mepiwakaina chlorowodorek
Mepiwakaina chlorowodorek to syntetyczny lek znieczulający miejscowo, należący do grupy amidów. Związek ten został wprowadzony do praktyki klinicznej w latach 50. XX wieku i od tego czasu jest szeroko stosowany w stomatologii, anestezjologii oraz medycynie bólu.
Pod względem farmakologicznym mepiwakaina charakteryzuje się szybkim początkiem działania (2-3 minuty), umiarkowanym czasem trwania znieczulenia (2-3 godziny) oraz niewielkim efektem rozszerzającym naczynia krwionośne. Ta ostatnia cecha wyróżnia mepiwakainę spośród innych anestetyków miejscowych, ponieważ w większości przypadków nie wymaga dodawania wazokonstryktorów (np. adrenaliny), co czyni ją bezpieczniejszą w użyciu u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego.
Mepiwakaina blokuje przewodnictwo nerwowe poprzez hamowanie kanałów sodowych zależnych od napięcia w błonie komórkowej neuronu, co uniemożliwia generowanie i przewodzenie impulsów nerwowych. W praktyce klinicznej stosowana jest najczęściej w stężeniach 1-3%, a jej maksymalna bezpieczna dawka wynosi 4,4 mg/kg masy ciała, nie przekraczając 300 mg na cały zabieg.
Lek ten jest szczególnie ceniony w stomatologii ze względu na skuteczne znieczulenie tkanek przy minimalnym wpływie na tkanki miękkie, co ułatwia zabiegi wymagające precyzji. W anestezjologii regionalnej mepiwakaina znajduje zastosowanie w znieczuleniach nasiękowych, przewodowych oraz znieczuleniach nerwów obwodowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Scandonest 30 mg/ml 30 mg/ml
Przedawkowanie mepiwakainy chlorowodorku (Scandonest 30 mg/ml) stanowi poważne zagrożenie kliniczne, manifestujące się objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego (OUN), układu oddechowego oraz sercowo-naczyniowego. Toksyczność rozwija się w dwóch typach: bezwzględnym (nadmierna dawka) oraz względnym (np. wstrzyknięcie donaczyniowe, spowolniony metabolizm). Objawy neurologiczne pojawiają się przy stężeniach powyżej 5 mg/l w osoczu, początkowo jako pobudzenie, parestezje, zawroty głowy, a następnie drżenia mięśniowe i uogólnione drgawki przy stężeniach ≥10 mg/l. Drgawki mogą prowadzić do niedotlenienia i hiperkapnii, a w ciężkich przypadkach do zatrzymania oddechu. Objawy sercowo-naczyniowe, takie jak niedociśnienie, bradykardia, arytmie i zatrzymanie akcji serca, pojawiają się zwykle po objawach neurologicznych, choć szybkie wstrzyknięcie donaczyniowe może spowodować ich wcześniejsze wystąpienie.
benzodiazepiny, drętwienie języka, drgawki uogólnione, kwasica, leki inotropowe, leki obkurczające naczynia, leki przeciwdrgawkowe, mepiwakaina chlorowodorek, niedociśnienie, niedotlenienie, niewydolność mięśnia sercowego, ośrodkowy układ nerwowy, parestezje, przedawkowanie bezwzględne, przedawkowanie względne, resuscytacja, toksyczność mepiwakainy, toksyczność sercowo-naczyniowa, układ oddechowy, układ sercowo-naczyniowy, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenia widzenia, zakwaszenie moczu, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie oddechu - Leksykon leków
Skład i postać leku – Scandonest 30 mg/ml 30 mg/ml
Scandonest 30 mg/ml to roztwór do wstrzykiwań zawierający 30 mg mepiwakainy chlorowodorku w 1 ml roztworu o pH 6,0-6,8. Dostępny jest w dwóch objętościach wkładów: 1,7 ml (51 mg mepiwakainy) oraz 2,2 ml (66 mg mepiwakainy). Substancje pomocnicze obejmują chlorek sodu, wodorotlenek sodu do regulacji pH oraz wodę do wstrzykiwań. Warto podkreślić, że każdy mililitr roztworu zawiera 0,11 mmol (2,467 mg) sodu, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z ograniczeniami sodowymi. Produkt jest bezbarwny, przezroczysty i pakowany w szklane wkłady typu I, zabezpieczone gumą syntetyczną i aluminiowym kapslem, dostępne w opakowaniach po 50 sztuk. Okres ważności wynosi 3 lata, a lek nie powinien być zamrażany podczas przechowywania.
