działanie kataraktogenne
Działanie kataraktogenne odnosi się do procesów lub czynników, które przyczyniają się do rozwoju zaćmy (katarakty) – schorzenia polegającego na zmętnieniu soczewki oka, prowadzącego do pogorszenia widzenia. Katarakta jest najczęstszą przyczyną odwracalnej ślepoty na świecie, a jej występowanie wzrasta z wiekiem.
Czynniki o działaniu kataraktogennym obejmują przede wszystkim promieniowanie ultrafioletowe, jonizujące oraz podczerwone, długotrwałą ekspozycję na wysokie temperatury, niektóre leki (zwłaszcza kortykosteroidy stosowane długoterminowo), urazy mechaniczne i chemiczne oka, a także choroby ogólnoustrojowe jak cukrzyca. Pewne substancje chemiczne, w tym niektóre leki przeciwpsychotyczne, mają udokumentowane działanie kataraktogenne.
W praktyce klinicznej szczególnie istotne jest monitorowanie pacjentów przyjmujących leki o potencjalnym działaniu kataraktogennym, zwłaszcza przy długotrwałej terapii. Regularne badania okulistyczne umożliwiają wczesne wykrycie zmian w przezierności soczewki. Ważna jest również profilaktyka obejmująca ochronę oczu przed promieniowaniem UV oraz odpowiednie leczenie chorób ogólnoustrojowych, które mogą sprzyjać rozwojowi zaćmy.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – VisioFlox 3 mg/g
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ofloksacyny w postaci maści do oczu VisioFlox 3 mg/g wykazały dobrą tolerancję miejscową bez istotnych działań toksycznych po aplikacji do oka, zarówno przy krótkotrwałym, jak i długotrwałym stosowaniu. Nie zaobserwowano lokalnego działania drażniącego ani innych niepożądanych reakcji w obrębie struktur oka. Substancja czynna nie wykazywała działania genotoksycznego ani kataraktogennego w testach na modelach zwierzęcych. Badania toksyczności reprodukcyjnej potwierdziły brak negatywnego wpływu na płodność, rozwój płodowy i pourodzeniowy oraz brak działania teratogennego. Należy jednak zaznaczyć, że długoterminowe badania dotyczące potencjalnej karcinogenności ofloksacyny nie były prowadzone, co ogranicza dane dotyczące bezpieczeństwa w tym zakresie.
chrząstka stawowa, działanie drażniące, działanie genotoksyczne, działanie kataraktogenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, fluorochinolon, karcinogeneza, maść do oczu, ofloksacyna, profil bezpieczeństwa, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, VisioFlox, wada wrodzona, zmętnienie soczewki, zmiana zwyrodnieniowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Quetiapin NeuroPharma 200 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny (kod ATC: N05AH04), wykazuje selektywne antagonizowanie receptorów serotoninergicznych 5HT2 oraz dopaminergicznych D1 i D2, z przewagą blokady 5HT2, co przekłada się na skuteczność przeciwpsychotyczną i niższe ryzyko pozapiramidowych działań niepożądanych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter norepinefryny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może wspierać efekt przeciwdepresyjny. W badaniach klinicznych kwetiapina w dawkach od 75 do 800 mg/dobę wykazała skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych (średnia dawka około 600 mg/dobę) oraz epizodów depresji w chorobie dwubiegunowej (300-600 mg/dobę). W terapii skojarzonej z solami litu lub walproinianem kwetiapina była dobrze tolerowana, choć obserwowano zwiększoną częstość objawów pozapiramidowych (do 16,8%) i przyrost masy ciała (≥7% u 8,0% pacjentów). Okres półtrwania wynosi około 7 godzin, jednak wiązanie z receptorami utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia podawanie leku dwa razy na dobę.
akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, choroba dwubiegunowa, duża depresja, dyskinezja, dystonia, działania pozapiramidowe, działanie agonistyczne, działanie antycholinergiczne, działanie kataleptyczne, działanie kataraktogenne, działanie przeciwpsychotyczne, epizod depresyjny, epizod maniakalny, lek stabilizujący nastrój, niepokój ruchowy, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, pozytonowa tomografia emisyjna, receptor adrenergiczny, receptor dopaminergiczny, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninergiczny 5HT2, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, sztywność mięśniowa, transporter norepinefryny, zaburzenie schizoafektywne, zmętnienie soczewki - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Ketilept 25 mg 25 mg
Kwetiapina, atypowy lek przeciwpsychotyczny z grupy pochodnych diazepiny, wykazuje antagonistyczne działanie głównie na receptory serotoninowe 5HT2 oraz dopaminowe D1 i D2, z przewagą powinowactwa do 5HT2, co tłumaczy jej skuteczność przeciwpsychotyczną przy niskim ryzyku objawów pozapiramidowych. Aktywny metabolit norkwetiapina dodatkowo hamuje transporter noradrenaliny (NET) i działa częściowo agonistycznie na receptory 5HT1A, co może przyczyniać się do efektów przeciwdepresyjnych. W badaniach klinicznych kwetiapina w dawkach od 75 do 800 mg/dobę wykazała skuteczność w leczeniu schizofrenii, epizodów maniakalnych oraz depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z litem lub walproinianem. W badaniach pediatrycznych (wiek 10-17 lat) stosowano dawki 400-800 mg/dobę, uzyskując istotną poprawę w manii i schizofrenii, choć w depresji dwubiegunowej skuteczność nie została potwierdzona. Okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin, jednak receptorowe zajęcie utrzymuje się do 12 godzin, co uzasadnia podawanie leku dwa razy na dobę.
ADHD, agonista dopaminy, akatyzja, atypowy lek przeciwpsychotyczny, blokada receptorów dopaminowych, czynnik transportujący noradrenalinę, depresja w chorobie dwubiegunowej, dyskinezja, dystonia, działania niepożądane mózgowo-naczyniowe, działanie antycholinergiczne, działanie kataraktogenne, efekt kataleptyczny, epizod maniakalny, granulocyt obojętnochłonny, hormony tarczycy, kwetiapina, lek antycholinergiczny, lek przeciwpsychotyczny, nadaktywność psychoruchowa, norkwetiapina, objawy pozapiramidowe, receptor alfa-1-adrenergiczny, receptor alfa-2 adrenergiczny, receptor benzodiazepinowy, receptor dopaminergiczny D2, receptor dopaminowy, receptor histaminergiczny, receptor muskarynowy, receptor serotoninowy, receptor serotoninowy 5HT1a, schizofrenia, skala MADRS, skala PANSS, skala YMRS, stabilizator nastroju, stężenie prolaktyny, sztywność mięśni, tendencje samobójcze, tomografia pozytonowa, TSH, walproinian sodu, wolna T4, zaburzenie dwubiegunowe, zaburzenie schizoafektywne