nabłonek węchowy
Nabłonek węchowy (epithelium olfactorium) to wyspecjalizowana tkanka nabłonkowa zlokalizowana w górnej części jamy nosowej, pokrywająca górną część przegrody nosowej, górną małżowinę nosową oraz część środkowej małżowiny nosowej. Zajmuje obszar około 2-4 cm² i pełni kluczową rolę w odbieraniu bodźców zapachowych.
Jest to nabłonek walcowaty, wielorzędowy, urzęsiony, zawierający trzy główne typy komórek: komórki węchowe (neurony węchowe), komórki podporowe (sustentakularne) oraz komórki podstawne. Neurony węchowe to bipolarné komórki nerwowe, których dendryty zakończone są maczugowatymi wypustkami (buławkami węchowymi) zawierającymi receptory węchowe, a aksony tworzą nerw węchowy (I nerw czaszkowy).
Nabłonek węchowy pełni funkcję narządu zmysłu węchu, umożliwiając wykrywanie i rozróżnianie tysięcy substancji zapachowych. Cząsteczki zapachowe rozpuszczają się w śluzie pokrywającym nabłonek i wiążą z receptorami węchowymi, generując impulsy nerwowe przekazywane do opuszki węchowej w mózgu. Dysfunkcje nabłonka węchowego mogą prowadzić do zaburzeń węchu (anosmii, hiposmii), co obserwuje się m.in. w przebiegu infekcji wirusowych (w tym COVID-19), urazów głowy, chorób neurodegeneracyjnych czy jako efekt starzenia się organizmu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Epidemiologia
Zaburzenia węchu stanowią istotny problem zdrowotny, dotykający około 23% populacji powyżej 40. roku życia w USA, z częstością wzrastającą do 39% u osób powyżej 80. roku życia. Epidemiologia wskazuje na kluczowe czynniki ryzyka, takie jak wiek, płeć męska, pochodzenie etniczne oraz niski status społeczno-ekonomiczny. Pandemia COVID-19 znacząco zwiększyła częstość występowania dysfunkcji węchu – metaanalizy wykazały, że 47% zakażonych doświadcza zaburzeń węchu lub smaku, z 3% pacjentów cierpiących na anosmię lub ciężką hiposmię. Utrata węchu w przebiegu COVID-19 charakteryzuje się nagłym początkiem i może utrzymywać się nawet do 6 miesięcy, a u około 5% pacjentów obserwuje się długotrwałe zaburzenia sensoryczne, w tym parosmię utrzymującą się do 2,5 roku po zakażeniu. Różnice w częstości występowania utraty węchu obserwuje się w zależności od wariantu SARS-CoV-2, z mniejszą częstością w wariancie Omikron (6-7% ryzyka w porównaniu do wczesnych etapów pandemii). Utrata węchu jest również powiązana z chorobami neurodegeneracyjnymi (np. choroba Parkinsona, Alzheimer, stwardnienie rozsiane) oraz urazami głowy, co podkreśla jej znaczenie jako potencjalnego wczesnego markera tych schorzeń.
anosmia, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, COVID-19, demencja, dysfunkcja węchowa, hiposmia, kora oczodołowo-czołowa, nabłonek węchowy, niewydolność serca, parosmia, płeć, SARS-CoV-2, stwardnienie rozsiane, trening węchowy, upośledzenie węchu, uraz czaszkowo-mózgowy, uraz głowy, utrata węchu, utrata węchu i smaku, zaburzenie węchu, zmysł węchu - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Etiologia i przyczyny
Utrata lub zmiana węchu, określana jako anosmia (całkowita utrata) lub hiposmia (częściowa utrata), jest istotnym zaburzeniem wpływającym na jakość życia pacjentów, z potencjalnymi powikłaniami takimi jak niemożność wykrycia zagrożeń (dym, gaz), pogorszenie smaku, depresja oraz wczesne objawy chorób neurodegeneracyjnych (np. choroba Parkinsona, Alzheimer). Najczęstsze przyczyny obejmują infekcje górnych dróg oddechowych (w tym COVID-19, gdzie utrata węchu pojawia się nagle i często bez niedrożności nosa), przewlekłe i ostre zapalenie zatok, alergiczny nieżyt nosa, urazy głowy oraz mechaniczne blokady dróg nosowych (polipy, skrzywienie przegrody, guzy). Warto podkreślić, że u osób powyżej 65 roku życia około 60% doświadcza znacznego upośledzenia węchu, a 25% całkowitej anosmii, co wiąże się z naturalnym procesem starzenia i zmianami w opuszce węchowej.
