oporność na heparynę
Oporność na heparynę to zjawisko kliniczne, w którym pacjent wymaga większych niż standardowe dawek heparyny, aby osiągnąć odpowiedni efekt terapeutyczny mierzony parametrami koagulologicznymi (np. APTT, anty-Xa). Jest to istotny problem w praktyce klinicznej, szczególnie u pacjentów leczonych na oddziałach intensywnej terapii, kardiologii oraz chirurgii naczyniowej.
Zjawisko to może być spowodowane kilkoma mechanizmami, w tym zwiększonym poziomem czynników krzepnięcia (np. czynnik VIII, fibrynogen), wysokim poziomem białek wiążących heparynę (płytki krwi, białko ostrej fazy), niedoborem antytrombiny III lub jej dysfunkcją. Oporność na heparynę obserwuje się również w stanach zapalnych, podczas ciąży, u pacjentów z nowotworem oraz po operacjach kardiochirurgicznych.
Diagnostyka oporności na heparynę obejmuje monitorowanie parametrów koagulologicznych, oznaczenie poziomu antytrombiny III oraz wykluczenie innych przyczyn nieskuteczności leczenia przeciwzakrzepowego. W przypadku potwierdzenia oporności na heparynę, opcje terapeutyczne obejmują zwiększenie dawki heparyny, suplementację antytrombiny III, zmianę na bezpośrednie inhibitory trombiny (np. argatroban, biwalirudyna) lub zastosowanie innych antykoagulantów (np. fondaparynuks).
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Antytrombina – Wskazania do stosowania
Antytrombina, jako kluczowy fizjologiczny inhibitor krzepnięcia, jest stosowana w terapii pacjentów z niedoborem tego białka, gdy aktywność osoczowa spada poniżej 70% normy. Wskazania obejmują zarówno wrodzony, jak i nabyty niedobór antytrombiny, z naciskiem na profilaktykę i leczenie powikłań zakrzepowo-zatorowych. U pacjentów z wrodzonym niedoborem antytrombiny preparaty są szczególnie zalecane podczas zabiegów chirurgicznych oraz w okresie okołoporodowym, często w skojarzeniu z heparyną, co zwiększa skuteczność profilaktyki przeciwzakrzepowej. Preparaty dostępne na rynku, takie jak Antithrombin III NF Takeda, Atenativ i Kybernin P, mają stężenie po rekonstytucji 50 j.m./ml, z aktywnością swoistą od około 2,8 do ≥3 j.m./mg białka osocza, a zawartość sodu w dawkach 500 j.m. waha się od 36 mg do 44,76 mg.
aktywność osoczowa, choroba zakrzepowo-zatorowa, choroba zapalna jelit, heparyna, inhibitor krzepnięcia, koncentrat czynników krzepnięcia, ludzkie osocze, nabyty niedobór antytrombiny, niewydolność wątroby, oporność na heparynę, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, preparat antytrombiny, profilaktyka przeciwzakrzepowa, roztwór do infuzji, układ hemostazy, wrodzony niedobór antytrombiny, zaburzenie zakrzepowe, zakrzepica żył głębokich, zespół nerczycowy - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Antithrombin III NF Takeda 50 j.m./ml; 500 j.m.
Antithrombin III NF Takeda to liofilizowany preparat zawierający ludzką antytrombinę III, dostępny w dawkach 500 j.m./10 ml oraz 1000 j.m./20 ml, o aktywności około 50 j.m./ml po rekonstytucji. Produkt jest wskazany u pacjentów z aktywnością antytrombiny poniżej 70% normy, zarówno w profilaktyce, jak i leczeniu zaburzeń zakrzepowo-zatorowych, w tym u osób z wrodzonym i nabytym niedoborem antytrombiny. Nabyty niedobór może wynikać z nadmiernego zużycia, utraty lub zaburzonej syntezy antytrombiny. Preparat jest szczególnie istotny u pacjentów z wrodzonym niedoborem antytrombiny podczas zabiegów chirurgicznych oraz w okresie ciąży i porodu, a także u pacjentów z niewystarczającą lub brakiem reakcji na heparynę.
antytrombina III, choroba zapalna jelit, czynniki krzepnięcia, leczenie heparyną, liofilizat, metoda chromogenna, niedobór antytrombiny, niewydolność wątroby, oporność na heparynę, powikłania krwotoczne, powikłania zakrzepowe, powikłania zakrzepowo-zatorowe, wrodzony niedobór antytrombiny, zaburzenia zakrzepowo-zatorowe, zespół nerczycowy, zużycie antytrombiny