Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Mepidont 3% 30 mg/ml
Na podstawie badań przedklinicznych toksyczność mepiwakainy chlorowodorku ujawnia się jedynie przy dawkach znacznie przekraczających maksymalną dawkę terapeutyczną stosowaną u ludzi, co wskazuje na niski potencjał toksyczny w warunkach klinicznych. Parametry LD50 dla mepiwakainy różnią się w zależności od gatunku i drogi podania: u myszy wynoszą 32 mg/kg (s.c.) oraz 260 mg/kg (i.v.), u świnek morskich 20 mg/kg (s.c.) i 94 mg/kg (i.v.), a u królików 22 mg/kg (s.c.) i 110 mg/kg (i.v.). W połączeniu z adrenaliną, LD50 u myszy wynosiła 288 mg/kg (s.c.) oraz 20 mg/kg (i.v.), co podkreśla wpływ środka obkurczającego naczynia na profil toksyczności. Badania powtarzanego podawania wykazały dobrą tolerancję mepiwakainy zarówno u szczurów (s.c.), jak i małp (i.m.), niezależnie od obecności adrenaliny.
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie stosowania leku
Na podstawie dostępnych danych przedklinicznych, działania niepożądane mepiwakainy chlorowodorku obserwowano jedynie w przypadku zastosowania dawek, które znacząco przekraczały maksymalną dawkę terapeutyczną u ludzi. Ta zależność pozwala uznać, że toksyczność mepiwakainy ma niewielkie znaczenie w kontekście zastosowania klinicznego w stomatologii. 1
Toksyczność ostra
W badaniach toksyczności ostrej określono parametr LD50 (dawka śmiertelna dla 50% badanej populacji) dla mepiwakainy przy różnych drogach podania u kilku gatunków zwierząt laboratoryjnych. 2
| Gatunek | Droga podskórna (s.c.) | Droga dożylna (i.v.) |
|---|---|---|
| Myszy | 32 mg/kg | 260 mg/kg |
| Świnki morskie | 20 mg/kg | 94 mg/kg |
| Króliki | 22 mg/kg | 110 mg/kg |
W przypadku połączenia mepiwakainy z adrenaliną, która jest często stosowana w praktyce klinicznej jako środek obkurczający naczynia krwionośne, wartość LD50 u myszy wynosiła 288 mg/kg przy podaniu podskórnym i 20 mg/kg przy podaniu dożylnym. 3
Toksyczność przewlekła
Badania dotyczące toksyczności po powtarzanym podawaniu mepiwakainy przeprowadzono na różnych gatunkach zwierząt laboratoryjnych. U szczurów przy podaniu podskórnym (s.c.) oraz u małp przy podaniu domięśniowym (i.m.) wykazano dobrą tolerancję mepiwakainy, zarówno podawanej jako pojedynczy składnik, jak i w połączeniu ze środkiem obkurczającym naczynia krwionośne. 4
Toksyczność rozwojowa i reprodukcyjna
W badaniach prowadzonych na modelach zwierzęcych nie wykazano negatywnego wpływu mepiwakainy chlorowodorku na funkcje rozrodcze ani nie zaobserwowano działania teratogennego (powodującego wady rozwojowe płodu). Wyniki te sugerują, że mepiwakaina nie zaburza procesów rozrodczych ani nie wpływa negatywnie na rozwój płodu przy stosowaniu w dawkach terapeutycznych. 5
Podsumowując, dane przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania mepiwakainy chlorowodorku wskazują na korzystny profil bezpieczeństwa tego środka znieczulającego przy zastosowaniu w dawkach terapeutycznych, co uzasadnia jego powszechne zastosowanie w znieczuleniu miejscowym w stomatologii. 6
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania