łysienie niebliznowaciejące
Łysienie niebliznowaciejące (non-scarring alopecia) to grupa schorzeń, w których dochodzi do utraty włosów bez formowania się blizn w skórze głowy. W przeciwieństwie do łysienia bliznowaciejącego, w tym typie mieszki włosowe pozostają zachowane, co daje potencjalną możliwość odrostu włosów po zastosowaniu odpowiedniego leczenia.
Do najczęstszych form łysienia niebliznowaciejącego zalicza się łysienie androgenowe (androgenetic alopecia), łysienie plackowate (alopecia areata), łysienie telogenowe (telogen effluvium) oraz łysienie z wyciągania (traction alopecia). Łysienie androgenowe, zależne od działania androgenów i predyspozycji genetycznych, jest najczęstszą przyczyną utraty włosów zarówno u mężczyzn, jak i kobiet.
Diagnostyka łysienia niebliznowaciejącego obejmuje wywiad, badanie fizykalne, trichoskopię oraz w wybranych przypadkach badania laboratoryjne i biopsję skóry głowy. Leczenie jest uzależnione od typu łysienia i może obejmować miejscową aplikację minoksydylu, doustne finasteryd (głównie u mężczyzn), leki przeciwzapalne, iniekcje doogniskowe kortykosteroidów oraz metody fizykalne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie włosów – Diagnostyka i diagnoza
Wypadanie włosów (alopecia) jest powszechnym problemem klinicznym, dotykającym ponad 80 milionów osób w USA, z istotnym wpływem na jakość życia i zdrowie psychiczne pacjentów. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym skóry głowy oraz zastosowaniu specjalistycznych testów, takich jak test pociągania włosów (≥6 włosów wskazuje na aktywne wypadanie), mikroskopia świetlna, trichoskopia (powiększenie do 100x), trichometria oraz fototrichogram. W trudnych przypadkach wskazana jest biopsja skóry głowy (średnica ok. 4 mm) w celu oceny mieszków włosowych i wykluczenia łysienia bliznowaciejącego. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje badania hormonalne (T3, T4, TSH, androgeny), oraz oceny niedoborów żywieniowych (żelazo, ferrytyna, witamina D, B12, cynk, wapń), a także badania dodatkowe w zależności od obrazu klinicznego (morfologia, ANA, RPR, badania grzybicze).
alopecja, badania hormonalne, badanie fizykalne, biopsja skóry głowy, funkcja tarczycy, hirsutyzm, liszaj płaski mieszkowy, łysienie, łysienie androgenowe, łysienie bliznowaciejące, łysienie niebliznowaciejące, łysienie plackowate, mikroskopia świetlna, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, niedobór witaminy D, niedobór żelaza, niedoczynność tarczycy, poziom androgenów, poziom ferrytyny, przeciwciała przeciwjądrowe, telogenowe wypadanie włosów, test pociągania, trichoskopia, wypadanie włosów, zapalenie mieszków włosowych