parosmia
Parosmia to zaburzenie węchu charakteryzujące się zniekształconym postrzeganiem zapachów, gdzie znane zapachy są odbierane jako nieprzyjemne lub zupełnie inne niż w rzeczywistości. Pacjenci często opisują, że wcześniej lubiane aromaty (np. kawy, czekolady, mięsa) stają się odrażające, zgniłe lub metaliczne.
Najczęstszą przyczyną parosmii jest uszkodzenie nerwów węchowych po infekcjach wirusowych, w tym COVID-19. Szacuje się, że zaburzenie to dotyka 10-60% pacjentów z powirusową utratą węchu. Inne przyczyny obejmują urazy głowy, choroby neurodegeneracyjne, ekspozycję na toksyny, radioterapię okolicy głowy i szyi oraz zaburzenia psychiczne.
Diagnostyka parosmii opiera się głównie na wywiadzie klinicznym i testach węchowych (np. test identyfikacji zapachów). Badania obrazowe jak MRI mogą być pomocne w wykluczeniu innych patologii. Leczenie koncentruje się na terapii podstawowej przyczyny oraz treningu węchowym – systematycznej ekspozycji na różne zapachy, która może przyspieszyć regenerację dróg węchowych.
Rokowanie w parosmii jest zróżnicowane – u części pacjentów zaburzenie ustępuje samoistnie w ciągu kilku miesięcy, u innych może utrzymywać się latami. Parosmia znacząco wpływa na jakość życia, powodując zaburzenia odżywiania, depresję i izolację społeczną, dlatego wsparcie psychologiczne stanowi istotny element kompleksowej opieki nad pacjentem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – MultiHance 529 mg/ml (0,5 mmol/ml)
MultiHance (gadobenian dimegluminy) jest środkiem kontrastowym stosowanym w diagnostyce obrazowej, którego profil bezpieczeństwa obejmuje szeroki zakres działań niepożądanych o różnym nasileniu. Najczęściej obserwuje się łagodne i samoistnie ustępujące objawy, takie jak ból głowy, nudności, wysypka czy reakcje miejscowe w miejscu podania (ból, pieczenie, obrzęk). Istotnym ryzykiem są reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaktyczne i anafilaktoidalne, które mogą prowadzić do wstrząsu anafilaktycznego i zgonu. Objawy tych reakcji dotyczą głównie układu oddechowego (duszność, obrzęk krtani, skurcz oskrzeli), krążenia (tachykardia, bradykardia, niedociśnienie, zatrzymanie akcji serca) oraz skóry i błon śluzowych (pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy). U pacjentów z chorobami OUN lub historią drgawek istnieje podwyższone ryzyko wystąpienia powikłań neurologicznych, takich jak drgawki, parestezje, omdlenia czy utrata przytomności. Ponadto, wynaczynienie środka może powodować miejscowe powikłania, w tym martwicę tkanek i zakrzepowe zapalenie żył.
aminotransferaza, bilirubina, blok przedsionkowo-komorowy, bradykardia, dehydrogenaza mleczanowa, drgawki, duszność, elektrokardiogram, fosfataza alkaliczna, gadobenian dimegluminy, martwica tkanki, niedoczulica, niedokrwienie mięśnia sercowego, niedotlenienie, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, odwrócenie załamka T, parestezja, parosmia, pokrzywka, proteinuria, przerzut do mózgu, reakcja anafilaktoidalna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, sinica, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, środek kontrastowy, tachykardia, transferaza gamma-glutamylowa, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wynaczynienie środka kontrastowego, zakrzepowe zapalenie żył, zespół Kounisa - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Leczenie
Utrata lub zmiana węchu (anosmia, hiposmia) może mieć etiologię wirusową, urazową, zapalną, polipowatą lub związaną ze starzeniem. Szczególnie istotna jest anosmia w przebiegu COVID-19, gdzie utrata węchu jest często przejściowa, ale może utrzymywać się dłużej niż kilka tygodni. Diagnostyka obejmuje badanie endoskopowe jam nosowych, testy węchowe oraz obrazowanie (CT, MRI) w celu wykluczenia guzów lub innych patologii. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje farmakoterapię (kortykosteroidy miejscowe i ogólnoustrojowe, leki przeciwhistaminowe, antybiotyki), płukanie nosa roztworem soli fizjologicznej z dodatkiem steroidów oraz interwencje chirurgiczne (usuwanie polipów, korekcja przegrody, endoskopowa chirurgia zatok). W przypadku powirusowej utraty węchu, wczesne zastosowanie kortykosteroidów zwiększa szanse na odzyskanie funkcji węchowej.
akupunktura, alergiczny nieżyt nosa, anosmia, blokada zwoju gwiaździstego, choroba neurodegeneracyjna, depresja, endoskopowa chirurgia zatok, gabapentyna, infekcja bakteryjna, infekcja wirusowa, kortykosteroid, kwas alfa-liponowy, kwasy omega-3, lek przeciwhistaminowy, lek zmniejszający przekrwienie, neuroplastyczność, osocze bogatopłytkowe, otolaryngolog, parosmia, płukanie nosa, polip nosa, receptor węchowy, rezonans magnetyczny, SARS-CoV-2, skrzywienie przegrody nosowej, teofilina, test węchowy, tomografia komputerowa, witamina A, zaburzenie węchu, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Migrena z aurą – Epidemiologia
Migrena z aurą (MA) dotyczy około 25-33% pacjentów z migreną, z roczną częstością występowania w USA wynoszącą 5,3% u kobiet i 1,9% u mężczyzn. Szczyt zachorowalności przypada u chłopców około 5. roku życia (7/1000 osobolat) oraz u dziewcząt w wieku 12-13 lat (14/1000 osobolat). Aura wzrokowa jest dominującym typem aury, występującym u 98-99% pacjentów, a zaburzenia czuciowe i mowy pojawiają się odpowiednio u około 36% i 10% chorych. Czas trwania aury mieści się zwykle w przedziale 5-60 minut, choć u części pacjentów objawy mogą trwać dłużej, co wymaga ponownej oceny definicji przedłużonej aury. Migrena z aurą cechuje się znacznym nakładaniem z migreną bez aury, gdyż do 81% pacjentów doświadcza obu form ataków.
antagonista CGRP, aura migrenowa, aura wzrokowa, doustny środek antykoncepcyjny, dysfagia, dysgeuzja, halucynacja słuchowa, hipokineza, hormonalna antykoncepcja, migotanie przedsionków, migrena z aurą, mroczek, nadciśnienie tętnicze, niepełnosprawność, parosmia, peptyd związany z genem kalcytoniny, płyn mózgowo-rdzeniowy, skotoma, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, zaburzenie czuciowe, zaburzenie mowy, zaburzenie ze spektrum autyzmu, zawał mózgu, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Epidemiologia
Zaburzenia węchu stanowią istotny problem zdrowotny, dotykający około 23% populacji powyżej 40. roku życia w USA, z częstością wzrastającą do 39% u osób powyżej 80. roku życia. Epidemiologia wskazuje na kluczowe czynniki ryzyka, takie jak wiek, płeć męska, pochodzenie etniczne oraz niski status społeczno-ekonomiczny. Pandemia COVID-19 znacząco zwiększyła częstość występowania dysfunkcji węchu – metaanalizy wykazały, że 47% zakażonych doświadcza zaburzeń węchu lub smaku, z 3% pacjentów cierpiących na anosmię lub ciężką hiposmię. Utrata węchu w przebiegu COVID-19 charakteryzuje się nagłym początkiem i może utrzymywać się nawet do 6 miesięcy, a u około 5% pacjentów obserwuje się długotrwałe zaburzenia sensoryczne, w tym parosmię utrzymującą się do 2,5 roku po zakażeniu. Różnice w częstości występowania utraty węchu obserwuje się w zależności od wariantu SARS-CoV-2, z mniejszą częstością w wariancie Omikron (6-7% ryzyka w porównaniu do wczesnych etapów pandemii). Utrata węchu jest również powiązana z chorobami neurodegeneracyjnymi (np. choroba Parkinsona, Alzheimer, stwardnienie rozsiane) oraz urazami głowy, co podkreśla jej znaczenie jako potencjalnego wczesnego markera tych schorzeń.
