wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego
Wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego to nieprawidłowość w budowie serca lub dużych naczyń krwionośnych występująca już w momencie urodzenia. Zaburzenia te powstają w okresie rozwoju płodowego, najczęściej między 3. a 8. tygodniem ciąży, kiedy formuje się serce. Wady te dotykają około 0,8-1% żywo urodzonych dzieci i stanowią istotną przyczynę śmiertelności niemowląt.
Wady wrodzone serca można podzielić na kilka głównych kategorii: wady sinicze (z przeciekiem prawo-lewym) i niesinicze (z przeciekiem lewo-prawym), wady z utrudnionym odpływem krwi z komór oraz wady złożone. Do najczęstszych należą: ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały przewód tętniczy (PDA), tetralogia Fallota oraz przełożenie wielkich pni tętniczych (TGA).
Etiologia wad wrodzonych serca jest wieloczynnikowa. Około 15-20% przypadków ma podłoże genetyczne (trisomie chromosomów, mikrodelecje, mutacje pojedynczych genów), a pozostałe są wynikiem działania czynników środowiskowych (infekcje wirusowe u matki, ekspozycja na teratogeny, cukrzyca matczyna) lub interakcji genowo-środowiskowych. Diagnostyka obejmuje badanie echokardiograficzne (podstawowe), a w wybranych przypadkach cewnikowanie serca, tomografię komputerową lub rezonans magnetyczny.
Leczenie wad wrodzonych serca może być zachowawcze lub interwencyjne. Metody interwencyjne obejmują zabiegi kardiologii interwencyjnej (np. zamykanie ubytków za pomocą okluderów, balonowanie zwężonych zastawek) oraz leczenie kardiochirurgiczne. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie znacząco poprawiły rokowanie pacjentów z wadami wrodzonymi serca – obecnie ponad 90% dzieci z tymi wadami dożywa wieku dorosłego, choć wielu z nich wymaga specjalistycznej opieki kardiologicznej przez całe życie.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dexketoprofen Adamed 50 mg
Deksleketoprofen (50 mg/2 ml) z grupy NLPZ, stosowany w postaci roztworu do wstrzykiwań/infuzji, wykazuje mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co może negatywnie wpływać na przebieg ciąży i rozwój płodu. Dane farmakoepidemiologiczne wskazują na wzrost ryzyka poronienia oraz wad rozwojowych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%), szczególnie przy dłuższym czasie terapii i wyższych dawkach. W okresie organogenezy u zwierząt obserwowano zwiększoną częstość wad wrodzonych, choć specyficzne badania na deksleketoprofenie nie wykazały toksyczności reprodukcyjnej. Po 20. tygodniu ciąży stosowanie leku może prowadzić do małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego, które ustępują po odstawieniu leku. W I i II trymestrze stosowanie jest dopuszczalne tylko w sytuacjach bezwzględnej konieczności, przy minimalnej dawce i krótkim czasie terapii, z zaleceniem monitorowania po 20. tygodniu ciąży.
antyagregacja płytek krwi, deksketoprofen, działanie antyagregacyjne, hamowanie czynności skurczowej macicy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, organogeneza, prostaglandyna, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie budowy układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie czynności nerek płodu, zamknięcie przewodu tętniczego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Emoxen 500 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Emoxen zawiera naproksen (500 mg) oraz ezomeprazol (20 mg), które różnie wpływają na płodność, przebieg ciąży i laktację. Naproksen, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może zwiększać ryzyko poronień, wad wrodzonych serca (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%) oraz wytrzewienia, zwłaszcza przy stosowaniu we wczesnej ciąży, a także powodować toksyczne efekty na układ krążenia i oddechowy płodu w III trymestrze (np. przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego). Ezomeprazol, na podstawie danych dotyczących omeprazolu, nie wykazuje istotnego szkodliwego wpływu na rozwój płodu ani przebieg ciąży. Stosowanie Emoxenu w I i II trymestrze jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, przy minimalnej dawce i czasie terapii, natomiast w III trymestrze jest przeciwwskazane ze względu na poważne ryzyko powikłań u płodu i matki.
działanie przeciwagregacyjne, działanie toksyczne, ezomeprazol, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, mieszanina racemiczna omeprazolu, nadciśnienie płucne, naproksen, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, organogeneza, poronienie przedimplantacyjne, przedłużenie porodu, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, rozwój zarodka, wada wrodzona serca, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie skurczów macicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mycofit 250 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa mykofenolanu mofetylu (MMF) wykazały brak działania rakotwórczego przy ekspozycji 1,3-3-krotnie wyższej niż kliniczna (AUC, Cmax) u pacjentów po przeszczepie nerki (2 g/dobę) i serca (3 g/dobę). Potencjał genotoksyczny był zróżnicowany: testy wykazały aberracje chromosomowe in vitro i in vivo, co może wynikać z mechanizmu hamowania syntezy nukleotydów, jednak testy mutagenności genowej były negatywne. Teratogenność stwierdzono u szczurów (6 mg/kg/dobę) i królików (90 mg/kg/dobę), gdzie obserwowano resorpcję płodów oraz wady wrodzone (m.in. brak oczu, wodogłowie, wady serca i nerek), przy ekspozycji równej lub niższej niż połowa ekspozycji klinicznej u pacjentów po przeszczepie nerki i serca.
aberracja chromosomowa, działanie niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, hamowanie syntezy nukleotydów, in vitro, in vivo, mykofenolan mofetylu, przepuklina pępkowa, przepuklina przeponowa, resorpcja płodu, teratogenność, test mikrojąderkowy, układ krwiotwórczy i limfatyczny, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wodogłowie, wrodzony brak oczu, wrodzony brak żuchwy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Byfonen 400 mg
Produkt leczniczy Byfonen zawiera 400 mg ibuprofenu (w postaci 684 mg ibuprofenu lizynianu) i wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Ibuprofen, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może negatywnie wpływać na przebieg ciąży oraz rozwój zarodka i płodu, zwiększając ryzyko poronień oraz wad wrodzonych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%). Stosowanie leku od 20. tygodnia ciąży może prowadzić do małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego u płodu, które zwykle ustępują po odstawieniu leku. Z tego względu Byfonen nie powinien być stosowany w I i II trymestrze ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne, przy czym zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy czas oraz monitorowanie płodu pod kątem małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego po 20. tygodniu ciąży.
efekt antyagregacyjny, ibuprofen, ibuprofen lizynian, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, obumarcie zarodka, organogeneza, owulacja, płodność żeńska, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, strata przedimplantacyjna, układ oddechowy, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenie czynności nerek płodu, zahamowanie czynności skurczowej macicy, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon substancji czynnych
Sumatryptan – Wpływ na płodność, ciążę i laktację
Dane po wprowadzeniu sumatryptanu do obrotu, obejmujące ponad 1000 kobiet stosujących lek w pierwszym trymestrze ciąży, nie wskazują na zwiększone ryzyko wad wrodzonych, choć dane są niewystarczające do wyciągnięcia ostatecznych wniosków. Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania sumatryptanu w drugim i trzecim trymestrze jest ograniczone. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, jednak u królików obserwowano zmniejszenie przeżywalności embrionów i płodów. Stosowanie sumatryptanu w ciąży powinno być rozważane wyłącznie wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W przypadku preparatu Frimig Duo, zawierającego sumatryptan i naproksen, należy uwzględnić dodatkowe ryzyko związane z naproksenem, w tym zwiększone ryzyko poronień oraz wad serca i wytrzewienia, a także potencjalne powikłania od 20. tygodnia ciąży, takie jak małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, oraz poważne zagrożenia w trzecim trymestrze, w tym przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego i niewydolność nerek płodu. Frimig Duo jest przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży, a stosowanie w pierwszym i drugim trymestrze powinno być ograniczone do sytuacji bezwzględnej konieczności, z minimalną dawką i czasem leczenia.
Sumatryptan przenika do mleka matki po podaniu podskórnym; zaleca się unikanie karmienia piersią przez 12 godzin po podaniu leku, a odciągnięte mleko należy wyrzucić. W przypadku Frimig Duo, ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych u niemowląt karmionych piersią, należy rozważyć przerwanie karmienia, leczenia lub czasowe wstrzymanie terapii, uwzględniając korzyści dla matki i dziecka. Brak jest danych dotyczących wpływu sumatryptanu na płodność u ludzi, natomiast naproksen może zaburzać płodność i nie jest zalecany u kobiet planujących ciążę. U pacjentek z trudnościami w zajściu w ciążę lub poddawanych diagnostyce niepłodności należy rozważyć odstawienie naproksenu. Monitorowanie przedporodowe w kierunku małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego jest wskazane po ekspozycji na Frimig Duo od 20. tygodnia ciąży, a w przypadku ich wystąpienia leczenie należy przerwać.
działanie przeciwagregacyjne, działanie teratogenne, Frimig Duo, hamowanie skurczów macicy, inhibitor syntezy prostaglandyny, małowodzie, nadciśnienie płucne, niepłodność, niewydolność nerek, przedłużony poród, przenikanie do mleka matki, przeżywalność embrionów, sumatryptan w ciąży, sumatryptan z naproksenem, synteza cyklooksygenazy, wada wrodzona, wada wrodzona serca, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie płodności, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bupropion Accord 300 mg
Bupropion Accord (bupropion chlorowodorek, 300 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu) stosowany u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności. Epidemiologiczne dane wskazują na potencjalne zwiększone ryzyko wad wrodzonych układu sercowo-naczyniowego u płodu, w tym ubytków przegrody międzykomorowej oraz upośledzenia odpływu lewokomorowego, choć wyniki badań nie są jednoznaczne. Badania przedkliniczne na zwierzętach nie wykazały toksycznego wpływu na procesy reprodukcyjne. Z tego względu bupropion nie powinien być rutynowo stosowany w ciąży, chyba że korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, a alternatywne metody leczenia są niedostępne lub przeciwwskazane.
alternatywna metoda leczenia, bupropion chlorowodorek, funkcja reprodukcyjna, karmienie naturalne, model zwierzęcy, proces reprodukcyjny, przenikanie do mleka kobiecego, przepływ krwi z lewej komory, skuteczna antykoncepcja, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, toksyczny wpływ bupropionu, ubytek przegrody międzykomorowej, upośledzenie odpływu lewokomorowego, wada strukturalna, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wiek rozrodczy - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Napritum 250 mg
Napritum (naproksen 250 mg lub 500 mg) jest inhibitorem syntezy prostaglandyn, którego stosowanie u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią wymaga szczególnej ostrożności. Dane epidemiologiczne wskazują na zwiększone ryzyko poronień oraz wad wrodzonych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%), przy stosowaniu naproksenu we wczesnej ciąży. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają negatywny wpływ na rozwój embrionalny, w tym zwiększoną utratę zarodków i płodów oraz wady wrodzone. Szczególnie niebezpieczne jest stosowanie naproksenu od 20. tygodnia ciąży, gdyż może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego u płodu, z reguły odwracalne po zaprzestaniu terapii. Naproksen jest bezwzględnie przeciwwskazany w trzecim trymestrze ciąży ze względu na ryzyko przedwczesnego zamknięcia przewodu tętniczego, nadciśnienia płucnego, zaburzeń czynności nerek płodu, wydłużenia czasu krwawienia u matki oraz hamowania skurczów macicy.
cyklooksygenaza, drugi trymestr ciąży, działanie przeciwpłytkowe, hamowanie skurczów macicy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, naproksen, organogeneza, owulacja, pierwszy trymestr ciąży, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, trzeci trymestr ciąży, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie czynności nerek płodu, zaburzenie płodności, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Diclomax 25 mg
Diklofenak potasowy, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje mechanizm działania polegający na hamowaniu syntezy prostaglandyn, co niesie istotne ryzyko dla kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży oraz karmiących piersią. Stosowanie diklofenaku w ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wad wrodzonych układu sercowo-naczyniowego, które wzrasta z poziomu <1% do około 1,5%, zwłaszcza przy wyższych dawkach i dłuższym czasie terapii. W drugim trymestrze obserwuje się ryzyko małowodzia i zwężenia przewodu tętniczego u płodu, które ustępują po zaprzestaniu leczenia. W trzecim trymestrze diklofenak jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko toksycznego działania na serce i płuca płodu, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, nadciśnienie płucne, zaburzenia czynności nerek płodu oraz działania niepożądane u matki, takie jak przedłużenie czasu krwawienia i zahamowanie kurczliwości macicy.
