wstrzyknięcie dookołoustne
Wstrzyknięcie dookołoustne (perioral injection) to technika podawania substancji leczniczych w okolicę ust. Procedura ta jest powszechnie stosowana w medycynie estetycznej do korekcji zmarszczek periolarnych, poprawy konturu ust oraz uzupełnienia objętości tkanek w tym obszarze.
W trakcie zabiegu najczęściej wykorzystuje się kwas hialuronowy, hydroksyapatyt wapnia lub inne wypełniacze. Procedura wymaga precyzyjnego umiejscowienia igły w określonych punktach anatomicznych, aby uzyskać optymalny efekt estetyczny i terapeutyczny. Lekarz musi doskonale znać topografię naczyń krwionośnych i nerwów w tej okolicy, by zminimalizować ryzyko powikłań.
Wskazaniami do wstrzyknięć dookołoustnych są: zmarszczki „palacza”, opadające kąciki ust, zanik czerwieni wargowej oraz asymetria ust. Potencjalne powikłania obejmują obrzęk, siniak, asymetrię, reakcje alergiczne oraz rzadko występującą, ale groźną martwicę tkanek w wyniku zamknięcia naczynia. Zabieg wykonuje wykwalifikowany lekarz w warunkach ambulatoryjnych, a efekty utrzymują się zwykle od 6 do 18 miesięcy, w zależności od rodzaju użytego preparatu.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Mepiwakaina, stosowana jako środek do znieczulenia miejscowego, charakteryzuje się farmakokinetyką obejmującą szybkie wchłanianie z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po 30-60 minutach od podania. Po podaniu jednego wkładu 30 mg/ml stężenie w osoczu wynosi 0,4-1,2 μg/ml, natomiast po dwóch wkładach 0,95-1,70 μg/ml, co wskazuje na proporcjonalność dawki. Mepiwakaina wiąże się z białkami osocza w około 75%, a jej dystrybucja obejmuje wszystkie tkanki, ze szczególnym nagromadzeniem w dobrze ukrwionych narządach, takich jak wątroba, płuca, serce i mózg. Lek przenika przez barierę łożyskową na drodze prostej dyfuzji, co ma znaczenie w kontekście stosowania u kobiet ciężarnych.
bariera łożyskowa, cytochrom P450 1A2, dystrybucja, enzym mikrosomalny, farmakokinetyka, faza eliminacji, klirens leku, krążenie jelitowo-wątrobowe, lek amidowy, mepiwakaina, metabolizm, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie, środek do znieczulenia miejscowego, stężenie w osoczu, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie dookołoustne, zakwaszenie moczu, znieczulenie miejscowe -
Leksykon leków
Mepiwakaina chlorowodorek, aktywny składnik Scandonest (30 mg/ml), charakteryzuje się farmakokinetyką typową dla amidowych środków znieczulenia miejscowego. Maksymalne stężenie w osoczu po podaniu dookołoustnym osiąga 0,4-1,2 μg/ml po pojedynczym wkładzie i 0,95-1,70 μg/ml po dwóch wkładach, osiągane w ciągu 30-60 minut. Stężenia te są znacznie poniżej progu toksyczności dla OUN i układu sercowo-naczyniowego (od 10 do 25 razy niższe). Mepiwakaina wiąże się z białkami osocza w około 75%, co determinuje frakcję wolną leku dostępną do działania farmakologicznego. Lek przenika przez barierę łożyska, co jest istotne przy stosowaniu u kobiet ciężarnych. Po absorpcji następuje szeroka dystrybucja do dobrze ukrwionych tkanek, w tym wątroby, płuc, serca i mózgu.
bariera łożyska, cytochrom P450 1A2, dystrybucja leku, dystrybucja tkanek, enzymy mikrosomalne, krążenie jelitowo-wątrobowe, mepiwakaina chlorowodorek, metabolizm wątrobowy, niewydolność wątroby, Scandonest, stężenie w osoczu, toksyczność OUN, układ sercowo-naczyniowy, wiązanie z białkami osocza, wstrzyknięcie dookołoustne, zakwaszenie moczu, znieczulenie miejscowe amidowe