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Scandonest 30 mg/ml 30 mg/ml
Scandonest 30 mg/ml to miejscowy środek znieczulający zawierający mepiwakainę chlorowodorek w stężeniu 30 mg/ml, stosowany w stomatologii do znieczulenia miejscowego i miejscowo-regionalnego. Preparat jest dostępny w formie przezroczystego, bezbarwnego roztworu o pH 6,0-6,8, w ampułkach o objętości 1,7 ml (51 mg mepiwakainy) oraz 2,2 ml (66 mg mepiwakainy). Wskazany jest do stosowania u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 4 lat i masie ciała około 20 kg, w zabiegach chirurgii stomatologicznej, infiltracyjnego i nasiękowego znieczulenia tkanek miękkich oraz blokad nerwów w obrębie jamy ustnej. Preparat zawiera również 0,11 mmol sodu na ml, co należy uwzględnić u pacjentów na diecie niskosodowej.
blokada nerwu, chirurgia stomatologiczna, dieta niskosodowa, ekstrakcja zęba, mepiwakaina chlorowodorek, miejscowy środek znieczulający, roztwór do wstrzykiwań, tkanka miękka, wyrostek zębodołowy, znieczulenie infiltracyjne, znieczulenie miejscowe, znieczulenie miejscowo-regionalne, znieczulenie nasiękowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Scandonest 30 mg/ml 30 mg/ml
Mepiwakaina (Scandonest 30 mg/ml) wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej metabolizm, działanie oraz bezpieczeństwo stosowania. Szczególnie istotne są addytywne interakcje z innymi lekami do znieczulenia miejscowego (np. lidokainą, prokainą, bupiwakainą), które zwiększają ryzyko toksyczności i działań niepożądanych, dlatego nie należy przekraczać maksymalnej zalecanej dawki sumarycznej. Cymetydyna, jako antagonista receptora H₂, zmniejsza klirens mepiwakainy poprzez hamowanie enzymu CYP1A2, co prowadzi do podwyższenia stężenia leku w surowicy i zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Podobne ryzyko niesie jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP1A2 (cyprofloksacyna, enoksacyna, fluwoksamina), które mogą przedłużać obecność mepiwakainy w organizmie i nasilać toksyczność. Beta-blokery, takie jak propranolol, również zmniejszają klirens mepiwakainy, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
antagonista receptora H2, benzodiazepiny, cymetydyna, cyprofloksacyna, depresja oddechowa, depresja ośrodka oddechowego, depresja ośrodkowego układu nerwowego, działanie addytywne, enzym CYP1A2, farmakokinetyka leku, hipotensja, inhibitor cytochromu, interakcja z alkoholem, kardiotoksyczność, klirens leku, lek przeciwarytmiczny, lek uspokajający, mepiwakaina chlorowodorek, propranolol, sedacja, toksyczne stężenie leku, zaburzenia psychomotoryczne, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Mepidont 2% z adrenaliną 1:100.000 (0,01 mg + 20 mg)/ml
Mepidont 2% z adrenaliną 1:100 000 (20 mg mepiwakainy + 0,01 mg adrenaliny/ml) to roztwór do wstrzykiwań stosowany w stomatologii do miejscowego znieczulenia podczas zabiegów zachowawczych i chirurgicznych, w tym ekstrakcji zębów, procedur endodontycznych oraz zabiegów na tkankach przyzębia. Preparat dostępny jest w wkładach o objętości 1,8 ml, zawierających 36 mg mepiwakainy chlorowodorku i 0,018 mg adrenaliny (winian). Obecność adrenaliny w stężeniu 1:100 000 (0,01 mg/ml) powoduje zwężenie naczyń krwionośnych, co wydłuża czas działania znieczulenia, zmniejsza miejscowe krwawienie oraz ogranicza systemową absorpcję leku, co jest szczególnie istotne podczas procedur chirurgicznych wymagających kontroli pola operacyjnego.
absorpcja ogólnoustrojowa, adrenalina, anemizacja miejscowa, chirurgia jamy ustnej, ekstrakcja zębów, endodoncja, kontrola krwawienia, mepiwakaina, mepiwakaina chlorowodorek, nadwrażliwość na substancje, pirosiarczyn sodu, środek znieczulający, tkanka przyzębia, winian adrenaliny, zabiegi stomatologiczne, znieczulenie miejscowe przedłużone, znieczulenie miejscowe w stomatologii, zwężenie naczyń krwionośnych - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Scandonest 30 mg/ml 30 mg/ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne mepiwakainy chlorowodorku, substancji czynnej preparatu Scandonest 30 mg/ml, wykazały korzystny profil bezpieczeństwa. Ocena toksyczności ogólnej, obejmująca toksyczność ostrą i przewlekłą, potwierdziła szeroki margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a dawką toksyczną. Testy genotoksyczności przeprowadzone in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, co eliminuje ryzyko uszkodzeń DNA i stanowi istotny czynnik bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu leku.
badania in vitro, badania in vivo, badania toksykologiczne, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, karcynogenność, mepiwakaina chlorowodorek, potencjał genotoksyczny, profil toksykologiczny, roztwór do wstrzykiwań, Scandonest, toksyczność ogólna, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Mepidont 3%
Stosowanie mepiwakainy chlorowodorku w formie Mepidont 3% (30 mg/ml, standardowy wkład 1,8 ml zawiera 54 mg substancji czynnej) w stomatologii wymaga rygorystycznego przestrzegania zasad dawkowania i techniki podania. Zaleca się stosowanie najniższych skutecznych dawek, aby zminimalizować ryzyko działań niepożądanych, które mogą obejmować objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zaburzenia narządów zmysłów, parestezje, zawroty głowy, a w cięższych przypadkach drgawki, zaburzenia oddychania, zapaść sercowo-naczyniową, a nawet zgon. Kluczowe jest wykonywanie aspiracji w co najmniej dwóch płaszczyznach przed powolnym wstrzyknięciem, aby uniknąć podania donaczyniowego i gwałtownego wzrostu stężenia leku w surowicy. Pacjent powinien być monitorowany podczas i po zabiegu pod kątem wczesnych objawów toksyczności, a w przypadku ich wystąpienia natychmiast przerwać podawanie leku i wdrożyć odpowiednie postępowanie medyczne.
choroby sercowo-naczyniowe, choroby współistniejące, drgawki, działanie niepożądane, mepiwakaina chlorowodorek, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, parestezje, podanie donaczyniowe, reakcja alergiczna, toksyczność mepiwakainy, zabiegi resuscytacyjne, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia oddychania, zapaść sercowo-naczyniowa, zawroty głowy, znieczulenie - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Mepidont 3% 30 mg/ml
Lek Mepidont 3% zawiera mepiwakainę chlorowodorek w stężeniu 30 mg/ml (54 mg w 1,8 ml ampułce) i jest przeznaczony do stosowania w stomatologii jako roztwór do wstrzykiwań. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do jego stosowania jest nadwrażliwość na mepiwakainę lub inne składniki preparatu, w tym substancje pomocnicze. Przed podaniem leku konieczne jest przeprowadzenie szczegółowego wywiadu alergicznego, zwłaszcza w kierunku reakcji nadwrażliwości na środki znieczulenia miejscowego typu amidowego. Objawy nadwrażliwości mogą obejmować reakcje skórne (wysypka, pokrzywka, świąd), obrzęk naczynioruchowy, objawy ze strony układu oddechowego (skurcz oskrzeli, duszność) oraz reakcje anafilaktyczne, w tym wstrząs anafilaktyczny.
mepiwakaina chlorowodorek, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, reakcja skórna, roztwór do wstrzykiwań, skurcz oskrzeli, środki znieczulenia miejscowego amidowe, wstrząs anafilaktyczny, znieczulenie miejscowe, znieczulenie stomatologiczne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Scandivin 30 mg/ml
Scandivin, zawierający mepiwakainę chlorowodorek w stężeniu 30 mg/ml, jest stosowany do znieczulenia miejscowego w stomatologii i wymaga precyzyjnego dawkowania dostosowanego do wieku, masy ciała oraz rodzaju zabiegu. Maksymalna dawka u dorosłych wynosi 4,4 mg/kg masy ciała, nie przekraczając 300 mg (10 ml roztworu) dla pacjentów powyżej 70 kg. U dzieci dawka terapeutyczna to średnio 0,75 mg/kg, a maksymalna 3 mg/kg masy ciała. Podawanie preparatu wymaga nadzoru lekarza przeszkolonego w rozpoznawaniu i leczeniu toksyczności ogólnoustrojowej, a także dostępności sprzętu i leków do resuscytacji. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek i wątroby, a także przy jednoczesnym stosowaniu leków uspokajających, które mogą nasilać depresję ośrodkowego układu nerwowego.
blokada nerwu, depresja krążeniowo-oddechowa, drgawki, działanie depresyjne, efekt neurotoksyczny, mepiwakaina chlorowodorek, neurotoksyczność chemiczna, niewydolność oddechowa, ośrodkowy układ nerwowy, resuscytacja, śpiączka, środek znieczulający, toksyczność ogólnoustrojowa, wstrzyknięcie do nerwu, wstrzyknięcie donaczyniowe, wstrzyknięcie dotętnicze, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia układu krążenia, zatrzymanie oddechu, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mepidont 3% 30 mg/ml
Na podstawie badań przedklinicznych toksyczność mepiwakainy chlorowodorku ujawnia się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, co wskazuje na niski potencjał toksyczny w warunkach klinicznych. Parametry LD50 dla mepiwakainy różnią się w zależności od gatunku i drogi podania: u myszy wynoszą 32 mg/kg (s.c.) oraz 260 mg/kg (i.v.), u świnek morskich 20 mg/kg (s.c.) i 94 mg/kg (i.v.), a u królików 22 mg/kg (s.c.) i 110 mg/kg (i.v.). W połączeniu z adrenaliną, LD50 u myszy wynosiła 288 mg/kg (s.c.) oraz 20 mg/kg (i.v.), co podkreśla wpływ środka obkurczającego naczynia na profil toksyczności. Badania powtarzanego podawania wykazały dobrą tolerancję mepiwakainy zarówno u szczurów (s.c.), jak i małp (i.m.), niezależnie od obecności adrenaliny.
adrenalina, dawka śmiertelna, dawka terapeutyczna, droga dożylna, droga podskórna, działanie teratogenne, mepiwakaina chlorowodorek, obkurczenie naczyń krwionośnych, podanie domięśniowe, podanie podskórne, profil bezpieczeństwa, środek znieczulający, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, wada rozwojowa płodu, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Scandivin 30 mg/ml
Lek Scandivin zawiera 30 mg/ml mepiwakainy chlorowodorku w roztworze do wstrzykiwań i jest skutecznym środkiem znieczulającym miejscowo. Jego stosowanie jest jednak bezwzględnie przeciwwskazane u pacjentów z nadwrażliwością na mepiwakainę lub inne amidowe środki znieczulające, u dzieci poniżej 4 roku życia lub o masie ciała poniżej 20 kg, a także u osób z ciężkimi, niewyrównanymi zaburzeniami przewodzenia przedsionkowo-komorowego oraz u pacjentów ze źle kontrolowaną padaczką. Warto zwrócić uwagę na zawartość sodu (1,18 mg/ml), co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie niskosodowej. Każdy wkład zawiera 54 mg mepiwakainy w 1,8 ml roztworu, co jest istotne przy ustalaniu dawkowania, zwłaszcza u dzieci i osób o niskiej masie ciała.
aktywność drgawkowa, amidowy środek znieczulający, bupiwakaina, dieta niskosodowa, lek miejscowo znieczulający, lidokaina, mepiwakaina chlorowodorek, nadwrażliwość na mepiwakainę, napad padaczkowy, padaczka kontrolowana, padaczka niekontrolowana, prilokaina, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, rozrusznik serca, typ amidowy, upośledzona czynność nerek, upośledzona czynność wątroby, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego, zaburzenie rytmu serca, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mepidont 3% 30 mg/ml
Preparat Mepidont 3% zawiera 30 mg/ml mepiwakainy chlorowodorku i jest stosowany w znieczuleniu miejscowym podczas zabiegów stomatologicznych. Standardowa dawka wynosi od 1 do 2 ml roztworu, podawanego metodą nasiękową lub jako blokada nerwu obwodowego, z prędkością około 1 ml/min po uprzedniej aspiracji, aby uniknąć podania donaczyniowego. Maksymalna dawka jednorazowa dla dorosłych wynosi 7 mg/kg masy ciała, nie przekraczając 550 mg w ciągu 90 minut, natomiast maksymalna dawka dobowa to 1000 mg. Preparat dostępny jest w ampułkach po 1,8 ml, co odpowiada 54 mg mepiwakainy chlorowodorku.
