naświetlanie radiologiczne

Naświetlanie radiologiczne to proces ekspozycji ciała pacjenta na promieniowanie jonizujące w celach diagnostycznych lub terapeutycznych. W diagnostyce stosuje się dawki promieniowania umożliwiające uzyskanie obrazów struktur wewnętrznych organizmu, podczas gdy w radioterapii wykorzystuje się wysokie dawki do niszczenia komórek nowotworowych.

W diagnostyce radiologicznej naświetlanie pozwala uzyskać obrazy różnych struktur anatomicznych poprzez zróżnicowaną absorpcję promieniowania przez tkanki o różnej gęstości. Obejmuje ono takie metody jak klasyczne zdjęcia RTG, tomografia komputerowa (TK), a także procedury z wykorzystaniem fluoroskopii. Dawki promieniowania są starannie kontrolowane zgodnie z zasadą ALARA (As Low As Reasonably Achievable).

W radioterapii naświetlanie jest stosowane do leczenia nowotworów poprzez kontrolowane dostarczanie wysokich dawek promieniowania do określonych obszarów ciała. Może być realizowane jako teleradioterapia (naświetlanie z zewnątrz) lub brachyterapia (naświetlanie z bliska, z wykorzystaniem źródeł promieniowania umieszczonych w ciele pacjenta lub w jego bezpośrednim sąsiedztwie). Planowanie naświetlania uwzględnia maksymalizację dawki w obrębie guza przy jednoczesnej ochronie tkanek zdrowych.

Podczas naświetlania radiologicznego stosuje się różne środki ochrony radiologicznej, w tym osłony na narządy wrażliwe, ograniczenie pola naświetlania oraz monitorowanie dawek. Personel medyczny wykonujący procedury z wykorzystaniem promieniowania jonizującego podlega regularnej kontroli dawek oraz stosuje odpowiednie zabezpieczenia.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl