poronienie przedimplantacyjne
Poronienie przedimplantacyjne (określane również jako utrata ciąży przedkliniczna) to bardzo wczesna utrata ciąży, która następuje przed lub w trakcie procesu implantacji zarodka w ścianie macicy. Dochodzi do niej zazwyczaj w pierwszych 2-3 tygodniach po zapłodnieniu, często jeszcze przed spodziewaną miesiączką, co sprawia, że wiele kobiet nie jest świadomych zaistniałej ciąży.
Szacuje się, że poronienia przedimplantacyjne mogą stanowić nawet 30-50% wszystkich poczęć. Główną przyczyną są nieprawidłowości chromosomalne zarodka, które uniemożliwiają prawidłowy rozwój i implantację. Inne czynniki zwiększające ryzyko to zaburzenia receptywności endometrium, nieprawidłowości immunologiczne, zaburzenia hormonalne, wiek matki powyżej 35 lat oraz czynniki środowiskowe.
Diagnostyka poronień przedimplantacyjnych jest niezwykle trudna w standardowej praktyce klinicznej. Mogą być one wykrywane jedynie poprzez bardzo wczesne oznaczanie poziomu beta-hCG, zwłaszcza w przypadkach wspomaganego rozrodu, gdzie monitorowanie jest intensywniejsze. Klinicznie manifestują się najczęściej jako normalne lub nieznacznie opóźnione krwawienie miesiączkowe, ewentualnie z niewielkimi zmianami w charakterze lub intensywności.
Profilaktyka poronień przedimplantacyjnych obejmuje głównie zdrowy styl życia, suplementację kwasu foliowego przed zajściem w ciążę, unikanie szkodliwych czynników środowiskowych oraz leczenie współistniejących zaburzeń, takich jak zespół policystycznych jajników czy nieprawidłowości tarczycy. W przypadku nawracających poronień przedimplantacyjnych w ramach procedur wspomaganego rozrodu stosuje się diagnostykę genetyczną preimplantacyjną (PGD/PGS).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celbic 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej preparatu Celbic, nie wykazały istotnych zagrożeń toksykologicznych przy stosowaniu terapeutycznym, co potwierdzono w badaniach oceniających toksyczność po podaniu wielokrotnym, mutagenność oraz rakotwórczość. Jednakże, w modelach zwierzęcych zaobserwowano efekty teratogenne i toksyczność rozwojową przy dawkach znacznie przekraczających dawki terapeutyczne u ludzi. U królików dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie wyższa ekspozycja niż u ludzi przy dawce 200 mg dwa razy na dobę, na podstawie AUC0-24) powodowały wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej, zrośnięte żebra, zrośnięty lub brak mostka. U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie wyższa ekspozycja) wiązały się ze wzrostem częstości przepukliny przeponowej oraz poronieniami i zmniejszoną przeżywalnością zarodków.
charakterystyka produktu leczniczego, dane przedkliniczne, efekt teratogenny, hamowanie syntezy prostaglandyn, okres pourodzeniowy, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, potencjał mutagenny, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżywalność zarodków, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność rozwojowa, ubytek przegrody międzykomorowej, wpływ teratogenny, zakrzepica, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elecoxel 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej leku Elecoxel, nie wykazały istotnych zagrożeń toksycznych przy podaniu wielokrotnym, ani potencjału mutagennego czy rakotwórczego, co sugeruje niskie ryzyko genotoksyczne i kancerogenne u ludzi. Jednakże badania na zwierzętach ujawniły istotne działanie teratogenne i embriotoksyczne, zależne od dawki i gatunku. U królików dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie wyższe narażenie niż u ludzi przyjmujących 200 mg dwa razy na dobę, na podstawie AUC0-24) powodowały zwiększoną częstość ubytku przegrody międzykomorowej oraz wady rozwojowe takie jak zrośnięte żebra, mostek lub jego brak. U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie wyższe narażenie) wiązały się ze zwiększoną częstością przepukliny przeponowej, prawdopodobnie z powodu hamowania syntezy prostaglandyn przez celekoksyb.
