kanrenon

Kanrenon to diuretyk oszczędzający potas, który należy do grupy antagonistów aldosteronu. Jego działanie polega na blokowaniu receptorów aldosteronu w nerkach, co prowadzi do zwiększenia wydalania sodu i wody z organizmu przy jednoczesnym zachowaniu potasu.

W praktyce klinicznej kanrenon stosowany jest głównie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, obrzęków spowodowanych niewydolnością serca, marskością wątroby z wodobrzuszem oraz w hiperaldosteronizmie. Lek ten jest szczególnie korzystny u pacjentów z niedoborem potasu lub zagrożonych jego niedoborem.

Kanrenon wykazuje również działanie przeciwdziałające włóknieniu mięśnia sercowego, co może przynosić dodatkowe korzyści w leczeniu przewlekłej niewydolności serca. Ze względu na mechanizm działania, podczas terapii kanrenonem należy monitorować stężenie potasu w surowicy krwi, aby uniknąć hiperkaliemii, szczególnie u pacjentów z zaburzoną funkcją nerek.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Aldactone 20 mg/ml

Aldactone w postaci roztworu do wstrzykiwań zawiera potasu kanrenoinian w stężeniu 20 mg/ml, każda ampułka o pojemności 10 ml zawiera 200 mg substancji czynnej. Dawkowanie u dorosłych wynosi standardowo 200-400 mg/dobę (1-2 ampułki), z możliwością zwiększenia do 800 mg/dobę w ciężkich przypadkach hiperaldosteronizmu. U dzieci dawka jest dostosowana do masy ciała i wieku, z dawką początkową do 4-5 mg/kg/dobę (do 2-3 mg/kg/dobę jako dawka podtrzymująca), podawaną w trzech podzielonych dawkach dożylnych. Maksymalna szybkość podania to 10 ml (1 ampułka) w ciągu 2-3 minut, aby uniknąć podrażnienia żyły i nudności. W przypadku dużych dawek lub konieczności poprawy tolerancji, zaleca się podawanie w dawkach podzielonych lub we wlewie dożylnym trwającym około 30 minut.
dawkowanie pediatryczne, hiperaldosteronizm, kanrenon, klirens kreatyniny, nudności, podrażnienie żyły, potasu kanrenoinian, roztwór do wstrzykiwań, stężenie kreatyniny, stężenie potasu w surowicy, wlew dożylny, wstrzyknięcie do tętnicy, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Aldactone 20 mg/ml

Potasu kanrenoinian, zawarty w Aldactone 20 mg/ml roztworze do wstrzykiwań, jest solą potasową kwasu kanrenonowego i działa jako parenteralny antagonista aldosteronu. Po podaniu pozajelitowym szybko metabolizuje do aktywnego kanrenonu, osiągając maksymalne stężenie w osoczu w czasie krótszym niż 1 godzina. Farmakokinetyka charakteryzuje się dwufazowym spadkiem stężenia z okresem półtrwania od 5 do 14 godzin oraz bardzo wysokim (>98%) wiązaniem z białkami osocza, co wpływa na dystrybucję i biodostępność leku.
antagonista aldosteronu, biodostępność, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, eliminacja dwufazowa, glukuronian, kanrenon, metabolit aktywny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, podanie pozajelitowe, potas kanrenoinian, roztwór do wstrzykiwań, stężenie maksymalne w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, znakowanie radioaktywne
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Finospir 100 mg

Produkt leczniczy Finospir zawierający spironolakton w dawkach 25 mg, 50 mg oraz 100 mg wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. U kobiet planujących ciążę należy uwzględnić ograniczone dane kliniczne dotyczące wpływu spironolaktonu na płodność, przy czym badania na zwierzętach wykazały zaburzenia płodności u samic. Stosowanie spironolaktonu w ciąży jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko feminizacji płodów męskich, co potwierdzają badania na zwierzętach, a dane dotyczące bezpieczeństwa u ludzi są niewystarczające. W przypadku zajścia w ciążę podczas terapii konieczne jest rozważenie alternatywnych, bezpieczniejszych metod leczenia.
feminizacja, Finospir, kanrenon, karmienie naturalne, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, laktoza, metabolit spironolaktonu, moc leku, modyfikacja dawkowania, podział tabletki, przeciwwskazanie, spironolakton, stosowanie spironolaktonu, terapia spironolaktonem, zaburzenie płodności
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Spironolactone Medreg 25 mg

Spironolakton, antagonista aldosteronu o działaniu moczopędnym oszczędzającym potas, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych są ograniczone, a badania na modelach zwierzęcych wskazują na potencjalne ryzyko negatywnego wpływu na rozwój płodu, zwłaszcza męskiego, związane z działaniem antyandrogennym leku. Ponadto spironolakton może zmniejszać perfuzję łożyskową, co może prowadzić do zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego. Z tego względu nie jest zalecany w standardowym leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków w ciąży, a jego stosowanie powinno być rozważane jedynie wtedy, gdy korzyści przewyższają ryzyko dla płodu. Kanrenon, aktywny metabolit spironolaktonu, przenika do mleka matki, co stanowi istotne zagrożenie dla niemowląt karmionych piersią, dlatego lek ten nie powinien być stosowany w okresie laktacji bez rozważenia przerwania karmienia lub odstąpienia od terapii.
aktywny metabolit, antagonista aldosteronu, działanie antyandrogenne, działanie niepożądane, funkcja rozrodcza, kanrenon, lek moczopędny oszczędzający potas, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, perfuzja łożyskowa, proces hormonalny, przenikanie do mleka kobiecego, spironolakton, test ciążowy, zaburzenie wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, zmniejszona perfuzja łożyskowa
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Verospiron 100 mg

