pochodna N-demetylowa
Pochodna N-demetylowa to związek chemiczny powstający w wyniku procesu N-demetylacji, czyli usunięcia grupy metylowej (-CH3) z atomu azotu w cząsteczce związku macierzystego. Jest to istotny rodzaj metabolitu, często występujący w przemianach leków w organizmie.
W farmakologii i toksykologii pochodne N-demetylowe są ważnymi metabolitami wielu substancji leczniczych. Proces N-demetylacji jest katalizowany głównie przez enzymy cytochromu P450 w wątrobie, szczególnie przez izoenzymy CYP3A4, CYP2D6 i CYP1A2. Niektóre pochodne N-demetylowe wykazują aktywność farmakologiczną, niekiedy odmienną od związku macierzystego.
W diagnostyce medycznej i toksykologii sądowej oznaczanie pochodnych N-demetylowych w płynach ustrojowych jest istotnym elementem monitorowania terapii lekowej oraz wykrywania przypadków przedawkowania lub zatrucia substancjami psychoaktywnymi. Przykładami klinicznie istotnych pochodnych N-demetylowych są: nordazepam (powstający z diazepamu), norfluoksetyna (z fluoksetyny) czy nortryptylina (z amitryptyliny).
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Iwabradyna Synthon, podawana w formie chlorowodorku, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z biodostępnością około 40% z powodu efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest po około 1 godzinie na czczo, a obecność pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę, zwiększając ekspozycję na lek o 20-30%. Iwabradyna wiąże się w około 70% z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, maksymalne stężenie w osoczu wynosi 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi to 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), stanowiąca około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Iwabradyna nie wykazuje istotnego wpływu na enzym CYP3A4, jednak silni inhibitory lub induktory tego enzymu mogą znacząco zmieniać jej stężenia w osoczu.
biodostępność, biokonwersja, chlorowodorek, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, farmakokinetyka liniowa, inhibitor CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu, substancja macierzysta, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna -
Leksykon leków
Imatynib wykazuje przewidywalną i liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 1000 mg, z bardzo wysoką biodostępnością doustną wynoszącą 98%. Po podaniu doustnym okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Głównym metabolitem jest pochodna N-demetylowa piperazyny, której ekspozycja stanowi 16% AUC imatynibu. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a lek sam jest inhibitorem izoenzymów CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4/5, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych z innymi lekami metabolizowanymi przez te szlaki. Kumulacja leku w stanie równowagi wynosi 1,5-2,5-krotnie przy podawaniu raz na dobę. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (68% dawki) oraz moczem (13% dawki), z czego 25% dawki jest wydalane w formie niezmienionej.
5-fluorouracyl, biodostępność doustna, CYP3A4, dysfunkcja wątroby, erytromycyna, farmakokinetyka imatynibu, flukonazol, hamowanie CYP2C8, inhibitor konkurencyjny, izoenzymy CYP, klirens leku, kwaśna alfa-glikoproteina, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa, powierzchnia ciała, przewlekła białaczka szpikowa, stężenie albumin, stężenie bilirubiny, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia hematologiczne, zmienność międzyosobnicza, znakowanie izotopowe -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Amlodipine Teva to preparat złożony zawierający rozuwastatynę wapniową i amlodypinę bezylan, dostępny w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg. Farmakokinetyka preparatu odzwierciedla właściwości obu składników, z zauważalną interakcją – jednoczesne podanie 10 mg amlodypiny zwiększa Cmax rozuwastatyny 1,2-krotnie oraz AUC 1,1-krotnie. Rozuwastatyna osiąga Cmax po około 5 godzinach, ma biodostępność około 20%, objętość dystrybucji 134 l i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm ograniczony (ok. 10%), głównie przez CYP2C9, z aktywnym metabolitem N-demetylowym o 50% mniejszej aktywności. Eliminacja głównie przez przewód pokarmowy (90% niezmienione w kale), okres półtrwania około 19 godzin. Amlodypina charakteryzuje się wysoką biodostępnością (64-80%), Cmax po 6-12 godzinach, objętością dystrybucji około 21 l/kg, silnym wiązaniem z białkami (97,5%) oraz długim okresem półtrwania 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
amlodypina bezylan, BCRP, biodostępność bezwzględna amlodypiny, biodostępność rozuwastatyny, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, hepatocyty, klirens kreatyniny, metabolit laktonowy, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm ABCG2, polimorfizm SLCO1B1, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna wapniowa, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza, wychwyt wątrobowy, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimibe Teva łączy dwie substancje czynne o synergistycznym działaniu hipolipemizującym: rozuwastatynę, inhibitor reduktazy HMG-CoA, oraz ezetymib, inhibitor wchłaniania cholesterolu. Farmakokinetyka rozuwastatyny charakteryzuje się biodostępnością około 20%, maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 5 godzinach oraz okresem półtrwania około 19 godzin. Rozuwastatyna jest silnie wiązana z białkami osocza (~90%) i metabolizowana w ograniczonym stopniu (około 10%) głównie przez CYP2C9. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (90%) oraz w mniejszym stopniu z moczem (5%). Ezetymib wykazuje szybkie wchłanianie, osiągając Cmax w ciągu 4-12 godzin (1-2 godziny dla aktywnego glukuronidu), z okresem półtrwania około 22 godzin. Wysoki stopień wiązania z białkami osocza (99,7% dla ezetymibu i 88-92% dla glukuronidu) oraz metabolizm głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym determinują jego farmakokinetykę. Eliminacja ezetymibu następuje głównie z kałem (78%) i moczem (11%).
BCRP, biodostępność całkowita, cholesterol frakcji LDL, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C9, ekspozycja układowa, glukuronid fenolowy, hemodializa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, inhibitor wchłaniania cholesterolu, interakcja farmakodynamiczna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, kwas glukuronowy, łagodna niewydolność wątroby, leczenie hipolipemizujące, metabolit laktonowy, metabolizm rozuwastatyny, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genetyczny, skala Childa-Pugha, transporter anionów organicznych, umiarkowana niewydolność wątroby, wychwyt wątrobowy -
Leksykon leków
Imatynib charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Po podaniu doustnym obserwuje się liniowy wzrost AUC w zakresie dawek 25–1000 mg, a okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, której AUC stanowi 16% wartości AUC leku macierzystego. Wydalanie leku i jego metabolitów następuje w 81% z kałem (68%) i moczem (13%), z czego 25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Spożycie leku z wysokotłuszczowym posiłkiem powoduje minimalne zmniejszenie wchłaniania (11% obniżenie Cmax, wydłużenie tmax o 1,5 h, zmniejszenie AUC o 7,4%).
