bakteria Gram-ujemna beztlenowa
Bakterie Gram-ujemne beztlenowe to mikroorganizmy, które nie wytwarzają barwienia przy zastosowaniu metody Grama (wybarwiają się na różowo lub czerwono) oraz nie wykorzystują tlenu w procesach metabolicznych. Charakteryzują się budową ściany komórkowej zawierającą cienką warstwę peptydoglikanu oraz zewnętrzną błonę lipopolisacharydową, która jest odpowiedzialna za endotoksyczne właściwości tych drobnoustrojów.
Do najważniejszych rodzajów bakterii Gram-ujemnych beztlenowych należą: Bacteroides, Prevotella, Porphyromonas, Fusobacterium, Desulfovibrio oraz Veillonella. Większość z nich stanowi część fizjologicznej flory przewodu pokarmowego, dróg oddechowych oraz narządów płciowych, jednak w przypadku zaburzenia równowagi mikrobiologicznej mogą wywoływać ciężkie zakażenia.
Bakterie Gram-ujemne beztlenowe są często odpowiedzialne za zakażenia mieszane, zakażenia jamy brzusznej, ropnie wątroby, zakażenia w obrębie miednicy mniejszej, zakażenia po zabiegach chirurgicznych oraz stomatologicznych. Wykazują naturalną oporność na wiele antybiotyków, w tym aminoglikozydy. W leczeniu zakażeń wywołanych przez te drobnoustroje stosuje się najczęściej metronidazol, karbapenemy, penicyliny z inhibitorami beta-laktamaz oraz klindamycynę.
Diagnostyka zakażeń wywołanych przez bakterie Gram-ujemne beztlenowe jest trudna ze względu na specjalne wymagania hodowlane tych drobnoustrojów. Materiał biologiczny musi być pobierany, transportowany i opracowywany w warunkach beztlenowych, co wymaga specjalistycznego sprzętu laboratoryjnego oraz doświadczenia personelu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – AzitroLEK 250 250 mg
AzitroLEK 250 zawiera azytromycynę dwuwodną w dawce 250 mg, należącą do antybiotyków azalidowych z grupy makrolidów (kod ATC: J01FA10). Mechanizm działania polega na hamowaniu translokacji łańcuchów peptydowych na poziomie podjednostki 50S rybosomu bakteryjnego, co skutkuje zahamowaniem syntezy białka zależnej od RNA. Kluczowym parametrem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym jest stosunek AUC do MIC, który koreluje ze skutecznością terapii. Azytromycyna nie jest rekomendowana w leczeniu malarii u dzieci, zarówno jako monoterapia, jak i w skojarzeniu z chlorochiną lub pochodnymi artemizyny, ze względu na brak wykazanej równoważności z lekami przeciwmalarycznymi. Oporność na azytromycynę może być wrodzona lub nabyta, obejmując mechanizmy takie jak zmiany miejsca docelowego, transportu przez błony komórkowe oraz enzymatyczna modyfikacja antybiotyku. Istotna jest całkowita oporność krzyżowa między makrolidami i linkozamidami w patogenach takich jak Streptococcus pneumoniae, paciorkowce beta-hemolizujące grupy A, Enterococcus faecalis oraz Staphylococcus aureus, w tym MRSA.
antybiotyk azalidowy, azytromycyna, bakteria Gram-dodatnia tlenowa, bakteria Gram-ujemna beztlenowa, bakteria Gram-ujemna tlenowa, Chlamydia trachomatis, Chlamydophila pneumoniae, ciężkie zakażenie, EUCAST, Europejski Komitet ds. Oznaczania Lekowrażliwości, gronkowiec złocisty, Legionella pneumophila, lek przeciwbakteryjny, lek przeciwmalaryczny, malaria, mechanizm działania azytromycyny, minimalne stężenie hamujące, MRSA, mykoplazma pneumoniae, niepowikłana malaria, oporność bakteryjna, oporność krzyżowa, oporność na metycylinę, pałeczka hemofilna, pałeczka ropy błękitnej, pneumokok, podjednostka 50S rybosomu, wartość graniczna epidemiologiczna, zakażenie układu oddechowego