Spironolakton cechuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym i intensywnym metabolizmem, prowadzącym do powstania aktywnych metabolitów: związków siarkowych (ok. 80%) oraz kanrenonu (ok. 20%). Okres półtrwania spironolaktonu wynosi około 1,3-1,4 godziny, natomiast metabolitów od 2,8 do 11,2 godzin, co warunkuje przedłużone działanie terapeutyczne. W badaniu u zdrowych ochotników po dawce 100 mg/dobę przez 15 dni stwierdzono Tmax dla spironolaktonu 2,6 h, 7-alfa-tiometylospironolaktonu 3,2 h, a kanrenonu 4,3 h; Cmax odpowiednio 80 ng/mL, 391 ng/mL i 181 ng/mL; t1/2 wynosił około 1,4 h dla spironolaktonu, 13,8 h dla 7-alfa-tiometylospironolaktonu i 16,5 h dla kanrenonu. Maksymalny efekt diuretyczny obserwuje się po około 7 godzinach i utrzymuje przez co najmniej 24 godziny, co jest związane z długim okresem półtrwania metabolitów.
7-alfa-tiometylospironolakton, aktywny metabolit, badanie farmakokinetyczne, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, działanie diuretyczne, działanie terapeutyczne leku, efekt diuretyczny, eliminacja metabolitów, funkcja nerek, kanrenon, maksymalne stężenie w osoczu, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, okres półtrwania w fazie eliminacji, parametr farmakokinetyczny, populacja pediatryczna, proces metaboliczny, spironolakton
Leksykon substancji czynnych
Spironolakton – Właściwości farmakokinetyczne

Spironolakton, antagonista aldosteronu, charakteryzuje się wysoką biodostępnością po podaniu doustnym (70-80%), z istotnym wzrostem absorpcji przy podaniu z posiłkiem (25-70%). Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiąga 80 ng/ml po około 2,6 godzinach (Tmax) przy dawce 100 mg/dobę podawanej przez 15 dni. Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (14,4 L/kg) oraz silne wiązanie z białkami osocza (>90%), a jego klirens wynosi 100 ml/kg/min. Spironolakton podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, tworząc aktywne metabolity, w tym 7-α-tiometylospironolakton (Cmax 391 ng/ml, Tmax 3,2 h, t1/2 13,8 h) oraz kanrenon (Cmax 181 ng/ml, Tmax 4,3 h, t1/2 16,5 h), które znacząco wydłużają działanie terapeutyczne leku. Okres półtrwania samego spironolaktonu wynosi 1,3-2 h, natomiast metabolitów od 2,8 do około 15 h. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki, z udziałem dróg żółciowych.
7-α-tiometylospironolakton, aktywny metabolit, antagonista aldosteronu, biodostępność substancji, czas do osiągnięcia stężenia maksymalnego, działanie moczopędne, efekt diuretyczny, efekt farmakologiczny, kanrenon, klirens, metabolit siarkowy, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, spironolakton, stężenie maksymalne, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spironolactone Medreg 25 mg

Spironolakton, dostępny w preparacie Spironolactone Medreg w dawce 25 mg w formie tabletek powlekanych, charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym oraz specyficznym profilem farmakokinetycznym. Lek jest intensywnie metabolizowany do aktywnych metabolitów, w tym związków siarki (około 80%) oraz kanrenonu (około 20%), które wykazują działanie farmakologiczne podobne do substancji macierzystej. Okres półtrwania spironolaktonu wynosi 1,3 godziny, natomiast aktywne metabolity utrzymują się w osoczu od 2,8 do 11,2 godzin, co pozwala na długotrwałe utrzymanie efektu terapeutycznego mimo szybkiej eliminacji leku macierzystego.
biodostępność leku, dawkowanie leku, kanrenon, lek moczopędny oszczędzający potas, metabolit aktywny farmakologicznie, okres półtrwania, okres półtrwania w osoczu, populacja pediatryczna, poziom terapeutyczny leku, przewód pokarmowy, tabletka powlekana
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Spironol 50 mg

Spironolakton, dostępny w postaci tabletek powlekanych 50 mg, wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania w ciąży są ograniczone, a badania na modelach zwierzęcych wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, związany z antyandrogennym działaniem leku. Ponadto, spironolakton jako diuretyk może zmniejszać perfuzję łożyska, co zwiększa ryzyko zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego płodu. Z tego względu nie jest zalecany w standardowym leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków w ciąży, a jego stosowanie powinno być rozważane jedynie wtedy, gdy korzyści dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. W okresie laktacji kanrenon, aktywny metabolit spironolaktonu, przenika do mleka kobiecego, a brak wystarczających danych klinicznych dotyczących wpływu na noworodki skutkuje zaleceniem unikania stosowania leku u matek karmiących piersią lub rozważeniem przerwania karmienia przy konieczności terapii.
działanie antyandrogenne, kanrenon, karmienie piersią, laktacja, lek diuretyczny, metabolit spironolaktonu, mleko kobiece, nadciśnienie tętnicze, obrzęk ciążowy, perfuzja łożyska, płodność, Spironol, spironolakton, tabletka powlekana, toksyczność reprodukcyjna, zaburzenie wzrostu wewnątrzmacicznego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Finospir 25 mg