5-fluorouracyl, AUC imatynibu, biodostępność, biotransformacja imatynibu, CYP3A4, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, erytromycyna, flukonazol, imatynib, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, mikrosomy wątrobowe, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, paklitaksel, pochodna N-demetylowa, przewlekła białaczka szpikowa, wysokotłuszczowy posiłek -
Leksykon leków
Iwabradyna, dostępna w tabletkach powlekanych o dawkach 5 mg i 7,5 mg (odpowiednio 5,390 mg i 8,085 mg iwabradyny chlorowodorku), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 1 godziny po podaniu na czczo. Bezwzględna biodostępność wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia Tmax o około 1 godzinę i zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłków. Iwabradyna wiąże się w około 70% z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax osiąga 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, prowadząc do aktywnego metabolitu N-demetylowego (S 18982), który stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Iwabradyna wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek 0,5-24 mg i jest eliminowana z efektywnym okresem półtrwania około 11 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę.
bradykardia, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, inhibitor CYP3A4, iwabradyna chlorowodorek, klasyfikacja Child-Pugh, klirens całkowity, klirens nerkowy, metabolizm iwabradyny, metabolizm oksydacyjny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, przewód pokarmowy, stężenie w osoczu, szlak metaboliczny, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Iwabradyna wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 1 godziny po podaniu na czczo oraz bezwzględną dostępnością biologiczną około 40%, co wynika z efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wiąże się z białkami osocza w około 70%, a jego objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek. Po podaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, maksymalne stężenie iwabradyny w osoczu wynosi 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi to 10 ng/ml (CV=38%). Iwabradyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu N-demetylowego (S 18982), którego ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Metabolizm i wydalanie leku są liniowe w zakresie dawek 0,5–24 mg, a okres półtrwania eliminacyjnego wynosi 2 godziny, z efektywnym okresem półtrwania około 11 godzin, co umożliwia stosowanie schematu dawkowania 2 razy na dobę.
CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, enancjomer, farmakokinetyka, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klirens całkowity, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, substancja aktywna, substrat CYP3A4, wchłanianie, dystrybucja, metabolizm, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Farmakokinetyka rozuwastatyny charakteryzuje się biodostępnością około 20%, maksymalnym stężeniem w osoczu po około 5 godzinach oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%). Metabolizm ograniczony do około 10% dawki, głównie przez CYP2C9, z aktywnymi metabolitami N-demetylowymi o 50% mniejszej aktywności i nieaktywnymi metabolitami laktonowymi. Rozuwastatyna wykazuje farmakokinetykę liniową, z okresem półtrwania około 19 godzin i klirensem osoczowym około 50 l/h. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) stężenie rozuwastatyny wzrasta trzykrotnie, a u pacjentów azjatyckich ekspozycja (AUC, Cmax) jest około 1,3-2-krotnie wyższa niż u osób rasy kaukaskiej, co wymaga uwzględnienia przy doborze dawki. Polimorfizmy genetyczne w genach SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na lek, co wskazuje na konieczność ostrożności u pacjentów z tymi wariantami. W przypadku niewydolności wątroby o stopniu 8-9 punktów w skali Childa-Pugha obserwuje się co najmniej dwukrotne zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę.
BCRP, biodostępność całkowita, CYP2C9, cytochrom P450, ekspozycja układowa, farmakokinetyka liniowa, glukuronid fenolowy, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, krążenie jelitowo-wątrobowe, metabolizm oksydacyjny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna i ezetymib, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, stężenie w osoczu, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Clindamycin Hameln w postaci roztworu do wstrzykiwań (150 mg/ml) zawiera fosforan klindamycyny, który po podaniu pozajelitowym ulega hydrolizie do aktywnej klindamycyny. Po dożylnym podaniu dawki 300 mg, stężenie w surowicy po 1 godzinie wynosi około 4-6 μg/ml, natomiast po podaniu domięśniowym maksymalne stężenie około 6 μg/ml osiągane jest po 3 godzinach. Wiązanie z białkami osocza w zakresie terapeutycznym wynosi 40-94%. Klindamycyna wykazuje wysoką przenikalność do tkanek, osiągając stężenia w tkance kostnej (40%, zakres 20-75%), mazi stawowej (50%), płynie otrzewnowym (50%), płynie opłucnowym (50-90%), plwocinach (30-75%) oraz ropie (30%). Przenikanie do przestrzeni podpajęczynówkowej jest niewystarczające, nawet przy zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych.
bariera krew-łożysko, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP2E1, CYP3A4, CYP3A5, enzym wątrobowy, fosforan klindamycyny, izoenzym CYP1A2, klindamycyna, klindamycyny sulfotlenek, mikrosom wątrobowy, N-demetyloklindamycyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pochodna N-demetylowa, podanie pozajelitowe, prolek, przestrzeń podpajęczynówkowa, roztwór do wstrzykiwań, wiązanie z białkami osocza, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Ezehron Duo zawiera rozuwastatynę i ezetymib, które wykazują specyficzne właściwości farmakokinetyczne. Rozuwastatyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu po około 5 godzinach, z biodostępnością około 20%, jest w dużej mierze wychwytywana przez wątrobę, a jej metabolizm ograniczony do około 10%, głównie przez CYP2C9. Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a około 90% dawki jest wydalane z kałem. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (ClCr <30 ml/min) stężenie rozuwastatyny wzrasta trzykrotnie, a jej N-demetylowego metabolitu dziewięciokrotnie. U osób z umiarkowaną niewydolnością wątroby (7-9 punktów w skali Childa-Pugha) obserwuje się co najmniej dwukrotne zwiększenie ekspozycji na lek. Polimorfizmy genetyczne SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na rozuwastatynę, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki.
