hydroliza soku żołądkowego
Hydroliza soku żołądkowego to proces rozkładu chemicznego związków organicznych zawartych w pokarmie przy udziale enzymów trawiennych i kwasu solnego obecnych w soku żołądkowym. Jest to kluczowy etap trawienia, który rozpoczyna się w żołądku i przygotowuje składniki pokarmowe do dalszej obróbki enzymatycznej w jelicie cienkim.
Głównym enzymem proteolitycznym soku żołądkowego jest pepsynogen, który pod wpływem kwasu solnego (HCl) przekształca się w aktywną formę – pepsynę. Pepsyna hydrolizuje wiązania peptydowe w białkach, rozkładając je do krótszych peptydów. Optymalne pH dla działania pepsyny wynosi 1,5-3,5, co zapewnia kwaśne środowisko żołądka.
W soku żołądkowym obecna jest również lipaza żołądkowa, która rozpoczyna hydrolizę tłuszczów, choć jej rola jest ograniczona w porównaniu z lipazą trzustkową. U niemowląt ważną rolę odgrywa podpuszczka (rennina), która powoduje koagulację białek mleka. Hydroliza w żołądku jest niezbędnym etapem trawienia, a jej zaburzenia mogą prowadzić do różnych problemów gastrycznych i trawiennych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Nalgesin PRO 550 mg
Naproksen sodowy, aktywny składnik Nalgesin PRO 550 mg (odpowiadający 500 mg naproksenu), charakteryzuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z Tmax wynoszącym 1-2 godziny, co jest krótsze niż w przypadku samego naproksenu (2-4 godziny). Obecność pokarmu spowalnia wchłanianie, ale nie zmienia całkowitej absorpcji. Stan stacjonarny osiągany jest po 2-3 dniach (do 5 dawek). Farmakokinetyka jest liniowa do dawki 500 mg, a powyżej tej dawki obserwuje się nieliniowość z powodu nasycenia wiązania z białkami osocza. Stężenia terapeutyczne w osoczu wahają się między 23 a 49 mg/L. Naproksen wykazuje bardzo wysokie wiązanie z białkami osocza (99% przy stężeniach do 50 mg/L), co ogranicza objętość dystrybucji do 0,9 L/kg masy ciała.
6-demetylonaproksen, biologiczny okres półtrwania, biotransformacja, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, droga eliminacji, farmakokinetyka liniowa, farmakokinetyka nieliniowa, frakcja wolna substancji czynnej, hydroliza soku żołądkowego, klirens kreatyniny, kwas glukuronowy, naproksen sodowy, objętość dystrybucji, parametr farmakokinetyczny, stan stacjonarny, stężenie terapeutyczne, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Rubital 1,73 g/5 ml
Produkt leczniczy Rubital w postaci syropu (1,73 g/5 ml) zawiera macerat z korzenia prawoślazu lekarskiego (Althaea officinalis L., radix) o stosunku ekstrakcji DER 1:20, gdzie głównymi substancjami czynnymi są śluzy – koloidalne rozpuszczalne polisacharydy. Charakteryzują się one znaczną odpornością na hydrolizę w środowisku soku żołądkowego, co umożliwia ich działanie miejscowe na błony śluzowe przewodu pokarmowego i górnych dróg oddechowych. Polisacharydy te praktycznie nie ulegają degradacji ani trawieniu, co determinuje brak klasycznych parametrów farmakokinetycznych takich jak objętość dystrybucji, wiązanie z białkami osocza, metabolizm czy klirens.
błona śluzowa przewodu pokarmowego, czas półtrwania, górne drogi oddechowe, hydroliza soku żołądkowego, klirens, korzeń prawoślazu lekarskiego, macerat z korzenia prawoślazu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, parametry farmakokinetyczne, polisacharydy hydrokoloidowe, rozpuszczalnik ekstrakcyjny, śluz roślinny, sok żołądkowy, wiązanie z białkami osocza