Spironolakton, substancja czynna leku Finospir, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego na poziomie 70-80%, jednak biodostępność wykazuje dużą zmienność (25-70%), z wyższą wartością po podaniu leku po posiłku. Maksymalne stężenie we krwi osiągane jest w ciągu 1-2 godzin (Tmax). Lek wykazuje dużą objętość dystrybucji (14,4 L/kg) oraz wysokie (>90%) wiązanie z białkami osocza, co ma znaczenie w kontekście potencjalnych interakcji lekowych. Spironolakton podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, dając aktywne metabolity, takie jak kanrenon i 7-α-tiometylospironolakton, które wydłużają okres działania leku – okres półtrwania samego spironolaktonu wynosi 1,3-2 godziny, natomiast metabolitów około 15 godzin.
biodostępność leku, czas do maksymalnego stężenia, działanie moczopędne, efekt pierwszego przejścia, Finospir, interakcja lekowa, kanrenon, klirens leku, metabolit aktywny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, spironolakton, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami, wydalanie nerkowe
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Finospir 50 mg

Spironolakton, antagonista aldosteronu z grupy C03DA01, działa kompetycyjnie na receptory aldosteronu w kanalikach dystalnych nerki, hamując syntezę białek odpowiedzialnych za transport jonów sodu i potasu. Jego aktywne metabolity, w tym kanrenon, wzmacniają efekt farmakologiczny, który jest silniej wyrażony przy podwyższonym stężeniu aldosteronu. Lek wykazuje działanie moczopędne poprzez zwiększenie wydalania sodu i wody, jednocześnie oszczędzając potas i magnez. Spironolakton hamuje także biosyntezę aldosteronu w korze nadnerczy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem. Nie wpływa na metabolizm węglowodanów i lipidów, a jego działanie antyandrogenne polega na blokowaniu receptorów androgenowych oraz hamowaniu aktywności 17-α-hydroksylazy.
17-alfa-hydroksylaza, antagonista aldosteronu, antagonista receptora aldosteronu, diuretyk pętlowy, dusznica bolesna, działanie antyandrogenne, działanie moczopędne, działanie oszczędzające potas, frakcja wyrzutowa, gospodarka magnezowa, inhibitor ACE, kanrenon, klasyfikacja NYHA, komorowe zaburzenia rytmu, marskość wątroby, nagły zgon sercowy, niewydolność serca, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Interakcje leku – Kalipoz prolongatum 391 mg jonów potasu

Kalipoz Prolongatum, zawierający 391 mg jonów potasu w tabletkach o przedłużonym uwalnianiu, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do hiperkaliemii, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie z lekami moczopędnymi oszczędzającymi potas (spironolakton, kanrenon, amiloryd, triamteren, eplerenon), co jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko zagrażającej życiu hiperkaliemii. Inhibitory ACE (np. enalapril, kaptopryl), antagoniści receptora AT1 (losartan, walsartan), cyklosporyna, NLPZ (indometacyna, diklofenak), heparyna, β-adrenolityki oraz bezpośrednie inhibitory reniny (aliskiren) również zwiększają stężenie potasu i wymagają ścisłej kontroli poziomu potasu w surowicy. Dodatkowo, glikozydy nasercowe (digoksyna) w połączeniu z hiperkaliemią mogą powodować zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego, co wymaga szczególnej ostrożności i monitorowania EKG.
aliskiren, amiloryd, antagonista receptora AT1, atropina, bezpośredni inhibitor reniny, bisoprolol, cyklosporyna, digoksyna, enalapril, eplerenon, ezomeprazol, glikozyd nasercowy, heparyna, heparyna drobnocząsteczkowa, heparyna niefrakcjonowana, hioscyna, hiperkaliemia, hipokaliemia, indometacyna, inhibitor ACE, inhibitor pompy protonowej, inhibitory konwertazy angiotensyny, kanrenon, kaptopril, lek cholinolityczny, lek β-adrenolityczny, leki moczopędne oszczędzające potas, metoprolol, motoryka przewodu pokarmowego, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, niewydolność serca, omeprazol, pantoprazol, propranolol, spironolakton, stężenie potasu w surowicy, triamteren, układ renina-angiotensyna-aldosteron, zaburzenie przewodzenia przedsionkowo-komorowego
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Finospir 25 mg

Spironolakton, substancja czynna leku Finospir, jest antagonistą aldosteronu działającym kompetycyjnie na receptory aldosteronu w kanalikach dystalnych nerki, co prowadzi do zahamowania syntezy białka transportującego jony sodu i potasu. Jego farmakodynamiczne działanie obejmuje efekt moczopędny z oszczędzaniem potasu i magnezu, zwiększając wydalanie sodu i wody, a także hamowanie biosyntezy aldosteronu w korze nadnerczy, szczególnie u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem. Skuteczność spironolaktonu jest proporcjonalna do stężenia aldosteronu, a lek działa również poprzez aktywne metabolity, takie jak kanrenon. W badaniu RALES u pacjentów z niewydolnością serca (frakcja wyrzutowa ≤ 35%, klasa NYHA II-IV) spironolakton w dawce 25 mg/dobę (z możliwością zwiększenia do 50 mg) obniżył ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny o 30% (p < 0,001; 95% CI 18-40%) oraz ryzyko śmierci sercowej o 31% (p < 0,001; 95% CI 18-42%). Ponadto zmniejszył ryzyko hospitalizacji z przyczyn sercowych o 30% (p < 0,001; 95% CI 18-41%).
17-alfa-hydroksylaza, antagonista aldosteronu, diuretyk, diuretyk pętlowy, dusznica bolesna, działanie antyandrogenowe, efekt moczopędny, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, kanrenon, klasyfikacja NYHA, komorowe zaburzenia rytmu, kora nadnerczy, marskość wątroby, nagły zgon sercowy, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła niewydolność serca, receptor aldosteronu, stężenie glukozy, stężenie kreatyniny, synteza androgenów, trójglicerydy, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aldactone 20 mg/ml

