mieszanina racemiczna enancjomerów
Mieszanina racemiczna enancjomerów to równomolowa mieszanina dwóch enancjomerów, czyli cząsteczek będących swoimi lustrzanymi odbiciami. Enancjomery mają identyczne właściwości fizykochemiczne, z wyjątkiem kierunku skręcania płaszczyzny światła spolaryzowanego i oddziaływania z innymi chiralnymi cząsteczkami.
W mieszaninie racemicznej występuje dokładnie taka sama ilość enancjomeru prawoskrętnego (oznaczanego jako +, d lub R) i lewoskrętnego (oznaczanego jako -, l lub S). Ze względu na równe proporcje obu form, mieszanina taka jest optycznie nieaktywna, czyli nie wykazuje zdolności skręcania płaszczyzny światła spolaryzowanego.
W medycynie i farmakologii mieszaniny racemiczne mają szczególne znaczenie, ponieważ enancjomery tego samego związku mogą wykazywać różne działanie biologiczne. Jeden enancjomer może być terapeutycznie aktywny, podczas gdy drugi może być nieaktywny lub nawet toksyczny. Dlatego rozdzielanie mieszanin racemicznych (rozdział racematu) jest istotnym etapem w opracowywaniu niektórych leków, prowadzącym do uzyskania czystych enancjomerów o wyższej skuteczności i bezpieczeństwie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Pratyria 100 mg + 150 mg
Paliperydon, substancja czynna preparatu Pratyria (kod ATC: N05AX13), jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym o przedłużonym uwalnianiu, dostępnym w formie zawiesiny do wstrzykiwań (paliperydon palmitynian). Mechanizm działania opiera się na selektywnym antagonizmie receptorów dopaminergicznych D2 oraz serotoninergicznych 5-HT2, z dodatkowym blokowaniem receptorów alfa-1-adrenergicznych i słabszym wpływem na receptory H1 i alfa-2. Brak powinowactwa do receptorów cholinergicznych przekłada się na korzystniejszy profil tolerancji, zwłaszcza w zakresie działań antycholinergicznych. W porównaniu do klasycznych neuroleptyków, paliperydon wykazuje rzadsze występowanie stanów kataleptycznych i mniejsze hamowanie funkcji motorycznych, co jest istotne w terapii schizofrenii.
antagonizm serotoninergiczny, badanie kliniczne, dezorganizacja myślenia, działanie antycholinergiczne, klasyczny neuroleptyk, kryteria DSM-IV, lek przeciwpsychotyczny, lek psycholeptyczny, mieszanina racemiczna enancjomerów, nawrót schizofrenii, objaw pozapiramidowy, objaw wytwórczy schizofrenii, paliperydon palmitynian, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor cholinergiczny, receptor dopaminergiczny D2, receptor H1-histaminergiczny, receptor serotoninergiczny 5-HT2, skala PANSS, skala PSP, stan kataleptyczny, zawiesina do wstrzykiwań - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Omeprazole Genoptim 40 mg
Omeprazol Genoptim, będący inhibitorem pompy protonowej (ATC: A02BC01), działa poprzez selektywne, odwracalne hamowanie enzymu H+/K+-ATP-azy w komórkach okładzinowych żołądka, co skutkuje znacznym zmniejszeniem wydzielania kwasu solnego. Po podaniu doustnym w dawce 20 mg u dorosłych z wrzodem dwunastnicy obserwuje się redukcję 24-godzinnej kwaśności soku żołądkowego o około 80% oraz utrzymanie pH żołądka powyżej 3 przez średnio 17 godzin na dobę. Efekt terapeutyczny osiągany jest po 4 dniach regularnego stosowania, a hamowanie wydzielania kwasu jest zależne od dawki i nie wykazuje tachyfilaksji. Omeprazol jest również skuteczny w terapii eradykacyjnej Helicobacter pylori, szczególnie w skojarzeniu z amoksycyliną i klarytromycyną, co potwierdza wysoką skuteczność w leczeniu choroby wrzodowej i zapalenia błony śluzowej żołądka.
amoksycylina, Campylobacter, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, chromogranina A, eradykacja Helicobacter pylori, guz neuroendokrynny, H+ K+ ATP-aza, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, klarytromycyna, komórka okładzinowa żołądka, mieszanina racemiczna enancjomerów, nadmierna kwasowość soku żołądkowego, objawy dyspeptyczne, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, Salmonella, tachyfilaksja, torbiel gruczołowa żołądka, wrzód dwunastnicy, zanikowe zapalenie żołądka, zapalenie błony śluzowej żołądka