ABCG2, albumina, BCRP, biodostępność, ciężka choroba nerek, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP2C9, cytochrom P450, ezetymib, glukuronid fenolowy, hemodializa, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodna niewydolność wątroby, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, sitosterolemia, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, transporter OATP-C, umiarkowana niewydolność wątroby, wychwyt wątrobowy -
Leksykon leków
Zolmitryptan, dostępny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (2,5 mg i 5 mg), charakteryzuje się szybkim i efektywnym wchłanianiem (≥64%) oraz bezwzględną biodostępnością około 40%. Po podaniu doustnym osiąga 75% stężenia maksymalnego w ciągu 1 godziny, a stężenie utrzymuje się przez 4-5 godzin. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5-50 mg, a spożycie posiłków nie wpływa na wchłanianie. Aktywny N-demetylowany metabolit wykazuje 2-6-krotnie silniejsze działanie agonistyczne na receptory 5HT1B/1D niż związek macierzysty, a jego stężenie w surowicy stanowi około 50% stężenia zolmitryptanu. Zolmitryptan podlega głównie metabolizmowi wątrobowemu, a ponad 60% dawki jest wydalane z moczem, głównie jako kwas indolilooctowy, natomiast około 30% z kałem. Okres półtrwania wynosi 2,5-3 godziny, a wiązanie z białkami osocza to około 25%.
aktywność agonistyczna, biodostępność, biorównoważność, biotransformacja wątrobowa, farmakokinetyka liniowa, filtracja kłębuszkowa, klirens osoczowy, kwas indolilooctowy, migrena, napad migreny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opóźnione opróżnianie żołądka, parametry AUC i Cmax, pochodna N-demetylowa, receptor 5HT 1B/1D, stężenie maksymalne, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby, zolmitryptan -
Leksykon leków
Iwabradyna, będąca enancjomerem S, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 1 godziny po podaniu na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Pokarm opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę i zwiększa ekspozycję osoczową o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłków. Iwabradyna wiąże się z białkami osocza w około 70%, a jej objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax wynosi 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi to 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), stanowiąca około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Iwabradyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 0,5-24 mg, a jej główny okres półtrwania wynosi 2 godziny, z efektywnym okresem półtrwania około 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.
cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja z osocza, enancjomer S, farmakokinetyka iwabradyny, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, metabolizm iwabradyny, objętość dystrybucji, okres półtrwania efektywny, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie maksymalne w osoczu, właściwość farmakodynamiczna, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna -
Leksykon leków
Roxiper to preparat złożony zawierający peryndopryl, indapamid oraz rozuwastatynę, zróżnicowane pod względem farmakokinetyki. Peryndopryl, prolek, szybko wchłania się po podaniu doustnym (Tmax 1 h), przekształcając się do aktywnego peryndoprylatu (Tmax 3-4 h), którego biodostępność wynosi 27%. Peryndoprylat charakteryzuje się objętością dystrybucji około 0,2 l/kg, wiązaniem z białkami osocza na poziomie 20% oraz długim okresem półtrwania około 17 h, co pozwala na osiągnięcie stanu stacjonarnego w 4 dni. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki, a u pacjentów z niewydolnością nerek lub serca konieczne jest dostosowanie dawki. Indapamid, diuretyk tiazydopodobny, cechuje się szybkim i całkowitym wchłanianiem (Tmax ok. 1 h), wysokim wiązaniem z białkami osocza (79%) oraz długim okresem półtrwania 14-24 h (średnio 18 h). Eliminowany jest głównie z moczem (70%) i kałem (22%) w postaci nieaktywnych metabolitów, bez kumulacji przy wielokrotnym podaniu. Jego farmakokinetyka nie ulega zmianie u pacjentów z niewydolnością nerek.
białko transportowe, CYP2C9, cytochrom P450, diuretyk tiazydopodobny, genotypowanie, hemodializa, hepatocyt, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, indapamid, inhibitor reduktazy HMG-CoA, izoenzym cytochromu P450, klirens kreatyniny, klirens wątrobowy, konwertaza angiotensyny, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, niewydolność nerek, niewydolność serca, peryndopryl, peryndoprylat, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genu, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, statyna, transporter OATP-C, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Iwabradyna, substancja czynna leku Ivohart, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę, ale zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie iwabradyny podczas posiłków. Lek wiąże się w około 70% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, maksymalne stężenie w osoczu osiąga 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm iwabradyny odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), której ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,5-24 mg.
biokonwersja, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, częstość akcji serca, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, efektywny okres półtrwania, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, metabolizm leku, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Iwabradyna, będąca enancjomerem S o wysokiej rozpuszczalności w wodzie (>10 mg/mL), charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 1 godzinie na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę, ale zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie iwabradyny podczas posiłków. Lek wiąże się z białkami osocza w około 70%, a objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Przy dawce 5 mg dwa razy na dobę Cmax wynosi 22 ng/mL (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi 10 ng/mL (CV=38%). Iwabradyna podlega intensywnej biotransformacji przez CYP3A4, a jej głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), stanowiąca około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Lek wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek 0,5-24 mg.
biodostępność tabletek, biotransformacja, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, ekspozycja na lek, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, indukcja CYP3A4, inhibitor CYP3A4, klirens całkowity, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna -
Leksykon leków
Iwabradyna charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu około 1 godziny po przyjęciu na czczo, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 40% z powodu efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Pokarm opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę, jednocześnie zwiększając ekspozycję na lek o 20-30%, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku podczas posiłków w celu minimalizacji zmienności farmakokinetycznej. Iwabradyna wiąże się w około 70% z białkami osocza, ma objętość dystrybucji około 100 litrów, a po dawce 5 mg dwa razy na dobę osiąga maksymalne stężenie 22 ng/ml (CV=29%) i średnie stężenie w stanie równowagi 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), odpowiadająca za około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Iwabradyna wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 0,5-24 mg, a jej efektywny okres półtrwania wynosi około 11 godzin, co umożliwia podawanie leku dwa razy na dobę.
cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, efekt pierwszego przejścia, farmakodynamika, farmakokinetyka, inhibitor CYP3A4, inhibitor enzymatyczny, iwabradyna, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, niewydolność nerek, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, profil farmakokinetyczny, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi, wydalanie leku, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna -
Leksykon leków
Rozuwastatyna charakteryzuje się niską biodostępnością około 20% z powodu efektu pierwszego przejścia wątrobowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 5 godzinach od podania doustnego. Lek wykazuje szeroki rozkład tkankowy (objętość dystrybucji ~134 l) i silne wiązanie z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10% dawki), głównie przez izoenzym CYP2C9, z udziałem CYP2C19, 3A4 i 2D6, prowadząc do powstania aktywnego metabolitu N-demetylowego (50% aktywności leku) oraz nieaktywnej pochodnej laktonowej. Rozuwastatyna hamuje ponad 90% aktywności reduktazy HMG-CoA, co stanowi podstawę jej działania hipolipemizującego. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (~5%), a okres półtrwania wynosi około 19 godzin, bez kumulacji po wielokrotnym podaniu. Wychwyt wątrobowy jest zależny od transporterów OATP-C, co ma kluczowe znaczenie dla farmakokinetyki leku.