Przedkliniczne badania toksykologiczne kanrenoinianu potasu obejmowały oceny toksyczności podostrej i przewlekłej na szczurach, psach i małpach, wykazując działanie antyandrogenne oraz wpływ na układ hormonalny. U szczurów stosujących wysokie dawki zaobserwowano zwiększoną częstość gruczolakoraków tarczycy i jąder. Analizy mutagenności i rakotwórczości kanrenoinianu potasu oraz jego metabolitów (kanrenonu i 6,7-nadtlenku kanrenonu) nie wykazały istotnego wpływu na materiał genetyczny, jednak w długoterminowych badaniach na szczurach odnotowano wzrost częstości guzów litych i białaczek w jednej linii hodowlanej, przy czym mechanizm rakotwórczy pozostaje niejasny.
badanie przedkliniczne, bariera łożyskowa, bezpieczeństwo stosowania, działanie antyandrogenowe, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, feminizacja, gruczoł krokowy, gruczolakorak tarczycy, kanrenoinian potasu, kanrenon, materiał genetyczny, narządy płciowe, niezstąpienie jąder, toksyczność podostra, układ hormonalny, zaburzenie hormonalne
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Verospiron 50 mg

Spironolakton, będący antagonistą aldosteronu i diuretykiem oszczędzającym potas, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania spironolaktonu w ciąży są ograniczone, a badania przedkliniczne wskazują na toksyczny wpływ na procesy reprodukcyjne, związany z działaniem antyandrogennym leku. Ponadto, spironolakton może obniżać perfuzję łożyska, co zwiększa ryzyko zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego płodu. Z tego względu lek nie jest rekomendowany do rutynowego leczenia nadciśnienia tętniczego i obrzęków w ciąży, a jego stosowanie powinno być rozważane jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Kanrenon, aktywny metabolit spironolaktonu, przenika do mleka matki, a brak danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania w okresie laktacji skutkuje zaleceniem unikania leku podczas karmienia piersią lub rozważeniem przerwania karmienia na czas terapii.
antykoncepcja, diuretyk, kanrenon, lek moczopędny, metabolit spironolaktonu, mleko kobiece, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, opcje terapeutyczne, perfuzja łożyska, spironolakton, świadoma zgoda, toksyczność, Verospiron, właściwości antyandrogenne, wzrost wewnątrzmaciczny płodu
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Finospir 100 mg

Spironolakton, substancja czynna Finospiru, jest antagonistą aldosteronu o działaniu moczopędnym oszczędzającym potas, działającym poprzez kompetycyjne blokowanie receptorów aldosteronu w kanalikach dystalnych nerki. Lek zwiększa wydalanie sodu i wody, jednocześnie zatrzymując potas i magnez, a także hamuje biosyntezę aldosteronu w korze nadnerczy, co jest szczególnie istotne u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem. Farmakodynamiczne działanie spironolaktonu zależy od stężenia aldosteronu – przy jego podwyższonym poziomie efekt jest bardziej wyraźny. W badaniu RALES, obejmującym 1663 pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca (frakcja wyrzutowa ≤ 35%, klasa NYHA II-IV), spironolakton w dawce początkowej 25 mg/dobę (z możliwością zwiększenia do 50 mg) istotnie zmniejszył ryzyko zgonu z jakiejkolwiek przyczyny o 30% (p < 0,001), ryzyko zgonu sercowego o 31% oraz ryzyko hospitalizacji z przyczyn sercowych o 30%. Ponadto, u 41% pacjentów leczonych spironolaktonem zaobserwowano poprawę klasy NYHA, w porównaniu do 33% w grupie placebo (p < 0,001).
antagonista aldosteronu, diuretyk pętlowy, dusznica bolesna, działanie antyandrogenowe, frakcja wyrzutowa, inhibitor ACE, kanrenon, klasyfikacja NYHA, komorowe zaburzenia rytmu, kreatynina w surowicy, laktoza jednowodna, marskość wątroby, pierwotny hiperaldosteronizm, poziom potasu, przewlekła niewydolność serca, receptor aldosteronu, synteza białka, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Finospir 50 mg

Spironolakton, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, charakteryzuje się biodostępnością 25-70%, która wzrasta po podaniu z posiłkiem. Lek osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 1-2 godzinach, a jego objętość dystrybucji wynosi 14,4 L/kg, z ponad 90% wiązaniem do białek osocza. Spironolakton podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, dając aktywne metabolity, takie jak kanrenon i 7-α-tiometylospironolakton, które wydłużają okres półtrwania do około 15 godzin (w porównaniu do 1,3-2 godzin samego leku). Klirens spironolaktonu wynosi 100 ml/kg/min, a eliminacja odbywa się głównie drogą nerkową, z udziałem wydzielania do żółci i eliminacji jelitowej.
7-α-tiometylospironolakton, aktywny metabolit, biodostępność substancji czynnej, dostępność biologiczna, droga jelitowa, droga nerkowa, dystrybucja w tkankach, działanie farmakologiczne, efekt moczopędny, farmakokinetyka, kanrenon, klirens, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pacjent pediatryczny, podanie leku, profil farmakokinetyczny, spironolakton, substancja czynna, terapia, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Spironol 25 mg

