izoenzym anhydrazy węglanowej I
Izoenzym anhydrazy węglanowej I (CA I) to jedna z wielu izoform enzymu anhydrazy węglanowej, który katalizuje odwracalną reakcję hydratacji dwutlenku węgla do kwasu węglowego. CA I występuje głównie w erytrocytach, gdzie stanowi około 15-20% całkowitej zawartości białka, a także w komórkach nabłonkowych przewodu pokarmowego, nerkach i innych tkankach.
Pod względem aktywności katalitycznej, CA I charakteryzuje się niższą aktywnością enzymatyczną w porównaniu do innych izoform, szczególnie CA II. Enzym ten odgrywa istotną rolę w regulacji równowagi kwasowo-zasadowej organizmu, transporcie dwutlenku węgla oraz w homeostazie pH w różnych tkankach i narządach.
Zaburzenia ekspresji lub funkcji izoenzymu CA I mogą być związane z różnymi stanami patologicznymi, w tym z niektórymi chorobami autoimmunologicznymi, anemią, a także mogą mieć związek z procesami nowotworowymi. W diagnostyce medycznej oznaczanie poziomu lub aktywności CA I może być pomocne w ocenie niektórych schorzeń, szczególnie związanych z erytrocytami.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Vizidor Duo (20 mg + 5 mg)/ml
Produkt leczniczy Vizidor Duo w postaci kropli do oczu zawiera dorzolamid chlorowodorek (20 mg/ml) oraz tymolol maleinian (5 mg/ml). Dorzolamid, podany miejscowo, wykazuje silne powinowactwo do anhydrazy węglanowej II w erytrocytach, gdzie kumuluje się podczas długotrwałego stosowania, przy jednocześnie bardzo niskim stężeniu wolnej substancji w osoczu. Metabolit N-demetylowy dorzolamidu, o słabszym działaniu hamującym anhydrazę węglanową II i większym powinowactwie do izoenzymu I, również kumuluje się w erytrocytach. Eliminacja dorzolamidu z erytrocytów przebiega z nieliniową kinetyką, z okresem półtrwania około 4 miesięcy w fazie wolniejszej eliminacji. Stan stacjonarny po długotrwałym stosowaniu osiągany jest po 13 tygodniach, przy praktycznie niewykrywalnych stężeniach wolnej substancji i metabolitu w osoczu oraz hamowaniu anhydrazy węglanowej poniżej poziomu wpływającego na czynność nerek i oddychanie.
anhydraza węglanowa II, dorzolamid, ekspozycja ogólnoustrojowa, hamowanie anhydrazy węglanowej, inhibitor anhydrazy węglanowej, izoenzym anhydrazy węglanowej I, kinetyka nieliniowa, klirens kreatyniny, krople do oczu, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, podanie miejscowe do oka, równowaga kwasowo-zasadowa, stan stacjonarny, tymolol, tymolol maleinian, Vizidor Duo, wchłanianie ogólnoustrojowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dorzoma Mono 20 mg/ml
Chlorowodorek dorzolamidu, stosowany miejscowo w postaci kropli do oczu (20 mg/ml), wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, które umożliwiają skuteczne obniżenie ciśnienia wewnątrzgałkowego przy minimalnej ekspozycji ogólnoustrojowej. Lek kumuluje się selektywnie w erytrocytach poprzez wiązanie z izoenzymem anhydrazy węglanowej II, podczas gdy stężenia wolnego dorzolamidu w osoczu pozostają bardzo niskie. Metabolit N-deetylo-dorzolamid, również aktywny, wykazuje większe powinowactwo do izoenzymu I, gromadząc się w erytrocytach, ale o mniejszej aktywności fizjologicznej. Dorzolamid i jego metabolit są wydalane głównie przez nerki, a eliminacja z erytrocytów przebiega dwufazowo, z okresem półtrwania około 4 miesięcy w fazie wolnej eliminacji.
anhydraza węglanowa, białka osocza, chlorowodorek dorzolamidu, ciśnienie wewnątrzgałkowe, erytrocyty, faza szybkiej eliminacji, faza wolnej eliminacji, inhibitor anhydrazy węglanowej, izoenzym anhydrazy węglanowej I, izoenzym anhydrazy węglanowej II, klirens kreatyniny, miejscowe stosowanie leku, N-deetylo-dorzolamid, okres półtrwania, osocze krwi, profil bezpieczeństwa, równowaga dynamiczna, równowaga kwasowo-zasadowa, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenie czynności nerek