badanie mutagenności, celekoksyb, działanie teratogenne, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor COX-2, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, przepuklina przeponowa, synteza prostaglandyn, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubytek przegrody międzykomorowej, wpływ na rozród, zakrzepica niezwiązana z czynnością nadnerczy, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Emoxen 500 mg + 20 mg
Produkt leczniczy Emoxen zawiera naproksen (500 mg) oraz ezomeprazol (20 mg), które różnie wpływają na płodność, przebieg ciąży i laktację. Naproksen, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może zwiększać ryzyko poronień, wad wrodzonych serca (wzrost ryzyka z <1% do około 1,5%) oraz wytrzewienia, zwłaszcza przy stosowaniu we wczesnej ciąży, a także powodować toksyczne efekty na układ krążenia i oddechowy płodu w III trymestrze (np. przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego). Ezomeprazol, na podstawie danych dotyczących omeprazolu, nie wykazuje istotnego szkodliwego wpływu na rozwój płodu ani przebieg ciąży. Stosowanie Emoxenu w I i II trymestrze jest dopuszczalne jedynie, gdy korzyści przewyższają ryzyko, przy minimalnej dawce i czasie terapii, natomiast w III trymestrze jest przeciwwskazane ze względu na poważne ryzyko powikłań u płodu i matki.
działanie przeciwagregacyjne, działanie toksyczne, ezomeprazol, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, mieszanina racemiczna omeprazolu, nadciśnienie płucne, naproksen, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, organogeneza, poronienie przedimplantacyjne, przedłużenie porodu, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, rozwój zarodka, wada wrodzona serca, wada wrodzona układu sercowo-naczyniowego, wytrzewienie, zaburzenie czynności nerek, zahamowanie skurczów macicy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celebrex 200 mg
Badania przedkliniczne celekoksybu wykazały brak istotnego zagrożenia mutagennego i rakotwórczego, jednak ujawniły istotne ryzyko teratogenne przy ekspozycji przekraczającej dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. U królików dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie większa ekspozycja niż u ludzi przyjmujących 200 mg dwa razy na dobę, AUC 0-24) powodowały wady rozwojowe serca (ubytek przegrody międzykomorowej) oraz zmiany kostne (zrośnięte żebra, mostek lub jego brak). U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie większa ekspozycja) prowadziły do zwiększonej częstości przepuklin przeponowych, prawdopodobnie przez hamowanie syntezy prostaglandyn, co wpływa na rozwój przepony. Ponadto celekoksyb powodował przed- i poimplantacyjne poronienia oraz zmniejszoną przeżywalność zarodków, wskazując na wpływ na wczesne etapy rozwoju embrionalnego.
celekoksyb, działanie teratogenne, hamowanie syntezy prostaglandyn, implantacja, karmienie piersią, mutagenność, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, prostaglandyna, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżywalność zarodka, rakotwórczość, rozwój płodu, substancja czynna, toksyczność, toksyczność dla noworodków, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica - Leksykon substancji czynnych
Celekoksyb – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania toksykologiczne celekoksybu, substancji czynnej leków takich jak Celebrex czy Aclexa, nie wykazały istotnego ryzyka mutagennego ani rakotwórczego przy wielokrotnym podawaniu. Jednakże w modelach zwierzęcych zaobserwowano istotne działania teratogenne i embriotoksyczne. U królików dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie wyższa ekspozycja niż u ludzi przy dawce 200 mg 2x/dobę, AUC0-24) podczas organogenezy powodowały ubytki przegrody międzykomorowej oraz anomalie kostne (zrośnięte żebra, mostek). U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie wyższa ekspozycja) indukowały przepuklinę przeponową zależną od dawki. Ponadto obserwowano przed- i poimplantacyjne poronienia, zmniejszone przeżycie zarodków oraz toksyczny wpływ na noworodki w okresie około- i pourodzeniowym. Celekoksyb przenikał do mleka szczurów, co podkreśla potencjalne ryzyko dla potomstwa.