Spironolakton, lek moczopędny oszczędzający potas, wymaga szczególnej ostrożności przy stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym, ciężarnych oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące stosowania spironolaktonu w ciąży są ograniczone, a badania na modelach zwierzęcych wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, związany z działaniem antyandrogennym. Ponadto, diuretyki mogą zmniejszać perfuzję łożyska, co może prowadzić do zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego płodu. Z tego względu spironolakton nie jest zalecany w standardowym leczeniu nadciśnienia i obrzęków w ciąży, a jego stosowanie jest dopuszczalne jedynie wtedy, gdy korzyści terapeutyczne dla matki przewyższają ryzyko dla płodu. W przypadku karmienia piersią, aktywny metabolit spironolaktonu – kanrenon – przenika do mleka, a brak danych dotyczących bezpieczeństwa dla noworodków i niemowląt skutkuje zaleceniem unikania stosowania leku w tym okresie lub rozważeniem przerwania karmienia.
diuretyk, działanie antyandrogenne, kanrenon, lek moczopędny oszczędzający potas, metabolit spironolaktonu, nadciśnienie tętnicze, obrzęk, perfuzja łożyska, przeciwwskazania w ciąży, przeciwwskazania w okresie laktacji, spironolakton, toksyczność reprodukcyjna, wzrost wewnątrzmaciczny płodu, zaburzenia płodności
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Finospir 25 mg

Spironolakton, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg (Finospir), wymaga szczególnej ostrożności u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży oraz karmiących piersią. Dane kliniczne dotyczące wpływu spironolaktonu na płodność u ludzi są niewystarczające, jednak badania przedkliniczne wykazały zaburzenia płodności u samic zwierząt oraz potencjalne zaburzenia rozwoju płciowego płodu (np. feminizacja samców szczurów). W związku z tym, stosowanie spironolaktonu w ciąży jest przeciwwskazane, a pacjentki powinny być poinformowane o konieczności unikania ciąży podczas terapii. W przypadku konieczności leczenia w ciąży, należy rozważyć alternatywne leki o lepszym profilu bezpieczeństwa, a w wyjątkowych sytuacjach, gdy korzyść przewyższa ryzyko, pacjentka powinna być szczegółowo poinformowana o potencjalnych zagrożeniach.
alternatywne metody leczenia, antykoncepcja, działanie niepożądane, Finospir, kanrenon, karmienie piersią, kobieta w wieku rozrodczym, kwalifikacja do terapii, lek moczopędny oszczędzający potas, metabolit spironolaktonu, mleko matki, profil bezpieczeństwa leku, rozwój płodu, zaburzenia płodności, zaburzenie rozwoju płciowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spironol 100 100 mg

Spironolakton charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym, jednak jego okres półtrwania wynosi około 1,3-1,4 godziny, co jest krótkie w porównaniu do aktywnych metabolitów. Główne metabolity to związki siarki (około 80%) oraz kanrenon (około 20%), z których 7-alfa-tiometylospironolakton osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 391 ng/mL po 3,2 godzinach (Tmax) i ma okres półtrwania 13,8 godziny, natomiast kanrenon osiąga Cmax 181 ng/mL po 4,3 godzinach z okresem półtrwania 16,5 godziny. Te metabolity odpowiadają za przedłużone działanie farmakologiczne spironolaktonu, które klinicznie utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny, mimo krótkiego czasu eliminacji samego leku. Eliminacja spironolaktonu i jego metabolitów odbywa się głównie przez nerki oraz z żółcią do kału, co ma istotne znaczenie dla bezpieczeństwa terapii, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu.
7-alfa-tiometylospironolakton, aktywny metabolit, Cmax, dostępność biologiczna, działanie farmakologiczne, działanie niepożądane, kanrenon, metabolit siarki, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, populacja pediatryczna, spironolakton, T1/2, Tmax, układ moczowy, wchłanianie doustne, wydzielanie żółci
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Finospir 50 mg

Podczas konsultacji dotyczącej stosowania spironolaktonu (Finospir) u kobiet w wieku rozrodczym, w ciąży lub karmiących piersią, należy szczegółowo omówić potencjalne ryzyko związane z terapią. Brak jest jednoznacznych danych klinicznych dotyczących wpływu spironolaktonu na płodność u ludzi, jednak badania na modelach zwierzęcych wykazały zaburzenia płodności u samic. W okresie ciąży spironolakton wykazuje działanie antyandrogenne, co w badaniach na szczurach skutkowało feminizacją płodów męskich, dlatego zaleca się unikanie stosowania leku w tym czasie. U kobiet karmiących piersią czynny metabolit kanrenon przenika do mleka matki w niewielkich ilościach, a wpływ na noworodki i niemowlęta pozostaje nieznany, co wymaga indywidualnej oceny korzyści i ryzyka terapii.
działanie antyandrogenne, działanie niepożądane, dziecko karmione piersią, ekspozycja płodu, Finospir, kanrenon, karmienie piersią, korzyść terapeutyczna, laktoza jednowodna, metabolit spironolaktonu, podział tabletek, przenikanie do mleka matki, spironolakton, stosowanie spironolaktonu, wiek rozrodczy, zaburzenie płodności, zaburzenie rozwoju płodu
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Verospiron 25 mg

