loperamid z symetykonem
Loperamid z symetykonem to połączenie dwóch substancji aktywnych stosowanych w leczeniu objawowym zaburzeń żołądkowo-jelitowych. Loperamid jest agonistą receptorów opioidowych działającym na mięśniówkę gładką jelit, co prowadzi do spowolnienia perystaltyki i wydłużenia czasu pasażu treści pokarmowej. Dzięki temu skutecznie hamuje biegunkę bez wpływu na ośrodkowy układ nerwowy.
Symetykon jest substancją o właściwościach przeciwpieniących, która zmniejsza napięcie powierzchniowe pęcherzyków gazu w przewodzie pokarmowym, ułatwiając ich eliminację. Łagodzi uczucie wzdęcia, pełności i dyskomfortu brzusznego często towarzyszące zaburzeniom jelitowym. Połączenie obu substancji umożliwia jednoczesne kontrolowanie biegunki oraz towarzyszących jej objawów dyspeptycznych.
Preparat loperamid z symetykonem znajduje zastosowanie w krótkotrwałym leczeniu ostrej biegunki z towarzyszącymi wzdęciami, bólami brzucha i dyskomfortem. Jest szczególnie przydatny w biegunkach podróżnych, gdzie często występuje zarówno rozluźnienie stolca, jak i dolegliwości dyspeptyczne. Przeciwwskazaniami do stosowania są m.in. niedrożność jelit, megacolon toxicum, ostry wrzodziejący colitis oraz biegunka wywołana przez bakterie enteroinwazyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Stoperan S 2 mg + 125 mg
Przedawkowanie loperamidu z symetykonem (Stoperan S) prowadzi do poważnych objawów toksycznych, głównie ze strony ośrodkowego układu nerwowego i układu sercowo-naczyniowego. Klinicznie obserwuje się osłupienie, ataksję, senność, miozę oraz depresję oddechową, a także wydłużenie odstępu QT i zespołu QRS, torsade de pointes, ciężkie arytmie komorowe i zatrzymanie akcji serca. Dzieci są szczególnie wrażliwe na neurotoksyczne działanie loperamidu. Objawy ze strony przewodu pokarmowego (suchość w jamie ustnej, ból brzucha, nudności, zaparcia, niedrożność porażenna jelit) oraz układu moczowego (zatrzymanie moczu) również mogą wystąpić. Przedawkowanie może ujawnić genetycznie uwarunkowany zespół Brugadów, zwiększający ryzyko nagłej śmierci sercowej.
antagonista receptorów opioidowych, arytmia komorowa, ataksja, depresja oddechowa, hipertonia, loperamid z symetykonem, mioza, monitorowanie elektrokardiograficzne, nagła śmierć sercowa, nalokson, niedrożność porażenna jelit, osłupienie, ośrodkowy układ nerwowy, przedawkowanie względne, torsade de pointes, układ sercowo-naczyniowy, wydłużenie odstępu QT, wydłużenie zespołu QRS, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie kardiologiczne, zatrzymanie akcji serca, zatrzymanie moczu, zespół Brugadów - Leksykon substancji czynnych
Loperamid – Dawkowanie i sposób podawania
Loperamid jest wskazany do leczenia objawowego ostrej i przewlekłej biegunki, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, rodzaju biegunki oraz szczególnych stanów klinicznych. U dorosłych w ostrej biegunce dawka początkowa wynosi 4 mg (2 tabletki/kapsułki), następnie 2 mg (1 tabletka/kapsułka) po każdym luźnym stolcu, z maksymalną dawką dobową 16 mg (8 tabletek/kapsułek). W przewlekłej biegunce dawka podtrzymująca wynosi zwykle 2-12 mg/dobę, dostosowana do uzyskania 1-2 normalnych stolców. W leczeniu biegunki związanej z IBS maksymalna dawka dobowa to 12 mg. U dzieci dawkowanie jest zależne od wieku i masy ciała, z przeciwwskazaniem do stosowania u dzieci poniżej 6 lat. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby nie jest wymagana modyfikacja dawkowania, jednak w przypadku niewydolności wątroby zaleca się ostrożność ze względu na zmniejszony metabolizm.
biegunka ostra, biegunka ostra i przewlekła, biegunka przewlekła, dawka dobowa, dyskomfort przewodu pokarmowego, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, efekt pierwszego przejścia wątrobowego, ileostomia, loperamid, loperamid z symetykonem, luźny stolec, postać farmaceutyczna, roztwór doustny, stan kliniczny, substancja czynna, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaparcie, zespół jelita drażliwego