brak smaku
Brak smaku (ageuzja) to całkowita utrata zdolności odczuwania smaku, będąca objawem zaburzenia funkcji receptorów smakowych. W praktyce klinicznej częściej spotyka się hipogeuzję (osłabienie percepcji smaku) lub dysgeuzję (zaburzenie odczuwania smaku) niż całkowitą ageuzję.
Przyczyny braku smaku mogą być różnorodne, od infekcji górnych dróg oddechowych (w tym COVID-19), urazów głowy, uszkodzeń nerwów (n. językowo-gardłowego, n. twarzowego), stosowania niektórych leków (antybiotyki, chemioterapeutyki), do chorób neurologicznych, endokrynologicznych oraz niedoborów witaminowych (cynk, witamina B12). Zaburzenie to może być także związane z procesem starzenia się organizmu.
Diagnostyka braku smaku obejmuje wywiad, badanie fizykalne, testy smakowe oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe. Leczenie zależy od przyczyny – może obejmować leczenie choroby podstawowej, odstawienie leków wywołujących objawy, suplementację niedoborów lub rehabilitację smakową. U niektórych pacjentów brak smaku ustępuje samoistnie po ustąpieniu infekcji lub urazu.
Brak smaku, szczególnie długotrwały, może prowadzić do niedożywienia, utraty masy ciała oraz obniżenia jakości życia pacjenta. W przypadku utrzymywania się objawów powyżej 2 tygodni wskazana jest konsultacja laryngologiczna lub neurologiczna w celu określenia przyczyny i wdrożenia odpowiedniego postępowania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Rulid 150 mg
Roksytromycyna, makrolidowy antybiotyk stosowany w dawce 150 mg (Rulid), może wywoływać liczne działania niepożądane o różnej częstości i nasileniu, które wymagają uważnego monitorowania pacjenta podczas terapii. Do najczęstszych należą zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, wymioty, niestrawność i biegunka (często ≥1/100 do <1/10). Istotnym powikłaniem jest rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego wywołane przez Clostridium difficile (częstość nieznana). Ponadto obserwuje się zaburzenia hematologiczne, w tym eozynofilię (niezbyt często ≥1/1000 do <1/100), agranulocytozę, neutropenię i trombocytopenię (częstość nieznana). Roksytromycyna może także indukować poważne reakcje immunologiczne, w tym wstrząs anafilaktyczny (częstość nieznana), oraz zaburzenia psychiczne, takie jak omamy i stan splątania. Wśród działań neurologicznych wymienia się zawroty głowy i bóle głowy (niezbyt często), parestezje, zaburzenia smaku i węchu (częstość nieznana).
agranulocytoza, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, antybiotyk makrolidowy, biegunka, ból głowy, brak smaku, Clostridium difficile, eozynofilia, fosfataza zasadowa, krwawa biegunka, nadkażenie, neutropenia, niedosłuch, niestrawność, niewyraźne widzenie, nudności, obrzęk naczynioruchowy, omamy, ostra uogólniona osutka krostkowa, parestezja, parosmia, plamica, pokrzywka, przemijająca głuchota, roksytromycyna, rumień wielopostaciowy, rzekomobłoniaste zapalenie jelit, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, skurcz oskrzeli, stan splątania, szumy uszne, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, wymioty, zaburzenia smaku, zaburzenie widzenia, zapalenie trzustki, zawroty głowy, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, zespół Stevensa-Johnsona