Spironolakton wykazuje złożony profil farmakokinetyczny, w którym kluczową rolę odgrywają aktywne metabolity. Po podaniu doustnym w dawce 100 mg/dobę, lek osiąga Tmax około 2,6 godziny, a Cmax wynosi 80 ng/mL. Spironolakton ulega intensywnej biotransformacji, tworząc głównie dwa typy metabolitów: 7-alfa-tiometylospironolakton (80% metabolitów) z Tmax 3,2 h i Cmax 391 ng/mL oraz kanrenon (20% metabolitów) z Tmax 4,3 h i Cmax 181 ng/mL. Sam spironolakton charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania około 1,4 godziny, natomiast metabolity wykazują znacznie dłuższe t1/2: 13,8 h dla 7-alfa-tiometylospironolaktonu i 16,5 h dla kanrenonu, co tłumaczy długotrwały efekt terapeutyczny leku.
7-alfa-tiometylospironolakton, aktywny metabolit, Cmax, działanie farmakologiczne, działanie nerkowe, efekt farmakologiczny, efekt terapeutyczny, eliminacja żółciowa, kanrenon, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, proces biotransformacji, proces metaboliczny, schemat dawkowania, spironolakton, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie z moczem, zaburzenie funkcji nerek
Leksykon substancji czynnych
Kanrenoinian potasu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Kanrenoinian potasu, substancja czynna Aldactone 20 mg/ml roztworu do wstrzykiwań, wykazuje wyraźne działanie antyandrogenowe potwierdzone w badaniach przedklinicznych na szczurach, psach i małpach. W badaniach toksyczności podostrej i przewlekłej odnotowano zwiększoną częstość gruczolakoraków tarczycy i jąder u szczurów oraz zaburzenia hormonalne u psów i małp. Substancja przenika przez barierę łożyskową, powodując u ciężarnych samic psów anomalie rozwojowe narządów płciowych u płodów męskich, takie jak niezstąpienie jąder i feminizacja zewnętrznych narządów płciowych. Działanie feminizujące obserwowano także u potomstwa szczurów przy dawkach około 160 mg/kg m.c., a zmiany hormonalne już przy 80 mg/kg m.c. Zmniejszenie masy gruczołu krokowego u męskich potomków stwierdzono przy dawce 40 mg/kg m.c., co wskazuje na istotny wpływ kanrenoinianu potasu na rozwój męskiego układu rozrodczego nawet przy relatywnie niskich dawkach.
Aldactone, anomalia rozwojowa, bariera łożyskowa, działanie antyandrogenowe, działanie mutagenne i rakotwórcze, działanie teratogenne, gospodarka hormonalna, gruczoł krokowy, gruczolakorak tarczycy, kanrenoinian potasu, kanrenon, niezstąpienie jąder, potencjał mutagenny i rakotwórczy, przeciwwskazanie do stosowania, rozwój prenatalny i postnatalny, stężenie hormonów, toksyczność podostra i przewlekła, układ rozrodczy, wpływ na rozrodczość
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Verospiron 100 mg

Spironolakton, zawarty w preparacie Verospiron, wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu u kobiet w wieku rozrodczym ze względu na ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa w ciąży oraz udokumentowany toksyczny wpływ na reprodukcję w badaniach na zwierzętach, związany z antyandrogennym mechanizmem działania. Lekarz powinien poinformować pacjentkę o ryzyku zmniejszenia perfuzji łożyska i potencjalnych zaburzeniach wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, co wyklucza stosowanie spironolaktonu jako standardowej terapii nadciśnienia tętniczego i obrzęków w ciąży. Decyzja o zastosowaniu leku w tym okresie powinna być podejmowana indywidualnie, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu.
diuretyk, działanie antyandrogenne, kanrenon, metabolit aktywny, nadciśnienie tętnicze, obrzęk ciążowy, perfuzja łożyska, spironolakton, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność reprodukcyjna, Verospiron, wpływ na płodność, zaburzenie wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, zdrowie reprodukcyjne
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spironol 25 mg

Spironolakton charakteryzuje się dobrą absorpcją po podaniu doustnym, z Tmax około 2,6 godziny i Cmax 80 ng/mL po dawce 100 mg/dobę u zdrowych ochotników. Lek podlega intensywnemu metabolizmowi pierwszego przejścia, prowadzącemu do powstania aktywnych metabolitów, głównie 7-alfa-tiometylospironolaktonu (80% metabolitów, Tmax 3,2 h, Cmax 391 ng/mL, t1/2 13,8 h) oraz kanrenonu (20% metabolitów, Tmax 4,3 h, Cmax 181 ng/mL, t1/2 16,5 h). Związek macierzysty ma krótki okres półtrwania (1,3-1,4 h), natomiast metabolity wykazują znacznie dłuższe t1/2, co warunkuje przedłużony efekt terapeutyczny. Eliminacja metabolitów odbywa się głównie przez nerki oraz częściowo z żółcią.
7-alfa-tiometylospironolakton, absorpcja doustna, absorpcja z przewodu pokarmowego, aktywny metabolit, badanie farmakokinetyczne, Cmax, dawkowanie dobowe, dystrybucja w organizmie, działanie nerkowe, efekt terapeutyczny, farmakokinetyka w populacjach specjalnych, faza eliminacji, kanrenon, maksymalne stężenie w osoczu, metabolizm pierwszego przejścia, okres półtrwania, populacja pediatryczna, proces metaboliczny, spironolakton, Tmax, właściwość farmakokinetyczna, wydalanie nerkowe, wydalanie z żółcią, zalecenie dawkowania, związek siarki
Leksykon substancji czynnych
Spironolakton – Właściwości farmakodynamiczne

Spironolakton jest kompetencyjnym antagonistą receptora aldosteronu, działającym głównie w kanalikach dystalnych nerki, gdzie hamuje syntezę białek odpowiedzialnych za transport jonów Na+ i K+, co prowadzi do zwiększonego wydalania sodu i wody oraz zatrzymania potasu i magnezu. Jego działanie moczopędne i oszczędzające potas jest zależne od poziomu aldosteronu, a maksymalny efekt obserwuje się po 2-3 dniach terapii. Spironolakton dodatkowo hamuje biosyntezę aldosteronu w korze nadnerczy oraz wykazuje działanie antyandrogenowe poprzez blokadę receptorów androgenowych i hamowanie 17-α-hydroksylazy. W terapii nie obserwuje się istotnych zmian stężeń glukozy, cholesterolu i trójglicerydów. Lek obniża ciśnienie tętnicze i jest stosowany w skojarzeniu z innymi diuretykami, co nasila efekt diuretyczny bez nadmiernej utraty potasu.
17-alfa-hydroksylaza, antagonista receptora aldosteronu, badanie RALES, dusznica bolesna, działanie antyandrogenowe, działanie moczopędne, frakcja wyrzutowa, ginekomastia, hiperkaliemia, inhibitor ACE, kanrenon, klasyfikacja NYHA, komorowe zaburzenia rytmu serca, lek beta-adrenolityczny, lek oszczędzający potas, marskość wątroby, obniżanie ciśnienia tętniczego, pierwotny hiperaldosteronizm, przewlekła niewydolność serca, zawał mięśnia sercowego
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Spironol 50 mg

