głuchota nerwowa
Głuchota nerwowa, zwana również odbiorczą lub czuciowo-nerwową, charakteryzuje się uszkodzeniem struktur ucha wewnętrznego lub nerwu słuchowego, co prowadzi do zaburzeń percepcji dźwięków. Jest to jedna z najczęstszych form niedosłuchu, która w przeciwieństwie do głuchoty przewodzeniowej, dotyczy przetwarzania sygnałów dźwiękowych, a nie ich przewodzenia do ucha wewnętrznego.
Etiologia głuchoty nerwowej jest różnorodna i obejmuje czynniki genetyczne, wrodzone wady ucha wewnętrznego, urazy akustyczne, infekcje (np. zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych), choroby układowe (np. cukrzyca), ototoksyczne działanie leków, a także zmiany zwyrodnieniowe związane z wiekiem (presbyacusis). Szczególnie niebezpieczne są narażenia na hałas o natężeniu przekraczającym 85 dB, które może prowadzić do nieodwracalnych uszkodzeń komórek słuchowych.
Diagnostyka głuchoty nerwowej obejmuje badania audiometryczne (audiometria tonalna, słowna), audiometrię impedancyjną, otoemisje akustyczne oraz potencjały wywołane pnia mózgu (ABR). W nowoczesnej diagnostyce wykorzystuje się również badania obrazowe, takie jak MRI, które pozwalają na ocenę nerwu słuchowego i struktur centralnego układu nerwowego.
Leczenie głuchoty nerwowej pozostaje wyzwaniem klinicznym, gdyż uszkodzenia komórek słuchowych mają charakter nieodwracalny. Podstawowe metody terapeutyczne obejmują stosowanie aparatów słuchowych, implantów ślimakowych (w przypadku głębokiego niedosłuchu) oraz rehabilitację słuchową. W wybranych przypadkach stosuje się także farmakoterapię, szczególnie w ostrych postaciach niedosłuchu, gdzie podaje się glikokortykosteroidy i leki poprawiające mikrokrążenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Arechin 250 mg
Chlorochina fosforan, substancja czynna Arechin 250 mg, może wywoływać liczne działania niepożądane o różnym nasileniu i częstości, sklasyfikowane według systemu MedDRA. Szczególnie istotne są powikłania dotyczące układu sercowo-naczyniowego (kardiomiopatia, blok przedsionkowo-komorowy, wydłużenie QT), narządu wzroku (retinopatia, zmiany siatkówki, obrzęk rogówki) oraz układu krwiotwórczego (niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, trombocytopenia). Działania te mogą prowadzić do poważnych, nieodwracalnych uszkodzeń, w tym zagrażających życiu arytmii, ślepoty oraz ciężkich zaburzeń hematologicznych. Częstość występowania działań niepożądanych jest różna, od bardzo częstych (≥1/10, np. bezsenność) do bardzo rzadkich (<1/10 000), a wiele z nich ma częstość nieznaną ze względu na ograniczone dane.
agranulocytoza, blok przedsionkowo-komorowy, chlorochina fosforan, głuchota nerwowa, hamowanie szpiku kostnego, hemoliza, hipoglikemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, łuszczyca, majaczenie, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, nadwrażliwość na światło, napad padaczkowy, neuromiopatia, neutropenia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, psychoza, reakcja anafilaktyczna, retinopatia, rumień wielopostaciowy, system MedDRA, trombocytopenia, urojenie, wstrząs anafilaktyczny, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie akomodacji, zaburzenie przewodnictwa serca, zachowanie samobójcze, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon substancji czynnych
Chlorochina – Działania niepożądane
Chlorochina, substancja czynna w preparacie Arechin (250 mg tabletki), wykazuje szerokie spektrum działań niepożądanych obejmujących liczne układy i narządy. W zakresie hematologicznym obserwuje się poważne powikłania, takie jak niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, leukopenia, trombocytopenia oraz neutropenia, z nieznaną częstością występowania, a także ryzyko hemolizy u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD). Reakcje nadwrażliwości, w tym alergiczne i anafilaktyczne, mogą manifestować się pokrzywką, obrzękiem naczynioruchowym i trudnościami w oddychaniu. W obszarze neuropsychiatrycznym chlorochina często wywołuje bezsenność (≥1/10) i depresję (≥1/100 do <1/10), a rzadziej lęk, pobudzenie, splątanie, omamy, majaczenie oraz z nieznaną częstością zachowania samobójcze i psychozę. Neurotoksyczność obejmuje także drgawki i napady padaczkowe. Szczególnie istotne jest ryzyko retinopatii chlorochinowej, prowadzącej do nieodwracalnej utraty wzroku, z objawami dotyczącymi ciałka rzęskowego, rogówki i siatkówki, nasilającymi się wraz z dawką kumulacyjną i czasem terapii.
agranulocytoza, atrofia siatkówki, bezsenność, blok przedsionkowo-komorowy, ciałko rzęskowe, depresja, głuchota nerwowa, hemoliza, hipoglikemia, jadłowstręt, kardiomiopatia, leukopenia, liszaj płaski, łuszczyca, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, miopatia, myśli samobójcze, nadwrażliwość na światło, nagłe zatrzymanie krążenia, napady padaczkowe, neuromiopatia, neutropenia, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedokrwistość aplastyczna, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk siatkówki, pancytopenia, pobudzenie psychoruchowe, poszerzenie zespołu QRS, reakcja nadwrażliwości, rumień wielopostaciowy, szpik kostny, szumy uszne, toksyczna nekroliza naskórka, torsade de pointes, trombocytopenia, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia akomodacji, zapalenie wątroby, zespół Stevensa-Johnsona, zmętnienie rogówki