antagoniści receptorów alfa-adrenergicznych

Antagoniści receptorów alfa-adrenergicznych (alfa-blokery) to grupa leków blokujących receptory alfa-adrenergiczne, które znajdują się m.in. w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych, gruczole krokowym i trójkącie pęcherza moczowego. Ich działanie polega na zapobieganiu wiązania się endogennych katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny) z tymi receptorami.

W zależności od selektywności działania, dzielimy je na nieselektywne, blokujące zarówno receptory alfa-1, jak i alfa-2 (np. fenoksybenzamina, fentolamin) oraz selektywne, działające głównie na receptory alfa-1 (np. doksazosyna, tamsulosyna, alfuzosyna, terazosyna). Selektywne alfa-1 blokery wywołują mniej działań niepożądanych i są częściej stosowane w praktyce klinicznej.

Główne wskazania do stosowania alfa-blokerów obejmują leczenie nadciśnienia tętniczego, łagodnego rozrostu gruczołu krokowego (BPH), pheochromocytoma oraz zespołu Raynauda. W leczeniu BPH alfa-blokery zmniejszają napięcie mięśni gładkich szyi pęcherza moczowego i gruczołu krokowego, co prowadzi do złagodzenia objawów ze strony dolnych dróg moczowych.

Najczęstsze działania niepożądane tej grupy leków to hipotonia ortostatyczna (szczególnie po pierwszej dawce), zawroty głowy, zmęczenie, bóle głowy oraz zaburzenia wytrysku. Przeciwwskazania do stosowania obejmują ciężką niewydolność wątroby, ciążę oraz nadwrażliwość na substancję czynną.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl