Właściwości farmakokinetyczne leku AuroGastro (hioscyny butylobromek)

AuroGastro zawiera jako substancję czynną hioscyny butylobromek (Hyoscini butylbromidum) w dawce 10 mg w postaci tabletek powlekanych. Jest to czwartorzędowa sól amoniowa o wysokiej polarności, co wpływa na specyficzny profil farmakokinetyczny leku. Poniżej przedstawiono szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych tego preparatu.¹

Wchłanianie

Hioscyny butylobromek, będący czwartorzędową solą amoniową, charakteryzuje się wysoką polarnością cząsteczki, co ma bezpośredni wpływ na jego wchłanianie. Z tego powodu substancja jest tylko częściowo absorbowana z przewodu pokarmowego: wchłanianie po podaniu doustnym wynosi około 8%, natomiast po podaniu doodbytniczym jest jeszcze niższe – około 3%.²

Po doustnym podaniu pojedynczej dawki hioscyny butylobromku w zakresie od 20 mg do 400 mg, maksymalne stężenia w osoczu (Cmax) wahają się w granicach od 0,11 ng/ml do 2,04 ng/ml. Szczytowe stężenie osiągane jest po około 2 godzinach od podania. W badanym zakresie dawek wartości pola pod krzywą stężenia leku w funkcji czasu (AUC0-tz) wynoszą od 0,37 ng·h/ml do 10,7 ng·h/ml.³

Szczególnie istotny jest fakt, że mediana biodostępności całkowitej dla różnych postaci farmaceutycznych zawierających 100 mg hioscyny butylobromku (tabletek powlekanych, czopków i roztworu doustnego) wynosi poniżej 1%. Tak niska biodostępność wynika z właściwości fizykochemicznych cząsteczki.⁴

Dystrybucja

Dystrybucja hioscyny butylobromku w organizmie jest uwarunkowana jego wysokim powinowactwem do określonych receptorów. Lek wykazuje duże powinowactwo do receptorów muskarynowych i nikotynowych, co determinuje jego specyficzną dystrybucję. Hioscyny butylobromek jest dystrybuowany głównie do komórek mięśniowych okolic brzucha i miednicy, a także do śródściennych zwojów narządów jamy brzusznej.⁵

Wiązanie hioscyny butylobromku z białkami osocza, głównie z albuminami, jest stosunkowo niskie i wynosi około 4,4%.⁶

Na podstawie badań przeprowadzonych na modelach zwierzęcych stwierdzono, że hioscyny butylobromek nie przenika przez barierę krew-mózg. Należy jednak zauważyć, że brak jest dostępnych danych klinicznych potwierdzających to zjawisko u ludzi.⁷

W badaniach in vitro zaobserwowano oddziaływanie hioscyny butylobromku w stężeniu 1 mM z transportem choliny (1,4 nM) w komórkach nabłonkowych łożyska ludzkiego, co może mieć znaczenie dla zrozumienia mechanizmu działania leku.⁸

Metabolizm i eliminacja

Metabolizm i eliminacja hioscyny butylobromku charakteryzują się określoną kinetyką i mechanizmami, które zależą od drogi podania leku.

Okres półtrwania

Po doustnym podaniu pojedynczej dawki w zakresie od 100 mg do 400 mg, końcowy okres półtrwania hioscyny butylobromku waha się od 6,2 h do 10,6 h.⁹

Szlak metaboliczny

Głównym szlakiem metabolicznym hioscyny butylobromku jest hydrolityczne rozszczepienie wiązania estrowego. Proces ten ma kluczowe znaczenie dla inaktywacji leku.¹⁰

Wydalanie

Hioscyny butylobromek jest wydalany z organizmu zarówno z kałem, jak i z moczem, przy czym droga wydalania kałowego odgrywa dominującą rolę. Badania u ludzi wykazały, że po podaniu doustnym przez nerki wydala się jedynie 2% do 5% dawki radioaktywności, natomiast po podaniu doodbytniczym wartość ta jest jeszcze niższa i wynosi od 0,7% do 1,6%.¹¹

Po podaniu doustnym około 90% radioaktywności można wykryć w kale, co potwierdza, że jest to główna droga eliminacji leku. Wydalanie hioscyny butylobromku w postaci niezmienionej z moczem jest minimalne i wynosi mniej niż 0,1% podanej dawki.¹²

Parametry farmakokinetyczne

Hioscyny butylobromek charakteryzuje się specyficznymi parametrami farmakokinetycznymi, które wskazują na jego szczególne właściwości dystrybucji i eliminacji w organizmie:

• Średni pozorny klirens po podaniu doustnym dawek 100 mg do 400 mg mieści się w zakresie od 881 l/min do 1420 l/min.¹³
• Objętość dystrybucji dla tego samego zakresu dawek wynosi od 6,13 × 10⁵ l do 11,3 × 10⁵ l.¹⁴

Tak wysokie wartości klirensu i objętości dystrybucji wynikają prawdopodobnie z bardzo niskiej dostępności układowej leku.¹⁵

Metabolity

Metabolity hioscyny butylobromku wydalane przez nerki charakteryzują się słabym wiązaniem z receptorami muskarynowymi. W związku z tym uważa się, że nie mają one istotnego wpływu na działanie farmakologiczne hioscyny butylobromku.¹⁶

Właściwości farmakokinetyczne – podsumowanie parametrów