ABCG2, AUC, BCRP, biodostępność leku, CYP2C9, cytochrom P450, dyslipidemia, działanie hipolipemizujące, efekt pierwszego przejścia, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, liniowa farmakokinetyka, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, pochodna laktonowa, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, skala Childa-Pugha, SLCO1B1, wiązanie z białkami osocza -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Zahron Combi zawiera rozuwastatynę i amlodypinę, których farmakokinetyka została szczegółowo zbadana. Rozuwastatyna charakteryzuje się Tmax około 5 godzin, biodostępnością około 20%, wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%) oraz objętością dystrybucji około 134 l. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%). Okres półtrwania wynosi około 20 godzin. Amlodypina osiąga Tmax w 6-12 godzin, ma biodostępność 64-80%, wiąże się z białkami osocza w 97,5%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 21 l/kg. Metabolizm amlodypiny jest intensywny w wątrobie, a okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Współpodawanie 10 mg amlodypiny powoduje umiarkowany wzrost ekspozycji rozuwastatyny (Cmax 1,2-krotny, AUC 1,1-krotny).
amlodypina, AUC, białka osocza, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP2C9, hemodializa, hepatocyty, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, izoenzymy cytochromu P450, klirens kreatyniny, metabolit laktonowy, metabolit N-demetylowy, niewydolność wątroby, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, Tmax, transporter OATP-C, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Vizidor Duo w postaci kropli do oczu zawiera dorzolamid chlorowodorek (20 mg/ml) oraz tymolol maleinian (5 mg/ml). Dorzolamid, podany miejscowo, wykazuje silne powinowactwo do anhydrazy węglanowej II w erytrocytach, gdzie kumuluje się podczas długotrwałego stosowania, przy jednocześnie bardzo niskim stężeniu wolnej substancji w osoczu. Metabolit N-demetylowy dorzolamidu, o słabszym działaniu hamującym anhydrazę węglanową II i większym powinowactwie do izoenzymu I, również kumuluje się w erytrocytach. Eliminacja dorzolamidu z erytrocytów przebiega z nieliniową kinetyką, z okresem półtrwania około 4 miesięcy w fazie wolniejszej eliminacji. Stan stacjonarny po długotrwałym stosowaniu osiągany jest po 13 tygodniach, przy praktycznie niewykrywalnych stężeniach wolnej substancji i metabolitu w osoczu oraz hamowaniu anhydrazy węglanowej poniżej poziomu wpływającego na czynność nerek i oddychanie.
anhydraza węglanowa II, dorzolamid, ekspozycja ogólnoustrojowa, hamowanie anhydrazy węglanowej, inhibitor anhydrazy węglanowej, izoenzym anhydrazy węglanowej I, kinetyka nieliniowa, klirens kreatyniny, krople do oczu, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, podanie miejscowe do oka, równowaga kwasowo-zasadowa, stan stacjonarny, tymolol, tymolol maleinian, Vizidor Duo, wchłanianie ogólnoustrojowe -
Leksykon leków
Topotekan, podawany dożylnie w dawkach 0,5-1,5 mg/m² pc. w 30-minutowym wlewie przez 5 dni, charakteryzuje się wysokim klirensem osoczowym około 62 l/h (SD 22), co odpowiada około 2/3 przepływu wątrobowego, oraz dużą objętością dystrybucji wynoszącą 132 l (SD 57). Okres półtrwania leku wynosi 2-3 godziny, a wiązanie z białkami osocza jest stosunkowo niskie (35%). Topotekan wykazuje proporcjonalny wzrost AUC wraz ze wzrostem dawki, bez istotnej kumulacji po podaniu wielokrotnym. Metabolizm leku jest ograniczony (<10% eliminacji) i polega głównie na hydrolizie pierścienia laktonowego oraz powstawaniu N-demetylowej pochodnej, która stanowi mniej niż 7% całkowitego materiału pochodnego. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (51% w moczu jako topotekan) oraz w mniejszym stopniu przez kał (18%). Topotekan nie wykazuje istotnej interakcji z izoenzymami cytochromu P-450 ani enzymami cytoplazmatycznymi.
białaczka, cytochrom P-450, hydroliza pierścienia laktonowego, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, mikrosomy wątroby, O-glukuronid, O-glukuronidacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza ksantynowa, pochodna N-demetylowa, stężenie bilirubiny, wiązanie z białkami osocza, wodobrzusze, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Zolmitryptan wykazuje szybkie i efektywne wchłanianie z przewodu pokarmowego, z co najmniej 64% absorpcją i około 40% bezwzględną biodostępnością po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest średnio w 1,5 godziny dla tabletek konwencjonalnych oraz w 3 godziny dla tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej, przy czym AUC i Cmax wykazują liniową zależność od dawki w zakresie 2,5-50 mg. Zolmitryptan i jego aktywny N-demetylowy metabolit wiążą się z białkami osocza w około 25%, a objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi 2,4 l/kg m.c. Średni okres półtrwania wynosi 2,5-3 godziny, a klirens osoczowy 10 ml/min/kg, z klirensem nerkowym stanowiącym 25% całkowitego klirensu, co wskazuje na udział aktywnego wydzielania kanalikowego. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (>60% dawki jako kwas indolilooctowy) oraz częściowo z kałem (około 30% dawki w postaci niezmienionej).
agonista receptora 5HT1B/1D, AUC, biodostępność, biodostępność bezwzględna, biorównoważność, biotransformacja, Cmax, dystrybucja, eliminacja, farmakokinetyka, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas indolilooctowy, metabolizm wątrobowy, migrena, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, opróżnianie żołądka, pochodna N-demetylowa, pochodna N-tlenkowa, tabletki konwencjonalne, tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej, Tmax, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zolmitryptan -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Amlodipine Teva zawiera rozuwastatynę i amlodypinę, których farmakokinetyka wykazuje specyficzne cechy. Rozuwastatyna charakteryzuje się niską biodostępnością około 20% z Tmax około 5 godzin, wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%) oraz dużą objętością dystrybucji (134 l). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%). Okres półtrwania wynosi około 19 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Amlodypina wykazuje wyższą biodostępność (64-80%), Tmax 6-12 godzin, silne wiązanie z białkami osocza (~97,5%) oraz objętość dystrybucji około 21 l/kg. Metabolizowana jest w wątrobie, a okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Jednoczesne podanie 10 mg amlodypiny powoduje niewielkie zwiększenie ekspozycji na rozuwastatynę (Cmax wzrasta 1,2-krotnie, AUC 1,1-krotnie).
AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność całkowita, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia, ekspozycja ustrojowa, frakcja LDL cholesterolu, genotypowanie, hepatocyt ludzki, inhibitor reduktazy HMG-CoA, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, metabolit N-demetylowy, OATP-C, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pochodna N-demetylowa, polimorfizm SLCO1B1, rozuwastatyna i amlodypina, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, transporter błonowy, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Zolmitryptan, dostępny w postaci tabletek ulegających rozpadowi w jamie ustnej (2,5 mg i 5 mg), charakteryzuje się biodostępnością około 40% oraz szybkim wchłanianiem, osiągając 75% stężenia maksymalnego w ciągu 1 godziny, które utrzymuje się przez 4-5 godzin. Zarówno lek, jak i jego aktywny N-demetylowany metabolit wykazują liniową farmakokinetykę w dawkach 2,5-50 mg. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie, a eliminacja odbywa się przez nerki (ponad 60% dawki w moczu, głównie jako kwas indolilooctowy) oraz kał (około 30% dawki). Okres półtrwania wynosi 2,5-3 godziny, a wiązanie z białkami osocza jest niskie (~25%). W trakcie napadu migreny obserwuje się obniżone stężenia leku i metabolitów, co wiąże się z opóźnionym opróżnianiem żołądka. Tabletki ulegające rozpadowi w jamie ustnej są farmakokinetycznie równoważne tabletkom konwencjonalnym pod względem AUC i Cmax, choć mogą charakteryzować się dłuższym tmax (średnio 3 godziny vs. 1,5 godziny).
AUC, bezwzględna biodostępność, biorównoważność, biotransformacja wątrobowa, Cmax, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas indolilooctowy, N-demetylowany metabolit, napad migreny, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, opóźnione opróżnianie żołądka, pochodna N-demetylowa, pochodna N-tlenkowa, receptor 5HT 1B/1D, tabletka ulegająca rozpadowi w jamie ustnej, Tmax, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Topotekan podawany dożylnie w dawkach 0,5-1,5 mg/m² pc. w 30-minutowym wlewie przez 5 dni charakteryzuje się wysokim klirensem osoczowym wynoszącym 62 l/h (SD 22), co odpowiada około 2/3 przepływu wątrobowego, oraz dużą objętością dystrybucji około 132 l (SD 57), wskazującą na znaczne przenikanie do tkanek. Okres półtrwania leku jest stosunkowo krótki i wynosi 2-3 godziny, a farmakokinetyka jest liniowa z proporcjonalnym wzrostem pola pod krzywą stężenia w osoczu (AUC) wraz ze wzrostem dawki. Wiązanie topotekanu z białkami osocza jest niskie (około 35%), a dystrybucja między komórkami krwi i osoczem jest niemal jednorodna. Metabolizm leku jest ograniczony (<10% eliminacji) i obejmuje hydrolizę pierścienia laktonowego oraz powstawanie N-demetylowej pochodnej o podobnej lub mniejszej aktywności biologicznej. Wydalanie zachodzi głównie przez nerki (51% dawki w moczu jako topotekan, 3% jako N-demetylowa pochodna), z mniejszym udziałem wydalania z kałem (18% dawki). Topotekan nie wykazuje istotnej inhibicji izoenzymów cytochromu P-450 ani enzymów cytoplazmatycznych.
białaczka, biotransformacja, cisplatyna, cytochrom P-450, farmakokinetyka liniowa, guz lity, hydroliza pierścienia laktonowego, interakcja farmakokinetyczna, klirens osoczowy, klirens topotekanu, O-glukuronidacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza ksantynowa, pacjent pediatryczny, pochodna N-demetylowa, terapia przeciwnowotworowa, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, właściwości inhibicyjne, wlew dożylny, wodobrzusze, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby -
Leksykon leków
Iwabradyna Synthon w dawce 5 mg w postaci tabletek powlekanych charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny na czczo. Bezwzględna biodostępność wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wykazuje dobrą rozpuszczalność w wodzie (>10 mg/ml) oraz umiarkowane wiązanie z białkami osocza (~70%). Objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów, wskazując na znaczną dystrybucję tkankową. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax osiąga 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie stacjonarnym wynosi 10 ng/ml (CV=38%). Iwabradyna jest metabolizowana głównie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu N-demetylowego (S 18982), którego ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Okres półtrwania eliminacyjny wynosi 2 godziny, natomiast efektywny okres półtrwania to 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę. Całkowity klirens wynosi około 400 ml/min, z klirensem nerkowym około 70 ml/min, a około 4% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.
biodostępność bezwzględna, biotransformacja, chlorowodorek, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, efekt pierwszego przejścia, efektywny okres półtrwania, enancjomer S, farmakokinetyka iwabradyny, inhibitor CYP3A4, klirens całkowity, klirens nerkowy, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, właściwość farmakokinetyczna, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna -
Leksykon leków
Syldenafil, zawarty w tabletkach powlekanych MAXON o dawce 100 mg, charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) około 440 ng/ml (CV 40%) w czasie 30-120 minut (średnio 60 minut) na czczo. Biodostępność doustna wynosi średnio 41% (zakres 25-63%). W zakresie dawek terapeutycznych 25-100 mg, AUC i Cmax rosną proporcjonalnie do dawki. Spożycie posiłku opóźnia tmax o około 60 minut i zmniejsza Cmax o 29%. Syldenafil wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (~96%), a wolna frakcja leku osiąga stężenie około 18 ng/ml (38 nM). Lek jest metabolizowany głównie przez CYP3A4, z udziałem CYP2C9, do aktywnego metabolitu N-demetylowego, który posiada około 50% aktywności wobec PDE5 i stanowi około 40% stężenia leku macierzystego w osoczu. Okres półtrwania syldenafilu wynosi 3-5 godzin, a metabolitu około 4 godziny. Eliminacja odbywa się głównie przez kał (~80% dawki) oraz mocz (~13%), głównie w postaci metabolitów.