diagnostyka niepłodności, diklofenak potasowy, działanie antyagregacyjne, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor cyklooksygenazy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, monitorowanie płodu, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, NLPZ, organogeneza, owulacja, poronienie przed zagnieżdżeniem, przedwczesne zwężenie, przenikanie do mleka kobiecego, toksyczność sercowo-płucna, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, zaburzenie czynności nerek płodu, zahamowanie kurczliwości macicy, zamknięcie przewodu tętniczego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bupropion Accord 300 mg
Bupropion chlorowodorek, substancja czynna leku Bupropion Accord 300 mg, jest selektywnym inhibitorem neuronalnego wychwytu zwrotnego noradrenaliny i dopaminy, z minimalnym wpływem na wychwyt zwrotny serotoniny i bez działania hamującego monoaminooksydazy. Jego skuteczność przeciwdepresyjna została potwierdzona w licznych badaniach klinicznych obejmujących 3023 pacjentów z ciężkim epizodem depresji (MDD). Dawki stosowane w badaniach wynosiły od 150 do 450 mg/dobę, a w szczególności tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu w dawce do 300 mg/dobę wykazały statystycznie istotną poprawę w skali MADRS oraz wyższe wskaźniki odpowiedzi i remisji w porównaniu z placebo. Ponadto, długoterminowa skuteczność leku została potwierdzona w badaniu zapobiegającym nawrotom depresji, gdzie po 44 tygodniach leczenia bupropionem o przedłużonym uwalnianiu skuteczność wyniosła 64% w porównaniu do 48% w grupie placebo (p<0,05).
amina katecholowa, bioekwiwalencja, bupropion chlorowodorek, ciężki epizod depresji, działanie przeciwdepresyjne, inhibitor wychwytu zwrotnego, monoaminooksydaza, nawrót depresji, odcinek QTcF, pierwszorzędowy parametr oceny, remisja, skala MADRS, stan stacjonarny, szlak noradrenergiczny, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu, wada odpływu lewokomorowego, wada przegrody międzykomorowej, wada wrodzona płodu, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wychwyt zwrotny katecholamin - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Dicloberl 75 mg/3 ml 75 mg/3 ml
Diklofenak, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wykazuje istotne ryzyko teratogenne i toksyczne w okresie ciąży oraz laktacji. Inhibicja syntezy prostaglandyn przez diklofenak zwiększa ryzyko poronienia oraz wad wrodzonych, zwłaszcza układu sercowo-naczyniowego, z częstością wzrastającą z <1% do około 1,5%, zależnie od dawki i czasu terapii. W pierwszym i drugim trymestrze stosowanie diklofenaku jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacjach bezwzględnej konieczności, w najmniejszej skutecznej dawce i najkrótszym czasie. Od 20. tygodnia ciąży istnieje ryzyko małowodzia oraz zwężenia przewodu tętniczego u płodu, co wymaga przedporodowego monitorowania i natychmiastowego odstawienia leku w przypadku wykrycia powikłań. W trzecim trymestrze diklofenak jest bezwzględnie przeciwwskazany ze względu na ryzyko toksycznego działania na układ oddechowy i sercowo-naczyniowy płodu, zaburzenia czynności nerek oraz wydłużenie czasu krwawienia i hamowanie czynności skurczowej macicy u matki.
diagnostyka niepłodności, diklofenak, działanie antyagregacyjne, działanie niepożądane, hamowanie czynności skurczowej macicy, inhibicja syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, laktacja, lek przeciwzapalny, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, organogeneza, poronienie, śmiertelność embrionów, trzeci trymestr ciąży, wada wrodzona, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wydłużenie czasu krwawienia, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności nerek płodu, zagnieżdżenie jaja płodowego, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Nimesil 100 mg
Nimesulid, jako niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), hamuje syntezę prostaglandyn, co wpływa negatywnie na przebieg ciąży oraz rozwój embrionu i płodu. Stosowanie nimesulidu we wczesnym okresie ciąży wiąże się ze zwiększonym ryzykiem poronienia, wad wrodzonych układu sercowo-naczyniowego (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%) oraz wytrzewienia. Ryzyko powikłań rośnie wraz z dawką i czasem leczenia. Badania na modelach zwierzęcych potwierdzają poronienia przed i po implantacji oraz zwiększoną śmiertelność embrionów i płodów, a także wzrost częstości wad wrodzonych, szczególnie sercowo-naczyniowych. Po 20. tygodniu ciąży nimesulid może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego, które ustępują po odstawieniu leku, dlatego konieczna jest przedporodowa obserwacja i monitorowanie funkcji nerek płodu oraz drożności przewodu tętniczego.
działanie antyagregacyjne, hamowanie czynności skurczowej macicy, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nimesulid, obserwacja przedporodowa, organogeneza, poronienie, synteza prostaglandyn, trzeci trymestr ciąży, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek płodu, zwężenie przewodu tętniczego