AUC, celekoksyb, charakterystyka produktu leczniczego, efekt teratogenny, hamowanie syntezy prostaglandyn, mutagenność, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, potencjał rakotwórczy, przepuklina przeponowa, ryzyko sercowo-naczyniowe, substancja aktywna, toksyczność celekoksybu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubytek przegrody międzykomorowej, wydzielanie do mleka, zakrzepica niezwiązana z czynnością nadnerczy, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek - Leksykon substancji czynnych
Eltrombopag – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Eltrombopag wykazuje unikalną specyficzność wobec receptora trombopoetyny, co powoduje brak stymulacji produkcji płytek krwi u myszy, szczurów i psów, co ogranicza translacyjność danych toksykologicznych z tych modeli zwierzęcych na ludzi. W badaniach przedklinicznych zaobserwowano zależne od dawki i czasu trwania terapii zmętnienia soczewki (zaćmę) u gryzoni przy ekspozycjach ≥4-6-krotnie wyższych niż kliniczne (np. u myszy po 6-13 tygodniach przy dawkach odpowiadających ≥4-krotnej ekspozycji klinicznej u pacjentów z ITP stosujących 75 mg/dobę). U młodych szczurów przed odsadzeniem zmętnienia gałki ocznej pojawiały się przy dawkach 9-krotnie przekraczających maksymalną ekspozycję kliniczną u dzieci i młodzieży z ITP. Nie stwierdzono natomiast zaćmy u dorosłych psów przy ekspozycjach do 2-krotnych klinicznych. Działania toksyczne na nerki (uszkodzenie cewek nerkowych) obserwowano u myszy przy dawkach związanych z zachorowalnością i śmiertelnością, natomiast u szczurów i psów przy ekspozycjach 2-4-krotnie wyższych niż kliniczne nie stwierdzono takich zmian. Hepatotoksyczność (degeneracja i martwica hepatocytów) występowała jedynie przy dawkach źle tolerowanych, natomiast długoterminowe badania nie wykazały toksycznego wpływu na wątrobę przy ekspozycjach do 4-krotnych klinicznych.
działanie klastogenne, działanie letalne na zarodki, działanie mutagenne, enzymy wątrobowe, fototoksyczność, funkcja neurobehawioralna, genotoksyczność, hepatotoksyczność, hiperostoza śródkostna, martwica hepatocytów, niezaplanowana synteza DNA, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, płytki krwi, poronienie przedimplantacyjne, potencjał rakotwórczy, reakcja fotoalergiczna, retikulocyty, rozwój embrionalno-płodowy, test mikrojądrowy, toksyczność nerkowa, toksyczność reprodukcyjna, układ krwiotwórczy, uszkodzenie cewek nerkowych, WZW C, zaburzenia oczne, zaćma, zmętnienie gałki ocznej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aclexa 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej leku Aclexa, wskazują na istotne ryzyko teratogenne i toksyczne w badaniach na zwierzętach laboratoryjnych. U królików podawanie celekoksybu w dawkach ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie większych niż u ludzi przy dawce 200 mg 2×/dobę, na podstawie AUC0-24) w okresie organogenezy powodowało wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej, zrośnięte żebra, zrośnięty lub brak mostka. U szczurów w dawkach ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie większych niż u ludzi) obserwowano zależne od dawki zwiększenie częstości przepukliny przeponowej, co wiązano z hamowaniem syntezy prostaglandyn. Ponadto, celekoksyb wywoływał poronienia przed- i poimplantacyjne oraz zmniejszał przeżywalność zarodków, a także przenikał do mleka, wykazując toksyczny wpływ na noworodki w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym.
AUC0-24, celekoksyb, czynność nadnerczy, dysfagia, hamowanie syntezy prostaglandyn, mutagenność, okres okołoporodowy, organogeneza, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżycie zarodka, rakotwórczość, rozrodczość, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, ryzyko sercowo-naczyniowe, substancja czynna, teratogenność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Karnidin 20 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne lerkanidypiny, substancji czynnej leku Karnidin, nie wykazały istotnych zagrożeń dla ludzi. Analizy farmakologiczne bezpieczeństwa na modelach zwierzęcych potwierdziły brak negatywnego wpływu na autonomiczny i ośrodkowy układ nerwowy oraz układ pokarmowy w dawkach terapeutycznych. Długoterminowe testy toksyczności na szczurach i psach ujawniły jedynie efekty farmakodynamiczne charakterystyczne dla antagonistów kanałów wapniowych, bez nieoczekiwanych mechanizmów toksyczności. W standardowych testach genotoksyczności lerkanidypina nie wykazała działania mutagennego ani genotoksycznego, a badania kancerogenności nie potwierdziły zwiększonego ryzyka nowotworów.