anosmia, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, COVID-19, demencja, dysfunkcja węchowa, hiposmia, kora oczodołowo-czołowa, nabłonek węchowy, niewydolność serca, parosmia, płeć, SARS-CoV-2, stwardnienie rozsiane, trening węchowy, upośledzenie węchu, uraz czaszkowo-mózgowy, uraz głowy, utrata węchu, utrata węchu i smaku, zaburzenie węchu, zmysł węchu - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rulid 150 mg
Roksytromycyna, makrolidowy antybiotyk stosowany w dawce 150 mg (Rulid), może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania pacjenta podczas terapii. Do najczęstszych należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, niestrawność i biegunka (często ≥1/100 do <1/10). Istotnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile (częstość nieznana). Ponadto obserwuje się zaburzenia hematologiczne, w tym eozynofilię (niezbyt często ≥1/1000 do <1/100), agranulocytozę, neutropenię i trombocytopenię (częstość nieznana). Roksytromycyna może także indukować poważne reakcje immunologiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny (częstość nieznana), oraz zaburzenia psychiczne, takie jak omamy i stan splątania. Wśród działań neurologicznych wymienia się zawroty głowy i bóle głowy (niezbyt często), parestezje, zaburzenia smaku i węchu (częstość nieznana).
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, biegunka, ból głowy, brak smaku, Clostridium difficile, eozynofilia, fosfataza zasadowa, krwawa biegunka, nadkażenie, neutropenia, niedosłuch, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parosmia, plamica, pokrzywka, przemijająca głuchota, roksytromycyna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Roksytromycyna – Działania niepożądane
Roksytromycyna, makrolidowy antybiotyk, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących różne układy narządów. Najczęstsze objawy dotyczą przewodu pokarmowego i obejmują nudności, wymioty, bóle w nadbrzuszu oraz biegunkę, która może być krwawa, a także rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile. Zaburzenia wątroby manifestują się cholestatycznym lub ostrym zapaleniem wątroby z możliwą żółtaczką oraz podwyższeniem enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, fosfataza alkaliczna). Roksytromycyna może wywoływać reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne, a w skrajnych przypadkach wstrząs anafilaktyczny. Poważne powikłania skórne to zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP). Występują także zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, omamy, dezorientacja), zaburzenia smaku i węchu, a także zaburzenia słuchu i równowagi.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, ból głowy, cholestatyczne zapalenie wątroby, Clostridium difficile, częstoskurcz komorowy, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, hipotensja, kandydoza, leukocytoza, neutropenia, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, parestezja, parosmia, pokrzywka, reakcja anafilaktyczna, roksytromycyna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, szum uszny, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie smaku, zapalenie trzustki, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Etiologia i przyczyny
Utrata lub zmiana węchu, określana jako anosmia (całkowita utrata) lub hiposmia (częściowa utrata), jest istotnym zaburzeniem wpływającym na jakość życia pacjentów, z potencjalnymi powikłaniami takimi jak niemożność wykrycia zagrożeń (dym, gaz), pogorszenie smaku, depresja oraz wczesne objawy chorób neurodegeneracyjnych (np. choroba Parkinsona, Alzheimer). Najczęstsze przyczyny obejmują infekcje górnych dróg oddechowych (w tym COVID-19, gdzie utrata węchu pojawia się nagle i często bez niedrożności nosa), przewlekłe i ostre zapalenie zatok, alergiczny nieżyt nosa, urazy głowy oraz mechaniczne blokady dróg nosowych (polipy, skrzywienie przegrody, guzy). Warto podkreślić, że u osób powyżej 65 roku życia około 60% doświadcza znacznego upośledzenia węchu, a 25% całkowitej anosmii, co wiąże się z naturalnym procesem starzenia i zmianami w opuszce węchowej.
