Właściwości farmakokinetyczne
Verospiron 50 mg
Spironolakton cechuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym oraz intensywnym metabolizmem prowadzącym do powstania aktywnych metabolitów, głównie zawierających związki siarki (około 80%) oraz kanrenonu (około 20%). Substancja macierzysta ma krótki okres półtrwania w osoczu wynoszący około 1,3-1,4 godziny, natomiast aktywne metabolity wykazują znacznie dłuższe t1/2, mieszczące się w zakresie 2,8-11,2 godzin. Po podaniu dawki 100 mg/dobę przez 15 dni u zdrowych ochotników, Tmax dla spironolaktonu wynosił 2,6 h, dla 7-alfa-tiometylospironolaktonu 3,2 h, a dla kanrenonu 4,3 h. Maksymalne stężenia (Cmax) osiągnięto odpowiednio: 80 ng/mL, 391 ng/mL i 181 ng/mL, a okresy półtrwania (t1/2) wynosiły około 1,4 h, 13,8 h i 16,5 h.
Właściwości farmakokinetyczne spironolaktonu
Spironolakton charakteryzuje się dobrym wchłanianiem po podaniu doustnym. Lek podlega intensywnym procesom metabolicznym, prowadzącym do powstania aktywnych metabolitów, które można podzielić na dwie główne grupy: metabolity zawierające związki siarki (stanowiące około 80% wszystkich metabolitów) oraz kanrenon (około 20% metabolitów). 1
Parametry farmakokinetyczne
Okres półtrwania spironolaktonu w osoczu jest stosunkowo krótki i wynosi około 1,3-1,4 godziny. Istotne z punktu widzenia działania terapeutycznego jest to, że okresy półtrwania aktywnych metabolitów są znacząco dłuższe i wahają się w przedziale od 2,8 do 11,2 godzin. 2
Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u zdrowych ochotników, którym podawano spironolakton w dawce 100 mg na dobę przez 15 dni (nie na czczo), wykazały następujące parametry farmakokinetyczne dla substancji macierzystej:
| Parametr | Spironolakton | 7-alfa-tiometylospironolakton | Kanrenon |
|---|---|---|---|
| Czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu (Tmax) | 2,6 h | 3,2 h | 4,3 h |
| Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) | 80 ng/mL | 391 ng/mL | 181 ng/mL |
| Okres półtrwania w fazie eliminacji (t1/2) | około 1,4 h | 13,8 h | 16,5 h |
3
Działanie farmakologiczne w czasie
Istotną cechą farmakokinetyczną spironolaktonu jest jego wydłużone działanie na nerki. Maksymalne działanie nerkowe obserwuje się po około 7 godzinach od podania pojedynczej dawki leku. Co szczególnie ważne z punktu widzenia terapeutycznego, efekt działania na nerki utrzymuje się przez co najmniej 24 godziny, co uzasadnia stosowanie spironolaktonu w schemacie dawkowania raz na dobę. 4
Eliminacja
Metabolity spironolaktonu są wydalane z organizmu dwoma głównymi drogami. Dominującą drogą eliminacji jest wydalanie z moczem. Drugi, równoległy szlak eliminacji obejmuje wydalanie z kałem, do którego metabolity dostają się poprzez wydzielanie do żółci. 5
Farmakokinetyka w populacjach specjalnych
Dzieci i młodzież
Należy podkreślić, że brak jest szczegółowych danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania spironolaktonu w populacji pediatrycznej. Zalecenia dotyczące dawkowania spironolaktonu u dzieci i młodzieży opierają się przede wszystkim na doświadczeniu klinicznym oraz analizie opisów przypadków opublikowanych w literaturze naukowej, a nie na formalnych badaniach farmakokinetycznych w tej grupie wiekowej. 6
Kolejne rozdziały
Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.
Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.
- Dawkowanie i sposób podawania
- Działania niepożądane
- Interakcje leku
- Profil bezpieczeństwa leku
- Przeciwwskazania
- Przedawkowanie
- Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
- Skład i postać leku
- Specjalne ostrzeżenia
- Właściwości farmakodynamiczne
- Właściwości farmakokinetyczne
- Wpływ na płodność, ciążę i laktację
- Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn
- Wskazania do stosowania