aberracja chromosomowa, antagonista kanałów wapniowych, autonomiczny układ nerwowy, chlorowodorek lerkanidypiny, dystocja, działanie mutagenne, działanie sedatywne, działanie teratogenne, farmakodynamika, genotoksyczność, lerkanidypina, mutacja genowa, nadciśnienie tętnicze, opóźnienie rozwoju płodu, ośrodkowy układ nerwowy, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, potencjał kancerogenny, toksyczność po podaniu wielokrotnym, uszkodzenie DNA - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Eltrombopag Glenmark 25 mg
Przedkliniczne badania eltrombopagu wykazały specyficzne działania toksyczne zależne od dawki i czasu ekspozycji, z uwzględnieniem unikalnej specyfiki receptorów trombopoetyny u zwierząt. Zaćma była obserwowana u myszy i szczurów przy ekspozycjach ≥4-6-krotnych w stosunku do klinicznej dawki 75 mg/dobę stosowanej u pacjentów z pierwotną małopłytkowością immunologiczną (ITP), co wskazuje na potencjalne ryzyko przy długotrwałym stosowaniu. Toksyczność nerkowa i wątrobowa pojawiała się głównie przy ekspozycjach przekraczających 1,2 raza dawkę kliniczną, jednak nie była potwierdzona w badaniach długoterminowych (28-52 tygodnie). Wpływ na układ krwiotwórczy (zmniejszenie retikulocytów, hiperplazja erytroidalna) oraz zmiany kostne (hiperostoza śródkostna) występowały przy ekspozycjach 6-10-krotnie wyższych niż kliniczne, bez potwierdzenia w badaniach długoterminowych. Badania genotoksyczności i rakotwórczości nie wykazały działania mutagennego ani rakotwórczego przy ekspozycjach do 4-krotnych klinicznych dawek.
badanie rakotwórczości, chłoniak myszy, działanie mutagenne, fototoksyczność, hiperostoza śródkostna, martwica hepatocytów, niezaplanowana synteza DNA, parametry hematologiczne, pierwotna małopłytkowość immunologiczna, poronienie przedimplantacyjne, retikulocyty, rozwój embrionalno-płodowy, szpik kostny, test mikrojądrowy, zachorowalność i śmiertelność, zaćma polekowa, żebra szyjne, zmętnienie gałki ocznej - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – DicloDuo Combi 75 mg + 20 mg
DicloDuo Combi zawiera 75 mg diklofenaku (25 mg w postaci peletek dojelitowych i 50 mg o przedłużonym uwalnianiu) oraz 20 mg omeprazolu (peletki dojelitowe) i wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, planujących ciążę, będących w ciąży lub karmiących piersią. Diklofenak, jako inhibitor syntezy prostaglandyn, może zwiększać ryzyko poronień, wad rozwojowych serca i wytrzewienia, zwłaszcza przy stosowaniu we wczesnej ciąży, gdzie ryzyko wad układu krążenia wzrasta z <1% do około 1,5%. Od 20. tygodnia ciąży stosowanie diklofenaku może powodować małowodzie i zwężenie przewodu tętniczego u płodu, co jest zwykle odwracalne po odstawieniu leku. W trzecim trymestrze lek jest przeciwwskazany ze względu na ryzyko toksycznego działania na płuca i serce płodu, zaburzeń czynności nerek oraz wydłużenia czasu krwawienia i hamowania czynności skurczowej macicy u matki i noworodka.
badanie epidemiologiczne, działanie antyagregacyjne, ekspozycja, hamowanie czynności skurczowej macicy, hamowanie syntezy prostaglandyn, inhibitor syntezy prostaglandyn, małowodzie, nadciśnienie płucne, niepłodność, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, omeprazol, organogeneza, peletki dojelitowe, peletki o przedłużonym uwalnianiu, poronienie przedimplantacyjne, przedwczesne zamknięcie przewodu tętniczego, sól sodowa diklofenaku, wada rozwojowa serca, wada rozwojowa układu krążenia, wydłużenie czasu krwawienia, wytrzewienie, zaburzenie płodności, zwężenie przewodu tętniczego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Mirexan 75 mg
Dabigatran eteksylan, substancja czynna leku Mirexan, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz podczas laktacji. Ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne i brak wystarczających danych klinicznych, stosowanie dabigatranu w ciąży jest przeciwwskazane, chyba że korzyści przewyższają ryzyko. Badania przedkliniczne wykazały negatywny wpływ na reprodukcję u zwierząt, w tym zmniejszenie liczby zagnieżdżeń i zwiększoną utratę zapłodnionych jaj przy dawkach 70 mg/kg (5-krotnie wyższych niż ekspozycja u ludzi), a także toksyczność rozwojową przy dawkach 5-10-krotnie wyższych niż u pacjentów, objawiającą się zmniejszeniem masy ciała płodów, obniżoną przeżywalnością oraz wzrostem wad rozwojowych. Brak jest danych dotyczących przenikania dabigatranu do mleka kobiecego, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią podczas terapii Mirexanem.