alergiczny nieżyt nosa, anosmia, beta-blokery, choroba Alzheimera, choroba Huntingtona, choroba Parkinsona, cukrzyca, dyskineza rzęsek, fantosmia, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hiposmia, inhibitory ACE, katar sienny, krwotok podpajęczynówkowy, nabłonek węchowy, neurony węchowe, niedoczynność tarczycy, opuszka węchowa, otępienie z ciałami Lewy’ego, parosmia, polipy nosa, receptory węchowe, skrzywienie przegrody nosowej, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, toczeń układowy, uraz czaszkowo-mózgowy, utrata węchu, zapalenie zatok, zespół Cushinga, zespół Kallmanna, zespół Sjögrena, zespół Turnera - Leksykon leków
Działania niepożądane – Rulid 50 mg
Roksytromycyna, substancja czynna leku Rulid 50 mg (tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej), może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania klinicznego. Do najważniejszych należą zaburzenia hematologiczne (eozynofilia, agranulocytoza, neutropenia, trombocytopenia), reakcje anafilaktyczne, zaburzenia psychiczne (omamy, stan splątania), neurologiczne (zawroty głowy, parestezje, zaburzenia smaku i węchu), a także poważne reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona (SJS) i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN). Ponadto, roksytromycyna może powodować zaburzenia rytmu serca, w tym wydłużenie odstępu QT i torsade de pointes, co jest szczególnie istotne u pacjentów z predyspozycjami. W zakresie działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego obserwuje się nudności, wymioty, biegunkę, w tym krwawą, zapalenie trzustki oraz rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego związane z nadkażeniem Clostridium difficile, co wymaga szybkiej diagnostyki i leczenia.
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk, badanie EKG, Clostridium difficile, dezorientacja, eozynofilia, fosfataza zasadowa, makrolid, morfologia krwi, nadkażenie, neutropenia, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostre zapalenie wątroby, parestezje, parosmia, pokrzywka, przemijająca głuchota, roksytromycyna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, utrata węchu, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia hematologiczne, zaburzenia rytmu serca, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zapalenie cholestatyczne, zapalenie trzustki, zawroty głowy błędnikowe, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Diagnostyka i diagnoza
Zaburzenia węchu, takie jak anosmia i hiposmia, dotykają 12-22% populacji, a u osób powyżej 65 roku życia nawet do 50%. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu obejmującego czas i okoliczności wystąpienia objawów, współistniejące symptomy, historię chorób (w tym COVID-19, gdzie utrata węchu występuje u 48-86% pacjentów), urazów oraz ekspozycji na toksyny. Badanie fizykalne powinno uwzględniać rynoskopię, ocenę jamy ustnej, gardła oraz badanie neurologiczne nerwów czaszkowych I, VII, IX i X. Kluczową rolę odgrywa endoskopia nosowa, umożliwiająca wykrycie polipów, stanów zapalnych i anomalii anatomicznych. Obiektywna ocena funkcji węchowej realizowana jest za pomocą testów takich jak UPSIT (40 zapachów), Sniffin’ Sticks czy CCCRC. W razie potrzeby stosuje się badania obrazowe: CT do oceny struktur kostnych i zatok oraz MRI do oceny tkanek miękkich i dróg węchowych. Dodatkowo, wskazane są badania krwi, alergologiczne, mikrobiologiczne oraz funkcji tarczycy.