Spironolakton, antagonista aldosteronu o działaniu moczopędnym oszczędzającym potas, charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym oraz specyficznym profilem farmakokinetycznym. Po podaniu dawki 100 mg/dobę przez 15 dni u zdrowych ochotników, Tmax dla spironolaktonu wynosił 2,6 h, Cmax 80 ng/mL, a okres półtrwania około 1,4 h. Metabolity aktywne, takie jak 7-alfa-tiometylospironolakton (Tmax 3,2 h, Cmax 391 ng/mL, t1/2 13,8 h) oraz kanrenon (Tmax 4,3 h, Cmax 181 ng/mL, t1/2 16,5 h), wykazują znacznie dłuższe okresy półtrwania, co wpływa na utrzymanie efektu terapeutycznego. Metabolity te stanowią odpowiednio około 80% (związki siarki) i 20% (kanrenon) wszystkich metabolitów, a ich aktywność farmakologiczna jest kluczowa dla działania leku.
7-alfa-tiometylospironolakton, aktywność farmakologiczna, aktywny metabolit, antagonista aldosteronu, efekt farmakodynamiczny, farmakokinetyka pediatryczna, kanrenon, lek moczopędny oszczędzający potas, metabolit siarkowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, proces metaboliczny, profil farmakokinetyczny, spironolakton, stężenie w osoczu, substancja macierzysta, tabletka powlekana, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wydalanie nerkowe, wydalanie wątrobowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Verospiron 50 mg

Spironolakton cechuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym oraz intensywnym metabolizmem prowadzącym do powstania aktywnych metabolitów, głównie zawierających związki siarki (około 80%) oraz kanrenonu (około 20%). Substancja macierzysta ma krótki okres półtrwania w osoczu wynoszący około 1,3-1,4 godziny, natomiast aktywne metabolity wykazują znacznie dłuższe t1/2, mieszczące się w zakresie 2,8-11,2 godzin. Po podaniu dawki 100 mg/dobę przez 15 dni u zdrowych ochotników, Tmax dla spironolaktonu wynosił 2,6 h, dla 7-alfa-tiometylospironolaktonu 3,2 h, a dla kanrenonu 4,3 h. Maksymalne stężenia (Cmax) osiągnięto odpowiednio: 80 ng/mL, 391 ng/mL i 181 ng/mL, a okresy półtrwania (t1/2) wynosiły około 1,4 h, 13,8 h i 16,5 h.
7-alfa-tiometylospironolakton, badanie farmakokinetyczne, Cmax, droga eliminacji, działanie nerkowe, działanie terapeutyczne, kanrenon, metabolit aktywny, metabolit siarki, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, populacja pediatryczna, schemat dawkowania, spironolakton, substancja macierzysta, T1/2, Tmax, wydalanie z kałem, wydalanie z moczem, wydzielanie do żółci
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Spironol 100 100 mg

Spironolakton, ze względu na swoje antyandrogenne działanie i właściwości diuretyczne, nie jest zalecany w okresie ciąży, gdyż badania przedkliniczne wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję oraz ryzyko zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego spowodowane zmniejszoną perfuzją łożyska. Dane kliniczne dotyczące stosowania spironolaktonu u kobiet ciężarnych są ograniczone, co utrudnia pełną ocenę bezpieczeństwa leku w tym okresie. Decyzja o ewentualnym zastosowaniu spironolaktonu powinna być podejmowana indywidualnie, po dokładnej analizie stosunku korzyści do ryzyka, z wyraźnym poinformowaniem pacjentki o potencjalnych zagrożeniach dla płodu.
aktywny metabolit, diuretyk, działanie antyandrogenne, działanie diuretyczne, kanrenon, metabolit spironolaktonu, mleko kobiece, nadciśnienie tętnicze, obrzęk ciążowy, perfuzja łożyska, przeciwwskazanie, spironolakton, stosunek korzyści do ryzyka, toksyczność reprodukcyjna, wiek rozrodczy, zaburzenie wzrostu wewnątrzmacicznego
Leksykon substancji czynnych
Spironolakton – Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Spironolakton, ze względu na swoje antyandrogenne działanie, może wpływać na płodność u kobiet w wieku rozrodczym, co potwierdzają badania na modelach zwierzęcych wykazujące zmniejszenie płodności u samic. Dane kliniczne dotyczące wpływu na płodność mężczyzn są niewystarczające. Stosowanie spironolaktonu w ciąży jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko toksycznego wpływu na rozwijający się płód, zwłaszcza płci męskiej, oraz możliwość zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego spowodowanych zmniejszoną perfuzją łożyska. W przypadku ciąży należy rozważyć zmianę terapii na leki o lepszym profilu bezpieczeństwa, a jeśli kontynuacja leczenia jest konieczna, zapewnić ścisłe monitorowanie rozwoju płodu.
antykoncepcja, charakterystyka produktu leczniczego, diuretyk, działanie antyandrogenne, działanie niepożądane, feminizacja, kanrenon, metabolit aktywny, model zwierzęcy, nadciśnienie tętnicze, perfuzja łożyska, płodność męska, poradnictwo przedkoncepcyjne, spironolakton, toksyczność reprodukcyjna, wzrost wewnątrzmaciczny, zaburzenie płodności
Leksykon leków
Interakcje leku – Migromin 250 mg + 250 mg + 65 mg