alergiczny nieżyt nosa, anosmia, beta-blokery, choroba Alzheimera, choroba Huntingtona, choroba Parkinsona, cukrzyca, dyskineza rzęsek, fantosmia, hipogonadyzm hipogonadotropowy, hiposmia, inhibitory ACE, katar sienny, krwotok podpajęczynówkowy, nabłonek węchowy, neurony węchowe, niedoczynność tarczycy, opuszka węchowa, otępienie z ciałami Lewy’ego, parosmia, polipy nosa, receptory węchowe, skrzywienie przegrody nosowej, stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, toczeń układowy, uraz czaszkowo-mózgowy, utrata węchu, zapalenie zatok, zespół Cushinga, zespół Kallmanna, zespół Sjögrena, zespół Turnera - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Esthesioneuroblastoma (ENB) to rzadki, neuroektodermalny nowotwór złośliwy wywodzący się z niedojrzałych komórek grzebienia nerwowego nabłonka węchowego, stanowiący około 2% guzów zatok przynosowych, z częstością 0,4/milion. Charakterystyczna jest ekspresja genu hASH1 i brak OMP, co potwierdza pochodzenie z niedojrzałych komórek. Genetycznie ENB cechuje się heterogennymi aberracjami chromosomalnymi, w tym amplifikacjami 7q11 i 20q oraz delecjami 2q, 5q, 6p, 6q i 18q. Szczególną uwagę zwraca delecja genu dystrofiny (DMD) w 13/14 próbek, co sugeruje rolę genów dystrofii mięśniowych w patogenezie. Kluczowe szlaki molekularne zaangażowane w rozwój ENB to Sonic Hedgehog (SHH) z ekspresją PTCH1, GLI1 i GLI2 w 65-70% przypadków, receptory kinaz tyrozynowych (c-kit, PDGFR-β, TrkB, EGFR), receptor somatostatynowy, sygnalizacja FGF-FGFR1, szlaki apoptozy (Bcl-2, TRAIL) oraz angiogenezy (VEGF, KDR). Nadekspresja hASH1 aktywuje BCL-2, co wskazuje na potencjał terapii inhibitorami Bcl-2 w agresywnych formach ENB.
angiogeneza, apoptoza, esthesioneuroblastoma, gen HASH1, grzebień nerwowy, hybrydyzacja genomowa, interferencja RNA, mutacja TP53, nabłonek węchowy, naprawa DNA, neuroblastoma węchowy, niestabilność chromosomalna, pochodzenie neuroektodermalne, przerzut odległy, receptor kinazy tyrozynowej, receptor neurotrofiny, receptor somatostatynowy, remodelowanie chromatyny, sekwencjonowanie eksomu, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Objawy
Esthesioneuroblastoma to rzadki, złośliwy nowotwór wywodzący się z nabłonka węchowego w górnej części jamy nosowej, charakteryzujący się zmiennym przebiegiem klinicznym od powolnego wzrostu do agresywnego rozrostu z szybkim przerzutowaniem. Wczesne objawy obejmują jednostronną niedrożność nosa (70% pacjentów), krwawienia z nosa (około 50%), utratę lub zaburzenia węchu oraz wyciek z nosa, które mogą utrzymywać się od 6 do 12 miesięcy, a nawet lat przed diagnozą. W miarę progresji guza pojawiają się objawy związane z naciekaniem oczodołu (ból oka, diplopia, proptosis), przedniego dołu czaszki i mózgu (bóle głowy, zmiany stanu psychicznego, drgawki), a także objawy ze strony ucha i twarzy. Przerzuty do węzłów chłonnych szyi występują u 10-44% pacjentów, a odległe przerzuty u około 10%, najczęściej do płuc, kości, wątroby i skóry.