alergiczny nieżyt nosa, anosmia, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, dysosmia, endoskopia nosowa, fantosmia, halucynacja węchowa, hiposmia, lek przeciwgrzybiczny, nerw czaszkowy, nerw węchowy, opuszka węchowa, otolaryngolog, parosmia, polip nosowy, przewlekłe zapalenie błony śluzowej nosa, receptor węchowy, rezonans magnetyczny, rynoskopia, skrzywienie przegrody nosowej, stwardnienie rozsiane, tomografia komputerowa, trening węchowy, uraz czaszkowo-mózgowy, utrata węchu, zaburzenie węchu, zapalenie zatok przynosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Patofizjologia i mechanizm
Utrata lub zmiana węchu (anosmia, hyposmia, parosmia) to zaburzenia o wieloczynnikowej patogenezie, obejmujące mechanizmy przewodzeniowe, czuciowo-nerwowe oraz centralne. Anosmia dotyczy około 5% populacji, a hyposmia 15-20%. Kluczowe elementy układu węchowego to nabłonek węchowy z neuronami węchowymi (OSN), komórki podporowe i podstawne, aksony neuronów przechodzące przez blaszkę sitową do opuszki węchowej oraz drogi węchowe prowadzące do kory węchowej. Mechanizmy patogenetyczne obejmują blokady przewodzenia (np. polipy, przewlekłe zapalenie zatok), uszkodzenia neuronów i komórek podporowych (infekcje wirusowe, w tym SARS-CoV-2), urazy głowy oraz uszkodzenia centralne (choroby neurodegeneracyjne, guzy, schorzenia naczyniowe). W COVID-19 utrata węchu występuje u 40-80% pacjentów, z 90% odzyskującymi funkcję w ciągu 8 tygodni, a 2-5% doświadczającymi trwałej anosmii. Mechanizm SARS-CoV-2 obejmuje infekcję komórek podporowych nabłonka węchowego (receptory ACE2, TMPRSS2), zaburzenia organizacji genomowej neuronów węchowych oraz reakcję zapalną z udziałem cytokin i komórek immunologicznych, co prowadzi do trwałej dysfunkcji.
alergiczny nieżyt nosa, anosmia, blaszka sitowa, burza cytokinowa, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, COVID-19, dysfunkcja węchowa, guzy mózgu, hyposmia, infekcja SARS-CoV-2, komórki podstawne, krwawienie podpajęczynówkowe, nabłonek węchowy, neurony węchowe, opuszka węchowa, osocze bogatopłytkowe, parosmia, polipy nosa, przewlekłe zapalenie zatok, receptory węchowe, skrzywienie przegrody nosowej, stwardnienie rozsiane, terapia węchowa, udar mózgu - Leksykon substancji czynnych
Kwas gadobenowy – Działania niepożądane
Kwas gadobenowy, składnik aktywny preparatu MultiHance, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie łagodnymi i samoistnie ustępującymi działaniami niepożądanymi, bez istotnej korelacji z wiekiem, płcią czy dawką. Najpoważniejsze działania niepożądane obejmują reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksję i wstrząs anafilaktyczny, które mogą prowadzić do zgonu. Reakcje te najczęściej dotyczą układu oddechowego, krążenia, skóry i błon śluzowych. W miejscu podania mogą wystąpić ból, pieczenie, obrzęk, pęcherze, a w rzadkich przypadkach martwica tkanek i zakrzepowe zapalenie żył. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z wcześniejszymi drgawkami, guzami mózgu lub innymi zaburzeniami neurologicznymi, u których obserwowano występowanie drgawek. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży jest zbliżony do dorosłych, a działania niepożądane w populacji pediatrycznej mają charakter nieciężki.
blok przedsionkowo-komorowy, chelat gadolinu, drgawek, kwas gadobenowy, martwica tkanek, MultiHance, niedokrwienie mięśnia sercowego, niewydolność oddechowa, obrzęk krtani, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk płuc, parestezja, parosmia, podwyższona fosfataza alkaliczna, podwyższone aminotransferazy, populacja pediatryczna, proteinuria, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie QT, wynaczynienie środka kontrastowego, zaburzenie neurologiczne, zakrzepowe zapalenie żył, zatrzymanie akcji serca, zespół Kounisa - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Objawy