Produkt leczniczy Migromin, zawierający kwas acetylosalicylowy, paracetamol i kofeinę, nie powinien być stosowany jednocześnie z innymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) oraz inhibitorami COX-2 ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych, w tym owrzodzeń i krwawień z przewodu pokarmowego. Kwas acetylosalicylowy wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, m.in. z kortykosteroidami, doustnymi antykoagulantami, lekami trombolitycznymi, heparyną, SSRI, metotreksatem, lekami przeciwnadciśnieniowymi oraz lekami hipoglikemizującymi, co wymaga ścisłego monitorowania parametrów takich jak czas protrombinowy, morfologia krwi, czynność nerek i ciśnienie tętnicze. Paracetamol wchodzi w interakcje z substancjami hepatotoksycznymi (alkohol, ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina), chloramfenikolem, zydowudyną oraz probenecydem, co może zwiększać ryzyko hepatotoksyczności i wymaga kontroli czynności wątroby i morfologii krwi. Kofeina może osłabiać działanie leków nasennych, wpływać na stężenie litu i klozapiny oraz nasilać tachykardię w połączeniu z sympatykomimetykami i lewotyroksyną.
adenozyna, alkoholowy zespół abstynencyjny, alteplaza, antagonista aldosteronu, antagonista kanału wapniowego, antagonista receptora angiotensyny, arytmia, barbituran, benzodiazepina, chinolon, chloramfenikol, cholestyramina, cymetydyna, cyprofloksacyna, dipirydamol, disulfiram, diuretyk pętlowy, doustny środek przeciwzakrzepowy, działanie przeciwdrgawkowe, efedryna, enoksacyna, fenobarbital, fenylopropanoloamina, fenytoina, flukloksacylina, fluwoksamina, furosemid, heparyna, inhibitor agregacji płytek, inhibitor cyklooksygenazy-2, inhibitor konwertazy angiotensyny, izoniazyd, kanrenon, karbamazepina, klozapina, kofeina, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas pipemidowy, kwasica metaboliczna, lek przeciwhistaminowy, lek trombolityczny, lek urykozuryczny, lewotyroksyna, metoklopramid, metotreksat, neutropenia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, nikotyna, owrzodzenie przewodu pokarmowego, padaczka, paracetamol, pochodna kumaryny, probenecyd, propantelina, ryfampicyna, selektywny inhibitor wychwytu serotoniny, spironolakton, sulfinpirazon, sulfonylomocznik, sympatykomimetyk, tachykardia, teofilina, terbinafina, udar mózgu, uszkodzenie wątroby, walproinian, zydowudyna
Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Verospiron 25 mg

Spironolakton (Verospiron) jest lekiem o działaniu diuretycznym i antyandrogennym, którego stosowanie u kobiet w ciąży i w okresie laktacji wymaga szczególnej ostrożności. Badania przedkliniczne wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję, a mechanizm działania leku wiąże się z antyandrogennym efektem, co może prowadzić do zmniejszenia płodności. W ciąży spironolakton może powodować zmniejszenie perfuzji łożyska, co zwiększa ryzyko zaburzeń wzrostu wewnątrzmacicznego płodu, dlatego nie jest zalecany w standardowym leczeniu nadciśnienia tętniczego i obrzęków u ciężarnych. Decyzja o zastosowaniu spironolaktonu w ciąży powinna być poprzedzona dokładną analizą stosunku korzyści do ryzyka. W okresie laktacji kanrenon, aktywny metabolit spironolaktonu, przenika do mleka kobiecego, a brak danych klinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u noworodków i niemowląt stanowi przeciwwskazanie do stosowania leku podczas karmienia piersią.
diuretyk, działanie antyandrogenne, działanie diuretyczne, hiperkaliemia, hiponatremia, kanrenon, kwasica hiperchloremiczna, laktacja, mleko kobiece, modyfikacja leczenia, odwodnienie, parestezja, perfuzja łożyska, równowaga kwasowo-zasadowa, rozwój płodu, spironolakton, stosunek korzyści do ryzyka, Verospiron, wydalanie potasu, wzrost wewnątrzmaciczny płodu, zaburzenie elektrolitowe, zapis elektrokardiograficzny, żywica jonowymienna
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Finospir 100 mg

Spironolakton, dostępny w dawkach 25 mg, 50 mg i 100 mg, wykazuje biodostępność w zakresie 25-70%, znacznie zwiększoną po posiłku, oraz szybkie osiągnięcie maksymalnego stężenia w osoczu w ciągu 1-2 godzin. Charakteryzuje się wysoką objętością dystrybucji (14,4 L/kg) i silnym (>90%) wiązaniem z białkami osocza. Klirens leku wynosi około 100 ml/kg/min. Spironolakton podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, dając aktywne metabolity, takie jak kanrenon i 7-α-tiometylospironolakton, które mają dłuższy okres półtrwania (~15 godzin) niż związek macierzysty (1,3-2 godziny), co wydłuża czas działania farmakologicznego. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (mocz) oraz częściowo przez kał (żółć), głównie w formie metabolitów.
7-α-tiometylospironolakton, biodostępność leku, działanie moczopędne, działanie niepożądane, efekt pierwszego przejścia, Finospir, kanrenon, klirens, klirens leku, metabolit, objętość dystrybucji, okres półtrwania, populacja pediatryczna, spironolakton, stężenie maksymalne, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydalanie nerkowe, wydalanie z kałem