłużone uwalnianie, wiązanie z białkami osocza, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespolenie wrotno-czcze