Utrata lub zmiana węchu (anosmia) to zaburzenie sensoryczne, które może mieć etiologię wirusową (np. COVID-19, przeziębienie, grypa), zapalną (zapalenie zatok, alergie), urazową (urazy głowy) lub neurodegeneracyjną (choroba Parkinsona, Alzheimera). W przypadku COVID-19 anosmia dotyczy 50-75% pacjentów i często pojawia się nagle, bez towarzyszącego przekrwienia nosa, trwając zwykle od 7 do 14 dni, z powrotem węchu u około 70% chorych w ciągu pierwszych 30 dni. Utrata węchu może manifestować się jako całkowita (anosmia), częściowa (hiposmia), zniekształcona percepcja zapachów (parosmia) lub zapachy fantomowe (fantosmia). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, testy węchowe oraz w razie potrzeby badania obrazowe. W przypadku utrzymującej się anosmii, szczególnie po infekcjach wirusowych, rekomendowany jest trening węchowy, polegający na systematycznym wąchaniu 4-12 intensywnych zapachów przez 10-20 sekund dwa razy dziennie przez 12-36 tygodni, co wykazuje poprawę funkcji węchowej.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anosmia, chemioterapia, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, COVID-19, depresja, fantosmia, hiposmia, infekcja wirusowa, katar sienny, lek przeciwhistaminowy, nabłonek węchowy, nerw węchowy, niedobór żywieniowy, parosmia, polipy nosowe, przeziębienie, SARS-CoV-2, steroid donosowy, stwardnienie rozsiane, trening węchowy, uraz mózgu, zaburzenie węchu, zapalenie zatok - Leksykon leków
Działania niepożądane – Azithromycin Genoptim 500 mg
Azytromycyna, makrolidowy antybiotyk stosowany w leczeniu infekcji bakteryjnych, wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych, które zostały sklasyfikowane według częstości występowania: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100), rzadko (≥1/10 000 do <1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000) oraz częstość nieznana. Najczęstsze działania niepożądane dotyczą układu pokarmowego, w tym biegunka, nudności i bóle brzucha (bardzo często), a także wymioty i wzdęcia (często). Istotne są również poważne powikłania, takie jak rzekomobłoniaste zapalenie jelit związane z Clostridioides difficile (częstość nieznana), reakcje anafilaktyczne, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka oraz torsade de pointes – potencjalnie śmiertelny częstoskurcz komorowy związany z wydłużeniem odstępu QT. Ponadto, azytromycyna może powodować zaburzenia hematologiczne (leukopenia, neutropenia), reakcje nadwrażliwości, zaburzenia neurologiczne (zawroty głowy, bóle głowy, drgawki), a także hepatotoksyczność, w tym zapalenie i niewydolność wątroby.
ageuzja, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, anosmia, antybiotyk makrolidowy, bradykardia, Clostridioides difficile, częstoskurcz komorowy, drgawka, hipestezja, hipokaliemia, hipomagnezemia, kandydoza jamy ustnej, leukopenia, małopłytkowość, megacolon toxicum, miastenia gravis, neutropenia, niedokrwistość hemolityczna, obrzęk naczynioruchowy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parosmia, perforacja jelita, podwyższenie enzymów wątrobowych, reakcja anafilaktyczna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie nerek, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zakażenie pochwy, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka cholestatyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zaburzenia węchu, takie jak anosmia i hiposmia, dotyczą około 5% populacji, a ich częstość wzrasta do 20% u osób powyżej 60. roku życia. Pandemia COVID-19 znacząco zwiększyła ich występowanie – 50-75% pacjentów zakażonych SARS-CoV-2 doświadcza utraty lub zmiany węchu, z 65% przypadków poprawiających się samoistnie w ciągu 18 miesięcy. Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie przednie rynoskopowe, testy identyfikacji zapachów (np. UPSIT), obrazowanie (TK zatok, MRI mózgu) oraz konsultacje specjalistyczne. Przyczyny są wieloczynnikowe: infekcje wirusowe, przewlekłe zapalenie zatok, urazy, choroby neurodegeneracyjne (np. choroba Parkinsona, Alzheimer), ekspozycja na toksyny, leki, a także zmiany fizjologiczne związane z wiekiem (presbyosmia). Zaburzenia węchu wpływają na jakość życia, prowadząc do niedożywienia, ryzyka zatruć, zaburzeń psychicznych oraz obniżenia bezpieczeństwa pacjenta.
alergiczny nieżyt nosa, anosmia, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, dysfunkcja węchowa, fantosmia, glikokortykosteroidy donosowe, hiposmia, infekcja wirusowa, nikotynizm, nowotwór, osocze bogatopłytkowe, parosmia, polip nosa, przewlekłe zapalenie zatok, rezonans magnetyczny mózgu, rynoskopia, stwardnienie rozsiane, substancje toksyczne, terapia komórkami macierzystymi, terapia węchowa, test alergiczny, uraz głowy, uraz nosa, zaburzenie węchu, zapalenie zatok przynosowych, zespół interdyscyplinarny