żółtaczka wątrobowa
Żółtaczka wątrobowa (hepatocellular jaundice) to stan kliniczny, w którym dochodzi do żółtego zabarwienia skóry, błon śluzowych i twardówek oczu spowodowanego przez zwiększone stężenie bilirubiny we krwi. Jest ona wynikiem uszkodzenia komórek wątrobowych (hepatocytów), które nie są w stanie prawidłowo przetworzyć i wydzielić bilirubiny.
Ten typ żółtaczki związany jest najczęściej z chorobami miąższu wątroby, takimi jak wirusowe zapalenie wątroby, alkoholowe uszkodzenie wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby czy autoimmunologiczne zapalenie wątroby. Charakterystyczną cechą jest równoczesny wzrost w surowicy bilirubiny całkowitej i sprzężonej, przy czym zwykle obserwuje się również podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST).
W diagnostyce żółtaczki wątrobowej istotne są badania obrazowe wątroby (USG, TK, MRI), badania serologiczne w kierunku wirusów hepatotropowych oraz oznaczenie parametrów funkcji wątroby. Leczenie zależy od przyczyny pierwotnej i może obejmować leczenie przeciwwirusowe, odstawienie hepatotoksycznych leków lub alkoholu, stosowanie glikokortykosteroidów w przypadku autoimmunologicznego zapalenia wątroby.
Żółtaczka wątrobowa wymaga zazwyczaj pilnej diagnostyki, gdyż może być objawem poważnych schorzeń wątroby, które nieleczone mogą prowadzić do niewydolności wątroby, a nawet zgonu pacjenta. Rozpoznanie różnicowe obejmuje żółtaczkę cholestatyczną (z zablokowania dróg żółciowych) oraz żółtaczkę hemolityczną (z nadmiernego rozpadu erytrocytów).
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka – Diagnostyka i diagnoza
Żółtaczka to objaw kliniczny manifestujący się żółtym zabarwieniem skóry, twardówek i błon śluzowych, wynikający z hiperbilirubinemii, gdy stężenie bilirubiny przekracza 2-3 mg/dl (34-51 μmol/l). Wyróżnia się trzy główne typy żółtaczki: przedwątrobową (z przewagą bilirubiny niesprzężonej, bez bilirubiny w moczu, prawidłowymi próbami wątrobowymi), wątrobową (z obecnością bilirubiny sprzężonej w moczu, podwyższonymi enzymami wątrobowymi – ALP, ALT, AST, obniżonym albuminem) oraz pozawątrobową (z przeszkodą w odpływie żółci, obecnością bilirubiny w moczu, bladym stolcem, podwyższonym ALP i aminotransferazami oraz często świądem skóry). Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, oznaczeniu bilirubiny całkowitej i frakcji, próbach wątrobowych, badaniu moczu oraz obrazowaniu (USG, TK, MRCP, ERCP), a w wybranych przypadkach biopsji wątroby. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się przyczyny hemolityczne, choroby wątroby, zaburzenia odpływu żółci oraz choroby genetyczne i metaboliczne.
alkoholowe zapalenie wątroby, aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, bilirubina, bilirubina niesprzężona, bilirubina sprzężona, bilirubinometr przezskórny, biopsja wątroby, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cholangioskopia, cholestaza, cholestaza ciążowa, czerwona krwinka, encefalopatia wątrobowa, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, enzym wątrobowy, fosfataza alkaliczna, gamma-glutamylotranspeptydaza, hemoglobina, hepatocyt, hiperbilirubinemia, hiperbilirubinemia niesprzężona, hiperbilirubinemia sprzężona, kamica dróg żółciowych, marskość wątroby, niedoczynność tarczycy, niedokrwistość hemolityczna, polekowe uszkodzenie wątroby, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, triada Charcota, twardówka oka, UDP-glukuronylotransferaza, ultrasonografia jamy brzusznej, wirusowe zapalenie wątroby, wstępujące zapalenie dróg żółciowych, zespół Criglera-Najjara, zespół Dubina-Johnsona, zespół Gilberta, żółtaczka, żółtaczka pozawątrobowa, żółtaczka przedwątrobowa, żółtaczka wątrobowa