- Leksykon substancji czynnych
Mepiwakaina – Wskazania do stosowania
Mepiwakaina jest miejscowym środkiem znieczulającym stosowanym w stomatologii, dostępna w postaci roztworów do iniekcji w stężeniach 3% (30 mg/ml) bez adrenaliny oraz 2% (20 mg/ml) z adrenaliną 1:100 000 (0,01 mg/ml). Preparaty bez adrenaliny (Mepidont 3%, Scandivin, Scandonest 30 mg/ml) są rekomendowane do krótkotrwałych zabiegów zachowawczych i chirurgicznych, dostarczając od 51 do 66 mg mepiwakainy na wkład (1,7–2,2 ml). Natomiast preparat Mepidont 2% z adrenaliną (1,8 ml, 36 mg mepiwakainy i 0,018 mg adrenaliny) jest preferowany w procedurach wymagających przedłużonego znieczulenia oraz miejscowej anemizacji, np. ekstrakcjach czy implantologii. pH roztworów waha się między 5,5 a 6,8, co wpływa na skuteczność działania anestetycznego. Preparaty są dopuszczone do stosowania u dorosłych, młodzieży oraz dzieci powyżej 4 lat i masie ciała około 20 kg (Scandivin, Scandonest 30 mg/ml).
adrenalina, adrenalina winian, anemizacja miejscowa, choroba przyzębia, ekstrakcja zęba, leczenie kanałowe, mepiwakaina, mepiwakaina chlorowodorek, praktyka stomatologiczna, procedura endodontyczna, procedura periodontologiczna, procedura stomatologiczna, próchnica, resekcja wierzchołka korzenia, zabieg chirurgiczny stomatologiczny, zabieg implantologiczny, znieczulenie miejscowe przedłużone, znieczulenie miejscowo-regionalne, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie przewodowe, znieczulenie śródwięzadłowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Mepidont 2% z adrenaliną 1:100.000 (0,01 mg + 20 mg)/ml
Mepidont 2% z adrenaliną 1:100 000 to roztwór do wstrzykiwań stosowany w stomatologii, zawierający 20 mg/ml mepiwakainy chlorowodorku oraz 0,01 mg/ml adrenaliny (w formie winianu). Preparat dostępny jest w szklanych wkładach o pojemności 1,8 ml, co odpowiada 36 mg mepiwakainy i 0,018 mg adrenaliny na wkład. Substancje pomocnicze obejmują m.in. sodu pirosiarczyn, który może wywoływać reakcje alergiczne u osób wrażliwych. Produkt jest przeznaczony do jednorazowego użytku, niezalecane jest mieszanie go z innymi lekami ze względu na brak badań kompatybilności farmaceutycznej.
adrenalina, adrenalina winian, mepiwakaina, mepiwakaina chlorowodorek, postać farmaceutyczna, procedura aseptyczna, produkt leczniczy, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, sodu pirosiarczyn, stabilność preparatu, strzykawka stomatologiczna, substancja czynna, substancja pomocnicza, woda do wstrzykiwań, zabieg stomatologiczny, zgodność farmaceutyczna - Leksykon leków
Skład i postać leku – Mepidont 3% 30 mg/ml
Mepidont 3% to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 30 mg/ml, zawierający mepiwakainy chlorowodorek jako substancję czynną. Każdy wkład o pojemności 1,8 ml zawiera 54 mg mepiwakainy chlorowodorku. Produkt jest przeznaczony do stosowania w stomatologii, podawany iniekcyjnie zgodnie z technikami znieczulenia miejscowego. Roztwór zawiera również chlorek sodu zapewniający izotoniczność oraz wodę do wstrzykiwań jako rozpuszczalnik. Wkłady wykonane są ze szkła typu I, zabezpieczone tłokiem i uszczelką z elastomeru, co gwarantuje stabilność i szczelność preparatu. Produkt nie powinien być mieszany z innymi lekami ze względu na brak badań kompatybilności farmaceutycznej.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Scandivin 30 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mepiwakainy chlorowodorku, substancji czynnej Scandivin 30 mg/ml, wykazały korzystny profil toksykologiczny. Ocena toksyczności ogólnej po podaniu pojedynczej i wielokrotnej dawki potwierdziła dobry margines bezpieczeństwa. Kompleksowe testy genotoksyczności in vitro i in vivo nie wykazały działania genotoksycznego, a test mikrojądrowy u myszy potwierdził brak mutagenności. Badania teratogenności na modelach zwierzęcych nie wykazały wad rozwojowych, co jest istotne dla bezpieczeństwa stosowania u kobiet w wieku rozrodczym.
