zatrzymanie zatoki
Zatrzymanie zatoki, znane również jako pauza zatokowa lub blok zatokowo-przedsionkowy, to zaburzenie rytmu serca charakteryzujące się czasowym brakiem generowania bodźców przez węzeł zatokowo-przedsionkowy. Prowadzi to do przejściowej przerwy w czynności elektrycznej serca, co objawia się jako pauza w zapisie EKG.
Fizjologicznie węzeł zatokowo-przedsionkowy pełni funkcję naturalnego rozrusznika serca, generując impulsy elektryczne z częstością 60-100/min. Zatrzymanie zatoki objawia się jako pauza w zapisie EKG trwająca dłużej niż dwukrotność poprzedzającego odstępu P-P, bez widocznych załamków P. Jeśli pauza trwa wystarczająco długo, mogą pojawić się zastępcze pobudzenia z niższych ośrodków bodźcotwórczych.
Przyczyny zatrzymania zatoki są różnorodne i obejmują: chorobę niedokrwienną serca, zaburzenia elektrolitowe, wpływ leków (szczególnie beta-blokerów, antagonistów wapnia, digoksyny), wzmożone napięcie nerwu błędnego, zespół chorego węzła zatokowego oraz zapalenie mięśnia sercowego. Klinicznie może być bezobjawowe lub manifestować się jako zasłabnięcia, zawroty głowy, omdlenia czy uczucie kołatania serca.
Diagnostyka obejmuje wykonanie EKG spoczynkowego, EKG holterowskiego, a czasem testu wysiłkowego lub masażu zatoki szyjnej. Leczenie zależy od nasilenia i przyczyny zaburzenia – od eliminacji czynników wywołujących, przez modyfikację farmakoterapii, do implantacji stałego stymulatora serca w przypadkach objawowych, nawracających pauz.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Karteolol – Interakcje
Karteolol, beta-adrenolityk stosowany okulistycznie w formie kropli o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje potencjalne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, mimo ograniczonego przenikania do krwiobiegu. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko nasilenia bradykardii i niedociśnienia przy jednoczesnym stosowaniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, innymi beta-blokerami, antagonistami wapnia (zwłaszcza diltiazemem i werapamilem), digoksyną, pilokarpiną oraz lekami antycholinesterazowymi. Interakcje z fingolimodem i ozanimodem mogą prowadzić do potencjalnie śmiertelnego obniżenia częstości akcji serca, wymagając monitorowania EKG przez 24 godziny (fingolimod) lub co najmniej 6 godzin (ozanimod). W przypadku amiodaronu i beta-adrenolityków stosowanych w niewydolności serca konieczne jest ścisłe monitorowanie kliniczne i elektrokardiograficzne ze względu na ryzyko zaburzeń automatyzmu i przewodzenia oraz nasilenia działań niepożądanych.
alfa-adrenolityk, alfuzosyna, ambenonium, amifostyna, amiodaron, amlodypina, antagonista kanału wapniowego, antagonista wapnia, antagonizm farmakodynamiczny, antycholinesteraza, baklofen, beta-2-mimetyk, beta-adrenolityk, bradykardia, depresja ośrodkowego układu nerwowego, digoksyna, dipirydamol, doksazosyna, donepezil, działanie addytywne, działanie hipotensyjne, działanie inotropowe, felodypina, galantamina, glikozyd naparstnicy, glinid, gliptyna, guanetydyna, guanfacyna, hipoglikemia, insulina, interakcja z alkoholem, karteolol chlorowodorek, klonidyna, komorowe zaburzenie rytmu, krople do oczu o przedłużonym uwalnianiu, lek antycholinesterazowy, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpsychotyczny, lidokaina, lotny środek znieczulający chlorowcowany, meflochina, metylodopa, modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu, moksonidyna, neostygmina, niedociśnienie, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, nifedypina, parasympatykomimetyk, pilokarpina, pirydostygmina, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, prazosyna, propafenon, przewodzenie zatokowo-przedsionkowe, rilmenidyna, rozszerzenie źrenic, rywastygmina, takryna, tamsulozyna, terazosyna, torsade de pointes, zaburzenie automatyzmu, zatrzymanie zatoki - Leksykon leków
Interakcje leku – Carteol LP 2% 20 mg/ml
Karteolol chlorowodorek, stosowany miejscowo w preparacie Carteol LP 2%, może wchodzić w liczne interakcje farmakologiczne, mimo ograniczonego przenikania do krwiobiegu. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków okulistycznych, zwłaszcza adrenaliny, ze względu na ryzyko rozszerzenia źrenicy. W przypadku stosowania kilku preparatów okulistycznych zaleca się zachowanie co najmniej 15-minutowych odstępów między aplikacjami, a maści aplikować na końcu. Karteolol może nasilać bradykardię w połączeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, beta-blokerami, antagonistami wapnia, digoksyną, pilokarpiną oraz lekami antycholinesterazowymi. Szczególnie niebezpieczne są kombinacje z diltiazem, werapamilem, fingolimodem i ozanimodem, które mogą prowadzić do ciężkich zaburzeń rytmu serca i niewydolności, wymagając ścisłego monitorowania klinicznego i EKG.
amiodaron, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykardia, digoksyna, diltiazem, dipirydamol, działanie hipotensyjne, efekt bradykardyzujący, fingolimod, glinid, gliptyna, hipoglikemia, karteolol chlorowodorek, komorowe zaburzenia rytmu, lek alfa-adrenolityczny, lek antycholinesterazowy, lek beta-mimetyczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwnadciśnieniowy, lidokaina, lotny środek znieczulający chlorowcowany, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ozanimod, pilokarpina, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, propafenon, prostaglandyna, rozszerzenie źrenicy, torsade de pointes, werapamil, zaburzenie automatyzmu, zaburzenie przewodzenia zatokowo-przedsionkowe, zatrzymanie zatoki