AUC, biodostępność całkowita, cytochrom P450 2C9, cytochrom P450 3A4, cytrynian syldenafilu, enzymy mikrosomalne, fosfodiesteraza typu 5, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, klirens syldenafilu, marskość wątroby, metabolit N-demetylowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, stan stacjonarny, stężenie maksymalne, syldenafil, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Imatynib charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (98%) oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Po podaniu doustnym wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 25-1000 mg, z okresem półtrwania około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Wchłanianie leku jest minimalnie modyfikowane przez posiłek wysokotłuszczowy (11% obniżenie Cmax, wydłużenie tmax o 1,5 h, 7,4% zmniejszenie AUC). Głównym metabolitem jest N-demetylowa pochodna piperazyny, stanowiąca około 16% AUC imatynibu, metabolizowana głównie przez CYP3A4. Imatynib wykazuje właściwości inhibitora kompetycyjnego izoenzymów CYP2C9, CYP2D6 i CYP3A4/5, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi przez te enzymy, zwłaszcza przy stężeniach terapeutycznych 2–4 μmol/l.
AGP, AUC, białko osocza, biotransformacja imatynibu, Cmax, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, dostępność biologiczna, farmakokinetyka imatynibu, GIST, hamowanie kompetycyjne, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, metabolit imatynibu, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa, posiłek wysokotłuszczowy, przewlekła białaczka szpikowa, Tmax, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne -
Leksykon leków
Iwabradyna wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 1 godziny po podaniu na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Obecność pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę, jednocześnie zwiększając ekspozycję na lek o 20-30%, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku podczas posiłków. Iwabradyna wiąże się w około 70% z białkami osocza, a jej objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów, wskazując na dobrą penetrację do tkanek. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, maksymalne stężenie w osoczu wynosi 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi to 10 ng/ml (CV=38%).
AUC, biodostępność, biotransformacja, Cmax, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, efektywny okres półtrwania, farmakokinetyka iwabradyny, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klirens całkowity, klirens nerkowy, metabolit aktywny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, podanie doustne, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu -
Leksykon leków
Iwabradyna, występująca jako enancjomer S, charakteryzuje się dobrą rozpuszczalnością w wodzie (>10 mg/mL) oraz szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, z osiągnięciem maksymalnego stężenia w osoczu (Cmax) około 1 godziny po podaniu na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Pokarm opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę, jednocześnie zwiększając ekspozycję na lek o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłków w celu minimalizacji zmienności farmakokinetycznej. Iwabradyna wiąże się z białkami osocza w około 70%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax wynosi 22 ng/mL (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi 10 ng/mL (CV=38%).
biotransformacja wątrobowa, całkowity klirens, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, dysfagia, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, farmakokinetyka, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakodynamiczno-farmakokinetyczna -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Ezetimibe Teva łączy rozuwastatynę i ezetymib, które działają komplementarnie w obniżaniu poziomu cholesterolu LDL. Farmakokinetyka rozuwastatyny charakteryzuje się maksymalnym stężeniem w osoczu po około 5 godzinach, biodostępnością około 20% oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z okres półtrwania około 19 godzin. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (Cl kreatyniny <30 ml/min) obserwuje się 3-krotne zwiększenie stężenia rozuwastatyny, a u osób z umiarkowaną niewydolnością wątroby (Child-Pugh 8-9) co najmniej 2-krotne zwiększenie ekspozycji. Polimorfizmy genetyczne SLCO1B1 i ABCG2 mogą zwiększać ekspozycję na lek, co wymaga rozważenia modyfikacji dawki. U pacjentów azjatyckich stwierdzono około 1,3- do 2-krotne zwiększenie AUC i Cmax rozuwastatyny w porównaniu z populacją kaukaską.
AUC rozuwastatyny, BCRP, białko transportowe OATP1B1, biodostępność, ciężka choroba nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C9, Cₘₐₓ, glukuronid fenolowy, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia, hipercholesterolemia rodzinna homozygotyczna, klirens kreatyniny, krążenie jelitowo-wątrobowe, łagodna niewydolność wątroby, metabolizm oksydacyjny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genetyczny, reduktaza HGM-CoA, rozuwastatyna i ezetymib, skala Childa-Pugha, transporter OATP-C, umiarkowana niewydolność wątroby -
Leksykon leków
Zolmitryptan, podawany doustnie w dawce 2,5 mg, charakteryzuje się szybkim i dobrym wchłanianiem z przewodu pokarmowego (≥64%) oraz bezwzględną biodostępnością około 40%. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest w ciągu 1 godziny, a stężenie terapeutyczne utrzymuje się przez 4-5 godzin. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 2,5-50 mg. Zolmitryptan ulega intensywnej biotransformacji w wątrobie, gdzie powstaje aktywny N-demetylowany metabolit o sile działania 2-6 razy większej niż związek macierzysty. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 25%, a okres półtrwania leku i metabolitu mieści się w zakresie 2,5-3 godzin. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki (ponad 60% dawki w postaci kwasu indolilooctowego) oraz w mniejszym stopniu przez kał (około 30% dawki, głównie niezmieniony lek). Klirens osoczowy po podaniu dożylnym wynosi 10 ml/min/kg, z udziałem klirensu nerkowego na poziomie 25%, co wskazuje na sekrecję kanalikową.
AUC, biodostępność leku, Cmax, farmakokinetyka liniowa, filtracja kłębuszkowa, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kwas indolilooctowy, metabolit N-demetylowany, napad migreny, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania leku, opróżnianie żołądka, pochodna N-demetylowa, pochodna N-tlenkowa, receptor 5HT 1B/1D, sekrecja kanalikowa, wchłanianie zolmitryptanu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek -
Leksykon leków
Iwabradyna, substancja czynna produktu leczniczego Bixebra, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym około 1 godziny po podaniu na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wykazuje dobrą rozpuszczalność w wodzie (>10 mg/ml) oraz wiąże się z białkami osocza w około 70%. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym wynosi około 100 litrów, co wskazuje na efektywną penetrację tkankową. Przy dawce 5 mg dwa razy na dobę maksymalne stężenie iwabradyny w osoczu osiąga 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi to 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), stanowiąca około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,5–24 mg, a efektywny okres półtrwania wynosi około 11 godzin, co uzasadnia podawanie leku dwa razy na dobę.
CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, działanie farmakodynamiczne, efekt pierwszego przejścia, efektywny okres półtrwania, enancjomer S, farmakokinetyka leku, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klirens całkowity, klirens nerkowy, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, równowaga stacjonarna, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie substancji czynnej, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zależność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna -
Leksykon leków
Iwabradyna, występująca jako enancjomer S, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) osiąganym po około 1 godzinie. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wiąże się z białkami osocza w około 70%, a objętość dystrybucji w stanie równowagi u pacjentów wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, Cmax osiąga 22 ng/ml (CV=29%), a średnie stężenie w stanie równowagi wynosi 10 ng/ml (CV=38%). Metabolizm iwabradyny odbywa się głównie przez CYP3A4, z głównym aktywnym metabolitem N-demetylową pochodną (S 18982), której ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na związek macierzysty. Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 0,5-24 mg, a efektywny okres półtrwania wynosi 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.
biokonwersja, biotransformacja, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, inhibitor CYP3A4, izoenzym, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakodynamiczne, właściwości farmakokinetyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Produkt leczniczy Rosuvastatin/Amlodipine Teva łączy rozuwastatynę i amlodypinę, wykazując złożony profil farmakokinetyczny. Rozuwastatyna charakteryzuje się niską biodostępnością około 20% z maksymalnym stężeniem (Cmax) osiąganym po około 5 godzinach, wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%) oraz objętością dystrybucji około 134 l. Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, z eliminacją głównie przez kał (90%) i okresem półtrwania około 19 godzin. Amlodypina wykazuje wyższą biodostępność (64-80%), dłuższy czas do Cmax (6-12 godzin), silne wiązanie z białkami osocza (~97,5%) oraz objętość dystrybucji około 21 l/kg. Metabolizm amlodypiny jest intensywny, a okres półtrwania wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Jednoczesne podanie 10 mg amlodypiny zwiększa Cmax rozuwastatyny 1,2-krotnie i AUC 1,1-krotnie, co wskazuje na istotną interakcję farmakokinetyczną między składnikami.
albumina, amlodypina, BCRP, biodostępność rozuwastatyny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C19, CYP2C9, CYP2D6, CYP3A4, cytochrom P450, efekt pierwszego przejścia, farmakokinetyka liniowa, frakcja LDL cholesterolu, hemodializa, klirens amlodypiny, metabolit laktonowy, OATP1B1, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, polimorfizm genetyczny, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, synteza cholesterolu, transporter OATP-C, wiązanie z białkami osocza, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Iwabradyna charakteryzuje się korzystnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które wpływają na jej skuteczność kliniczną. Po podaniu doustnym lek jest szybko i niemal całkowicie wchłaniany, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 22 ng/ml (CV=29%) w ciągu około 1 godziny na czczo, przy dawce 5 mg dwa razy na dobę. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę i zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku podczas posiłków. Iwabradyna wiąże się z białkami osocza w około 70%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), której ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Lek wykazuje farmakokinetykę liniową w zakresie dawek 0,5-24 mg, a jego efektywny okres półtrwania wynosi około 11 godzin, co umożliwia dawkowanie dwa razy na dobę.
biotransformacja wątrobowa, cytochrom P450 3A4, częstość rytmu serca, dostępność biologiczna bezwzględna, efekt pierwszego przejścia, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, inhibitor CYP3A4, klirens całkowity, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania efektywny, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie maksymalne w osoczu, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Iwabradyna, będąca enancjomerem S, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) około 1 godziny po przyjęciu. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co jest wynikiem efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę, ale zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, dlatego zaleca się przyjmowanie iwabradyny podczas posiłków. Lek wiąże się w 70% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Po długotrwałym stosowaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę, średnie stężenie w stanie równowagi wynosi 10 ng/ml (CV=38%), a Cmax 22 ng/ml (CV=29%). Metabolizm iwabradyny odbywa się głównie przez CYP3A4, z powstaniem aktywnego metabolitu N-demetylowego (S 18982), którego ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w zakresie dawek 0,5-24 mg, a jego eliminacja przebiega dwuetapowo z efektywnym okresem półtrwania około 11 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę.
biotransformacja, CYP3A4, cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja metabolitów, farmakokinetyka iwabradyny, inhibitor CYP3A4, klirens nerkowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Clindamycin Kabi, zawierający 150 mg/ml klindamycyny fosforanu, jest prolekiem stosowanym pozajelitowo, który po wchłonięciu przekształca się w aktywną formę – wolną klindamycynę. Po podaniu domięśniowym dawki 300 mg maksymalne stężenie w surowicy osiąga około 6 µg/ml po 3 godzinach, natomiast po podaniu dożylnym stężenie wynosi 4-6 µg/ml po około 1 godzinie. Wiązanie z białkami osocza jest zmienne (40-94%) i zależne od stężenia leku, co wpływa na dostępność wolnej frakcji. Klindamycyna wykazuje wysoką przenikalność tkankową, osiągając istotne stężenia w tkance kostnej (40%, zakres 20-75%), mazi stawowej (50%), płynie otrzewnowym (50%), płynie opłucnowym (50-90%), plwocinach (30-75%) oraz ropie (30%). Przenika przez barierę krew-łożysko i do mleka matki, jednak jej dyfuzja do przestrzeni podpajęczynówkowej jest niewystarczająca, co ogranicza zastosowanie w infekcjach OUN.
aktywność mikrobiologiczna, bariera krew-łożysko, cytochrom CYP3A4, cytochrom CYP3A5, dializa, działanie terapeutyczne, fosforan klindamycyny, induktor enzymatyczny, infekcja ośrodkowego układu nerwowego, maź stawowa, metabolizm klindamycyny, mikrosom wątrobowy, N-demetyloklindamycyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, płyn opłucnowy, płyn otrzewnowy, pochodna klindamycyny, pochodna N-demetylowa, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, postać niezmieniona, prolek, przenikanie tkankowe, stężenie terapeutyczne, stężenie w surowicy, sulfotlenek klindamycyny, tkanka kostna, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wolna zasada, wstrzyknięcie domięśniowe, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych -
Leksykon substancji czynnych
Topotekan, podawany dożylnie w dawkach 0,5-1,5 mg/m² w 30-minutowym wlewie przez 5 dni, charakteryzuje się wysokim klirensem osoczowym około 62 l/h (SD 22), co odpowiada około 2/3 przepływu wątrobowego, oraz dużą objętością dystrybucji wynoszącą 132 l (SD 57), wskazującą na dobrą penetrację do tkanek. Okres półtrwania leku jest stosunkowo krótki i wynosi 2-3 godziny. Wiązanie topotekanu z białkami osocza jest umiarkowane (35%), a metabolizm stanowi mniej niż 10% eliminacji, głównie poprzez hydrolizę pierścienia laktonowego do nieaktywnej pochodnej karboksylowej. Wydalanie odbywa się głównie przez nerki (51% dawki w moczu jako całkowity topotekan) oraz w mniejszym stopniu przez kał (18%). Nie obserwowano istotnej kumulacji ani zmian farmakokinetyki podczas wielokrotnego podawania. Interakcje farmakokinetyczne z cisplatyną mogą prowadzić do zmniejszenia klirensu topotekanu (z 21,3 do 19,1 l/h/m²).