badanie in vitro, badanie in vivo, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, genotoksyczność, kancerogenność, mepiwakaina chlorowodorek, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, praktyka stomatologiczna, profil bezpieczeństwa leku, środek znieczulenia miejscowego, test mikrojądrowy, toksyczność ogólna, toksyczność reprodukcyjna, wady rozwojowe płodu, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Scandivin 30 mg/ml
Scandivin to roztwór do wstrzykiwań zawierający mepiwakainę chlorowodorek w stężeniu 30 mg/mL, dostępny we wkładach o objętości 1,8 mL, co odpowiada 54 mg substancji czynnej na wkład. Preparat charakteryzuje się pH w zakresie 5,5–6,5 oraz osmolalnością 272–300 mOsm/kg, co zapewnia stabilność i kompatybilność z tkankami. W skład leku wchodzą również substancje pomocnicze, takie jak chlorek sodu (izotoniczność), kwas solny i wodorotlenek sodu (regulacja pH), a także woda do wstrzykiwań. Istotne jest, że roztwór zawiera 1,18 mg sodu na mililitr, co może mieć znaczenie u pacjentów na diecie niskosodowej. Produkt dostępny jest w opakowaniach zawierających 50 lub 100 wkładów, z różnymi typami tłoków dostosowanymi do rodzaju strzykawki (samozasysająca lub ręczna).
chlorek sodu, chlorowodorek, dieta niskosodowa, izotoniczność, kwas solny, mepiwakaina, mepiwakaina chlorowodorek, nasączanie iniekcyjne, niezgodność farmaceutyczna, osmolalność, pH, podanie okołonerwowe, roztwór do wstrzykiwań, sód, stan zapalny, woda do wstrzykiwań, wodorotlenek sodu, wytrącanie osadu, zakażenie miejsca wstrzyknięcia, znieczulenie miejscowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mepidont 2% z adrenaliną 1:100.000 (0,01 mg + 20 mg)/ml
Lek Mepidont 2% z adrenaliną 1:100.000 zawiera 20 mg mepiwakainy chlorowodorku oraz 0,01 mg adrenaliny w 1 ml roztworu, co odpowiada 36 mg mepiwakainy i 0,018 mg adrenaliny w pełnym wkładzie 1,8 ml. Standardowa dawka stosowana w stomatologii wynosi od 1 do 2 ml lub więcej, podawana nasiękowo lub jako blokada nerwu obwodowego, z szybkością około 1 ml/min po uprzedniej aspiracji, aby zapobiec podaniu donaczyniowemu. Maksymalna dawka jednorazowa u zdrowych dorosłych wynosi 27 mg/kg masy ciała mepiwakainy, nie przekraczając 550 mg mepiwakainy i 0,2 mg adrenaliny, a maksymalna dawka dobowa to 1000 mg mepiwakainy. U pacjentów poddanych sedacji dawki mogą wymagać korekty.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Scandivin 30 mg/ml
Mepiwakainy chlorowodorek w stężeniu 30 mg/mL, zawarty w produkcie SCANDIVIN (1,8 mL roztworu = 54 mg mepiwakainy), wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Obecne dane kliniczne dotyczące wpływu mepiwakainy na płodność u ludzi są niewystarczające, a badania na zwierzętach nie wykazały istotnych efektów teratogennych ani reprodukcyjnych. Ze względu na brak danych klinicznych, zaleca się unikanie stosowania mepiwakainy w ciąży, chyba że jest to absolutnie konieczne, oraz rozważenie alternatywnych metod znieczulenia. W przypadku kobiet karmiących piersią, brak jest danych dotyczących przenikania leku do mleka i wpływu na niemowlę, dlatego rekomenduje się przerwanie karmienia na 10 godzin po podaniu leku oraz odciągnięcie i wyrzucenie mleka w tym czasie.