ozanimod
Ozanimod to doustny modulator receptora sfingozyno-1-fosforanu (S1P), stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego (SM) w postaci rzutowo-remisyjnej oraz wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Mechanizm działania polega na selektywnym wiązaniu z receptorami S1P1 i S1P5, co prowadzi do zatrzymania limfocytów w węzłach chłonnych i zmniejszenia ich migracji do ośrodkowego układu nerwowego i jelit.
Lek wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w porównaniu do starszych modulatorów S1P, ponieważ charakteryzuje się mniejszym wpływem na receptory S1P3, co przekłada się na niższe ryzyko działań niepożądanych ze strony układu sercowo-naczyniowego. Niemniej jednak przed rozpoczęciem terapii ozanimodem konieczna jest ocena czynności wątroby, badanie okulistyczne oraz monitorowanie pierwszej dawki pod kątem bradykardii u pacjentów z określonymi schorzeniami kardiologicznymi.
Badania kliniczne wykazały, że ozanimod skutecznie zmniejsza częstość rzutów, spowalnia progresję niepełnosprawności i redukuje liczbę nowych zmian w obrazach MRI u pacjentów z SM. W przypadku wrzodziejącego zapalenia jelita grubego przyczynia się do indukcji i utrzymania remisji klinicznej. Dawkowanie rozpoczyna się od schematu dostosowującego, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, a następnie kontynuowane jest leczenie dawką podtrzymującą 0,92 mg raz dziennie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Interakcje leku – Carteol LP 2% 20 mg/ml
Karteolol chlorowodorek, stosowany miejscowo w preparacie Carteol LP 2%, może wchodzić w liczne interakcje farmakologiczne, mimo ograniczonego przenikania do krwiobiegu. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym stosowaniu innych leków okulistycznych, zwłaszcza adrenaliny, ze względu na ryzyko rozszerzenia źrenicy. W przypadku stosowania kilku preparatów okulistycznych zaleca się zachowanie co najmniej 15-minutowych odstępów między aplikacjami, a maści aplikować na końcu. Karteolol może nasilać bradykardię w połączeniu z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, beta-blokerami, antagonistami wapnia, digoksyną, pilokarpiną oraz lekami antycholinesterazowymi. Szczególnie niebezpieczne są kombinacje z diltiazem, werapamilem, fingolimodem i ozanimodem, które mogą prowadzić do ciężkich zaburzeń rytmu serca i niewydolności, wymagając ścisłego monitorowania klinicznego i EKG.
amiodaron, antagonista wapnia, beta-adrenolityk, bradykardia, digoksyna, diltiazem, dipirydamol, działanie hipotensyjne, efekt bradykardyzujący, fingolimod, glinid, gliptyna, hipoglikemia, karteolol chlorowodorek, komorowe zaburzenia rytmu, lek alfa-adrenolityczny, lek antycholinesterazowy, lek beta-mimetyczny, lek hipoglikemizujący, lek przeciwarytmiczny klasy Ia, lek przeciwnadciśnieniowy, lidokaina, lotny środek znieczulający chlorowcowany, niedociśnienie ortostatyczne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność serca, ozanimod, pilokarpina, pochodna dihydropirydyny, pochodna sulfonylomocznika, propafenon, prostaglandyna, rozszerzenie źrenicy, torsade de pointes, werapamil, zaburzenie automatyzmu, zaburzenie przewodzenia zatokowo-przedsionkowe, zatrzymanie zatoki