antykoncepcja, badania przedkliniczne, dabigatran eteksylan, implantacja zarodka, laktacja, leczenie przeciwzakrzepowe, lek przeciwzakrzepowy, Mirexan, płodność, położnictwo i ginekologia, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie leku do mleka, rozwój pre- i postnatalny, toksyczność rozwojowa, wady rozwojowe płodu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celebrex 100 mg
Dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu wskazują na istotne ryzyko teratogenne i toksyczne, szczególnie w okresie ciąży. W badaniach na królikach podawanie dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie większej niż u ludzi przy dawce 200 mg 2×/dobę, na podstawie AUC 0-24) podczas organogenezy powodowało wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej oraz anomalie kostne (zrośnięte żebra, mostek). U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie większe niż u ludzi) wywoływały zależne od dawki przepukliny przeponowe, co wiązano z hamowaniem syntezy prostaglandyn. Ponadto, celekoksyb wpływał negatywnie na implantację i przeżywalność zarodków, powodując przed- i poimplantacyjne poronienia oraz zmniejszone przeżycie zarodków.
celekoksyb, czynność nadnerczy, nieprawidłowość rozwojowa, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżycie zarodków, rozwój płodu, ryzyko sercowo-naczyniowe, synteza prostaglandyn, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność rozrodcza, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica naczyniowa, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aclexa 200 mg
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące celekoksybu, substancji czynnej leku Aclexa, wskazują na potencjalne ryzyko teratogenne i negatywny wpływ na reprodukcję. W badaniach na królikach doustne podawanie celekoksybu w dawkach ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie większych niż u ludzi przy dawce 200 mg 2×/dobę, na podstawie AUC0-24) powodowało wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej oraz anomalie kostne (zrośnięte żebra, mostek). U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie większe niż u ludzi) podczas organogenezy zwiększały częstość przepukliny przeponowej, co wiązano z hamowaniem syntezy prostaglandyn. Ponadto, celekoksyb indukował przed- i poimplantacyjne poronienia oraz zmniejszenie przeżywalności zarodków, a także przenikał do mleka karmiących samic, co ma znaczenie dla oceny ryzyka w okresie laktacji.
celekoksyb, działanie teratogenne, ekspozycja leku, hamowanie syntezy prostaglandyn, mechanizm działania substancji, mutagenność, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, rakotwórczość, ryzyko sercowo-naczyniowe, toksyczność dla noworodków, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubytek przegrody międzykomorowej, wada rozwojowa serca, zakrzepica, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Bigetra 110 mg
Produkt leczniczy Bigetra, zawierający 110 mg dabigatranu eteksylanu w postaci mezylanu, wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym. Lekarz powinien jednoznacznie zalecić stosowanie skutecznych metod antykoncepcji podczas terapii oraz poinformować o braku wystarczających danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania leku w ciąży. Badania na modelach zwierzęcych wykazały szkodliwy wpływ dabigatranu na reprodukcję, w tym zmniejszenie liczby zagnieżdżeń zapłodnionego jaja oraz zwiększenie częstości utraty zapłodnionego jaja przy dawce 70 mg/kg, co odpowiada 5-krotnemu całkowitemu wpływowi leku w osoczu u pacjentów. W okresie ciąży Bigetra jest przeciwwskazana, chyba że korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, co wymaga szczegółowej konsultacji i oceny ryzyka.
antykoncepcja, badanie przedkliniczne, Bigetra, dabigatran eteksylat, karmienie piersią, płodność, płodność męska, płodność żeńska, poronienie przedimplantacyjne, rozwój prenatalny i postnatalny, teratogenność, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa, wiek rozrodczy, zagnieżdżenie zygoty - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Celbic 200 mg
Badania przedkliniczne celekoksybu wykazały brak istotnej toksyczności, mutagenności i rakotwórczości przy standardowych dawkach, jednakże w modelach zwierzęcych zaobserwowano specyficzne efekty teratogenne i reprodukcyjne. U królików podawanie dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie wyższej niż u ludzi przy dawce 200 mg 2x/dobę, na podstawie AUC0-24) podczas organogenezy skutkowało wadami rozwojowymi, takimi jak ubytek przegrody międzykomorowej oraz anomalie układu kostnego (zrośnięte żebra, mostek lub jego brak). U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie wyższe niż u ludzi) powodowały wzrost częstości przepukliny przeponowej, a ekspozycja we wczesnym okresie zarodkowym wiązała się z poronieniami przed- i poimplantacyjnymi oraz zmniejszonym przeżyciem zarodków, co wskazuje na mechanizm działania związany z hamowaniem syntezy prostaglandyn.