aneuploidia, anosmia, diplopia, ektopowe wydzielanie ACTH, epifora, epistaxis, esthesioneuroblastoma, hiperkalcemia nowotworowa, hyposmia, krwawienie z nosa, margines resekcji, nabłonek węchowy, neuroblastoma węchowy, niedrożność nosa, poliploidia, proptosis, przerzut odległy, SIADH, trąbka Eustachiusza, węzły chłonne szyi, wyciek z nosa, wysiękowe zapalenie ucha środkowego, zaburzenia widzenia, zatoki przynosowe, zespół paraneoplastyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Patofizjologia i mechanizm
Utrata lub zmiana węchu (anosmia, hyposmia, parosmia) to zaburzenia o wieloczynnikowej patogenezie, obejmujące mechanizmy przewodzeniowe, czuciowo-nerwowe oraz centralne. Anosmia dotyczy około 5% populacji, a hyposmia 15-20%. Kluczowe elementy układu węchowego to nabłonek węchowy z neuronami węchowymi (OSN), komórki podporowe i podstawne, aksony neuronów przechodzące przez blaszkę sitową do opuszki węchowej oraz drogi węchowe prowadzące do kory węchowej. Mechanizmy patogenetyczne obejmują blokady przewodzenia (np. polipy, przewlekłe zapalenie zatok), uszkodzenia neuronów i komórek podporowych (infekcje wirusowe, w tym SARS-CoV-2), urazy głowy oraz uszkodzenia centralne (choroby neurodegeneracyjne, guzy, schorzenia naczyniowe). W COVID-19 utrata węchu występuje u 40-80% pacjentów, z 90% odzyskującymi funkcję w ciągu 8 tygodni, a 2-5% doświadczającymi trwałej anosmii. Mechanizm SARS-CoV-2 obejmuje infekcję komórek podporowych nabłonka węchowego (receptory ACE2, TMPRSS2), zaburzenia organizacji genomowej neuronów węchowych oraz reakcję zapalną z udziałem cytokin i komórek immunologicznych, co prowadzi do trwałej dysfunkcji.
alergiczny nieżyt nosa, anosmia, blaszka sitowa, burza cytokinowa, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, COVID-19, dysfunkcja węchowa, guzy mózgu, hyposmia, infekcja SARS-CoV-2, komórki podstawne, krwawienie podpajęczynówkowe, nabłonek węchowy, neurony węchowe, opuszka węchowa, osocze bogatopłytkowe, parosmia, polipy nosa, przewlekłe zapalenie zatok, receptory węchowe, skrzywienie przegrody nosowej, stwardnienie rozsiane, terapia węchowa, udar mózgu - Leksykon chorób i schorzeń
Utrata lub zmiana węchu – Objawy
Utrata lub zmiana węchu (anosmia) to zaburzenie sensoryczne, które może mieć etiologię wirusową (np. COVID-19, przeziębienie, grypa), zapalną (zapalenie zatok, alergie), urazową (urazy głowy) lub neurodegeneracyjną (choroba Parkinsona, Alzheimera). W przypadku COVID-19 anosmia dotyczy 50-75% pacjentów i często pojawia się nagle, bez towarzyszącego przekrwienia nosa, trwając zwykle od 7 do 14 dni, z powrotem węchu u około 70% chorych w ciągu pierwszych 30 dni. Utrata węchu może manifestować się jako całkowita (anosmia), częściowa (hiposmia), zniekształcona percepcja zapachów (parosmia) lub zapachy fantomowe (fantosmia). Diagnostyka obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne, testy węchowe oraz w razie potrzeby badania obrazowe. W przypadku utrzymującej się anosmii, szczególnie po infekcjach wirusowych, rekomendowany jest trening węchowy, polegający na systematycznym wąchaniu 4-12 intensywnych zapachów przez 10-20 sekund dwa razy dziennie przez 12-36 tygodni, co wykazuje poprawę funkcji węchowej.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, anosmia, chemioterapia, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, COVID-19, depresja, fantosmia, hiposmia, infekcja wirusowa, katar sienny, lek przeciwhistaminowy, nabłonek węchowy, nerw węchowy, niedobór żywieniowy, parosmia, polipy nosowe, przeziębienie, SARS-CoV-2, steroid donosowy, stwardnienie rozsiane, trening węchowy, uraz mózgu, zaburzenie węchu, zapalenie zatok