AUC, białaczka, bilirubina w surowicy, cytochrom P-450, eliminacja leku, guz lity, interakcje farmakokinetyczne, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, łagodne zaburzenie, mikrosomy wątrobowe, O-glukuronidacja, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza ksantynowa, parametr farmakokinetyczny, pierścień laktonowy, pochodna N-demetylowa, topotekan, umiarkowane zaburzenie, wiązanie z białkami osocza, wodobrzusze, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Zahron Combi to preparat złożony zawierający rozuwastatynę i amlodypinę, dostępny w dawkach 10 mg + 5 mg, 10 mg + 10 mg, 20 mg + 5 mg oraz 20 mg + 10 mg. Farmakokinetyka rozuwastatyny charakteryzuje się maksymalnym stężeniem w osoczu po około 5 godzinach, biodostępnością około 20%, dużą objętością dystrybucji (~134 l) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (~90%). Metabolizm rozuwastatyny jest ograniczony (~10%), głównie przez CYP2C9, a eliminacja odbywa się głównie z kałem (~90%) i w mniejszym stopniu z moczem (~5% niezmienionej). Okres półtrwania wynosi około 20 godzin, a klirens osoczowy około 50 l/h. Amlodypina osiąga Cmax po 6-12 godzinach, ma biodostępność 64-80%, objętość dystrybucji około 21 l/kg oraz silne wiązanie z białkami osocza (~97,5%). Metabolizm amlodypiny jest znaczny, wątrobowy, a eliminacja odbywa się głównie z moczem (10% niezmienionej substancji, 60% metabolitów). Okres półtrwania amlodypiny wynosi 35-50 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę.
amlodypina, biodostępność, cholesterol LDL, ciężkie zaburzenie czynności nerek, CYP2C19, CYP2C9, cytochrom P450, dysfagia, hemodializa, hepatocyt, hipercholesterolemia rodzinna heterozygotyczna, klirens kreatyniny, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa, reduktaza HMG-CoA, rozuwastatyna, skala Childa-Pugha, stężenie maksymalne, transporter OATP-C, wchłanianie, Zahron Combi, zastoinowa niewydolność serca -
Leksykon leków
Iwabradyna, występująca jako enancjomer S, charakteryzuje się dobrą rozpuszczalnością w wodzie (>10 mg/ml) i szybkim uwalnianiem z tabletek. Po podaniu doustnym wykazuje niemal całkowite wchłanianie z maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) około 22 ng/ml (CV=29%) osiąganym po około 1 godzinie na czczo, z bezwzględną dostępnością biologiczną około 40% z powodu efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Spożycie pokarmu opóźnia wchłanianie o około 1 godzinę i zwiększa ekspozycję na lek o 20-30%, co uzasadnia zalecenie przyjmowania leku podczas posiłków. Iwabradyna wiąże się z białkami osocza w około 70%, a jej objętość dystrybucji wynosi około 100 litrów. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, z aktywnym metabolitem N-demetylowym (S 18982), którego ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Lek wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 0,5 do 24 mg, a jego efektywny okres półtrwania wynosi około 11 godzin, co uzasadnia dawkowanie dwa razy na dobę.
cytochrom P450 3A4, dostępność biologiczna, efekt farmakodynamiczny, efekt pierwszego przejścia, efektywny okres półtrwania, enancjomer S, farmakokinetyka liniowa, inhibitor CYP3A4, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, klirens nerkowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, schemat dawkowania, skala Child-Pugh, stan równowagi stacjonarnej, stężenie w osoczu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Imatynib charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie około 98% oraz liniową farmakokinetyką w zakresie dawek od 25 do 1000 mg, co umożliwia precyzyjne dostosowanie dawkowania. Po podaniu doustnym okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną, a jego głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, odpowiadająca za 16% AUC imatynibu. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a eliminacja zachodzi przede wszystkim przez przewód pokarmowy (68% dawki w kale) oraz w mniejszym stopniu przez nerki (13% dawki w moczu), z 25% dawki wydalanej w postaci niezmienionej. Spożycie wysokotłuszczowego posiłku powoduje niewielkie zmniejszenie Cmax o 11%, wydłużenie tmax o 1,5 godziny oraz redukcję AUC o 7,4% w porównaniu do podania na czczo.
albumina, bilirubina, biodostępność, CML, CYP3A4, cytochrom P450, eliminacja nerkowa, farmakokinetyka imatynibu, farmakokinetyka pediatryczna, farmakokinetyka populacyjna, GIST, imatynib w osoczu, inhibitor konkurencyjny, izoenzymy CYP, klirens leku, krwinki białe, kwaśna alfa-glikoproteina, metabolit, mikrosomy wątrobowe, niewydolność wątroby, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa, posiłek wysokotłuszczowy, powierzchnia ciała, przerzuty nowotworowe wątroby, przewlekła białaczka szpikowa, wiązanie z białkami osocza, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby -
Leksykon leków
Iwabradyna, substancja czynna preparatu Raenom, charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem po podaniu doustnym, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po około 1 godzinie na czczo. Bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 40%, co wynika z efektu pierwszego przejścia w jelitach i wątrobie. Lek wiąże się w około 70% z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji w stanie równowagi to około 100 litrów. Po podaniu dawki 5 mg dwa razy na dobę maksymalne stężenie w osoczu wynosi 22 ng/ml (CV = 29%), a średnie stężenie w stanie równowagi 10 ng/ml (CV = 38%). Iwabradyna podlega intensywnemu metabolizmowi oksydacyjnemu przez CYP3A4, a jej głównym aktywnym metabolitem jest pochodna N-demetylowa (S 18982), której ekspozycja stanowi około 40% ekspozycji na substancję macierzystą. Metabolity są wydalane zarówno z moczem, jak i kałem, przy czym około 4% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej.
CYP3A4, cytochrom P450 3A4, częstość rytmu serca, dostępność biologiczna, efekt pierwszego przejścia, eliminacja leku, farmakokinetyka, inhibitor CYP3A4, iwabradyna, klasyfikacja Child-Pugh, klirens kreatyniny, metabolizm leku, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydacja, parametr farmakokinetyczny, pochodna N-demetylowa, przewlekła niewydolność serca, stan równowagi, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