badanie toksyczności, celekoksyb, hamowanie syntezy prostaglandyn, mutagenność, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, rakotwórczość, ryzyko sercowo-naczyniowe, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczny wpływ na rozród, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica niezwiązana z czynnością nadnerczy, zrośnięcie mostka, zrośnięcie żeber - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Elecoxel 200 mg
Przedkliniczne badania celekoksybu, substancji czynnej leku Elecoxel, wykazały istotne działanie teratogenne w modelach zwierzęcych. U królików podawanie doustne w dawkach ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie większa ekspozycja niż u ludzi przyjmujących 200 mg dwa razy dziennie, oceniane na podstawie AUC₀₋₂₄) skutkowało zwiększoną częstością ubytków przegrody międzykomorowej oraz wadami rozwojowymi kości, takimi jak zrośnięte żebra, zrośnięty lub brakujący mostek. U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie większa ekspozycja względem dawki ludzkiej) podczas organogenezy powodowały zależne od dawki zwiększenie częstości przepukliny przeponowej, co wiązano z hamowaniem syntezy prostaglandyn. Ponadto, celekoksyb indukował poronienia przed- i poimplantacyjne oraz zmniejszał przeżywalność zarodków, a także przenikał do mleka szczurów, wykazując toksyczność w okresie okołoporodowym i pourodzeniowym.
agenezja mostka, celekoksyb, ekspozycja na lek, hamowanie syntezy prostaglandyn, mleko szczurze, mutagenność, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, przepuklina przeponowa, rakotwórczość, rozwój narządów płodu, rozwój płodu, rozwój pourodzeniowy, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność, toksyczność po podaniu wielokrotnym, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica niezwiązana z czynnością nadnerczy, zrośnięcie mostka, zrośnięcie żeber - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Wasedoc 75 mg
Dabigatran eteksylat, substancja czynna leku Wasedoc (75 mg, kapsułki twarde), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży, zaleca się unikanie zajścia w ciążę podczas terapii oraz stosowanie skutecznych metod antykoncepcji. Produkt nie powinien być stosowany w okresie ciąży, chyba że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu, co wymaga indywidualnej oceny. W przypadku karmienia piersią brak jest danych dotyczących przenikania dabigatranu do mleka i jego wpływu na niemowlę, dlatego zaleca się przerwanie karmienia podczas leczenia lub rozważenie alternatywnych metod żywienia dziecka.
antykoncepcja, badanie prenatalne i postnatalne, badanie przedkliniczne, dabigatran eteksylat, implantacja zarodka, kapsułka twarda, kobieta w wieku rozrodczym, metoda antykoncepcji, płodność, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie leku do mleka, śmiertelność płodowa, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność matczyna, toksyczność reprodukcyjna, wada rozwojowa płodu, Wasedoc - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Zelsiglat 200 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa celekoksybu, substancji czynnej leku Zelsiglat, wykazały istotne działania teratogenne u zwierząt doświadczalnych. U królików podawanie dawki ≥150 mg/kg/dobę (około 2-krotnie przekraczającej ekspozycję u ludzi przy dawce 200 mg dwa razy na dobę, na podstawie AUC₀₋₂₄) podczas organogenezy powodowało wady rozwojowe, takie jak ubytek przegrody międzykomorowej oraz zmiany kostne (zrośnięte żebra, mostek lub jego brak). U szczurów dawki ≥30 mg/kg/dobę (około 6-krotnie przekraczające ekspozycję u ludzi) indukowały przepuklinę przeponową zależną od dawki. Ponadto, celekoksyb wywoływał przed- i poimplantacyjne poronienia oraz zmniejszenie przeżywalności zarodków, a także toksyczny wpływ na noworodki w okresie około- i pourodzeniowym, z potwierdzonym wydzielaniem substancji do mleka.
agenezja mostka, AUC, celekoksyb, działania niepożądane sercowo-naczyniowe, mutagenność i rakotwórczość, organogeneza, poronienie poimplantacyjne, poronienie przedimplantacyjne, przenikanie do mleka, przepuklina przeponowa, przeżywalność zarodków, rozwój płodowy, synteza prostaglandyn, teratogenność, toksyczność neonatalna, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, ubytek przegrody międzykomorowej, zakrzepica, zrośnięte żebra, zrośnięty mostek