klirens imatynibu
Klirens imatynibu to parametr farmakokinetyczny określający szybkość eliminacji tego leku z organizmu. Imatynib, będący inhibitorem kinazy tyrozynowej, stosowany jest głównie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML) oraz nowotworów podścieliskowych przewodu pokarmowego (GIST).
Średni klirens imatynibu u pacjentów w stabilnym stanie wynosi około 8-14 l/h. Parametr ten wykazuje znaczną zmienność międzyosobniczą (40-50%), co może wpływać na skuteczność terapii i występowanie działań niepożądanych. Metabolizm imatynibu zachodzi głównie w wątrobie przy udziale enzymu CYP3A4, a w mniejszym stopniu CYP1A2, CYP2D6 i CYP2C9.
Zaburzenia funkcji wątroby mogą istotnie wpływać na klirens imatynibu, prowadząc do zwiększenia jego stężenia w osoczu. U pacjentów z niewydolnością wątroby klirens może być zmniejszony o 30-80%. Zaburzenia funkcji nerek mają mniejszy wpływ na klirens, jednak u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek może być konieczna modyfikacja dawki.
Monitorowanie klirensu imatynibu może być istotne w optymalizacji dawkowania u pacjentów z czynnikami ryzyka zaburzeń farmakokinetyki, takimi jak choroby wątroby, interakcje lekowe czy polimorfizmy genetyczne enzymów metabolizujących. Może to pomóc w utrzymaniu terapeutycznego stężenia leku przy jednoczesnej minimalizacji ryzyka działań niepożądanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Leuzek 100 mg
Imatynib charakteryzuje się wysoką bezwzględną biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Po podaniu doustnym obserwuje się liniowy wzrost AUC w zakresie dawek 25–1000 mg, a okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez izoenzym CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, której AUC stanowi 16% wartości AUC leku macierzystego. Wydalanie leku i jego metabolitów następuje w 81% z kałem (68%) i moczem (13%), z czego 25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Spożycie leku z wysokotłuszczowym posiłkiem powoduje minimalne zmniejszenie wchłaniania (11% obniżenie Cmax, wydłużenie tmax o 1,5 h, zmniejszenie AUC o 7,4%).
5-fluorouracyl, AUC imatynibu, biodostępność, biotransformacja imatynibu, CYP3A4, cytochrom P-450, dostępność biologiczna, erytromycyna, flukonazol, imatynib, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, mikrosomy wątrobowe, okres półtrwania, ostra białaczka limfoblastyczna Ph+, paklitaksel, pochodna N-demetylowa, przewlekła białaczka szpikowa, wysokotłuszczowy posiłek - Leksykon substancji czynnych
Imatynib – Właściwości farmakokinetyczne
Imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w leczeniu nowotworów hematologicznych i GIST, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną (98%) oraz znaczną międzyosobniczą zmiennością farmakokinetyczną. Po podaniu doustnym w dawkach od 25 do 1000 mg obserwuje się liniowy wzrost AUC, a okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną, co wpływa na jego dystrybucję. Metabolizowany jest głównie przez CYP3A4 do aktywnego metabolitu N-demetylowanego, którego AUC stanowi około 16% AUC imatynibu. Wydalanie odbywa się głównie z kałem (68%) i moczem (13%), z czego 25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej. Wpływ posiłku na farmakokinetykę jest niewielki, z 11% obniżeniem Cmax i wydłużeniem tmax o 1,5 godziny po posiłku wysokotłuszczowym.
AUC, białko osocza, biodostępność, biotransformacja, Cmax, CML, CYP3A4, cytochrom P-450, dawkowanie leku, farmakokinetyka, GIST, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, klirens pozorny, kwaśna alfa-glikoproteina, mikrosomy, niewydolność wątroby, nowotwór hematologiczny, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, paklitaksel, Ph+ ALL, pochodna N-demetylowa piperazyny, przerzut nowotworowy, przewlekła białaczka szpikowa, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Altan 400 mg
Imatynib, substancja czynna produktu Imatinib Altan, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz okresem półtrwania około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje silne wiązanie z białkami osocza (95%), głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną (AGP). Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez enzym CYP3A4, a jego głównym metabolitem jest pochodna N-demetylowa piperazyny, stanowiąca 16% AUC związku macierzystego i wykazująca podobną aktywność farmakologiczną. Imatynib i jego metabolity odpowiadają za około 65% radioaktywności we krwi. Wydalanie leku następuje głównie z kałem (68% dawki) oraz moczem (13% dawki), z czego 25% dawki jest wydalane w formie niezmienionej. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację leku w stanie równowagi na poziomie 1,5–2,5-krotnej wartości początkowej AUC.
5-fluorouracyl, albumina, biodostępność doustna, biodostępność imatynibu, biotransformacja imatynibu, CYP3A4, cytochrom P-450, dawkowanie dobowe, erytromycyna, farmakokinetyka populacyjna, flukonazol, imatynib, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, kumulacja leku, kwaśna alfa-glikoproteina, lipoproteina, okres półtrwania, paklitaksel, parametr farmakokinetyczny, pochodna N-demetylowa piperazyny, profil farmakokinetyczny, stan równowagi, trudność w połykaniu, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie hematologiczne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Altan 100 mg
Imatynib charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie 98% oraz znacznym wiązaniem z białkami osocza (~95%, głównie albumina i kwaśna alfa-glikoproteina). Po podaniu doustnym okres półtrwania wynosi około 18 godzin, co uzasadnia dawkowanie raz na dobę. Farmakokinetyka imatynibu jest liniowa w zakresie dawek 25–1000 mg, z kumulacją 1,5–2,5-krotną w stanie równowagi. Spożycie posiłków ma minimalny wpływ na parametry farmakokinetyczne (obniżenie Cmax o 11%, wydłużenie tmax o 1,5 h, zmniejszenie AUC o 7,4%). Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, a głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, stanowiąca około 16% AUC leku. Imatynib wykazuje kompetycyjną inhibicję izoenzymów CYP2C9 (Ki=27 μmol/l), CYP2D6 (Ki=7,5 μmol/l), CYP3A4/5 (Ki=7,9 μmol/l) oraz CYP2C8 (Ki=34,7 μmol/l), co może wpływać na metabolizm współstosowanych leków metabolizowanych przez te enzymy.
alfa-1 kwaśna glikoproteina, AUC imatynibu, biodostępność doustna, biotransformacja imatynibu, CYP3A4, ekspozycja osoczowa, imatynib, inhibitor kompetycyjny, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, maksymalne stężenie w osoczu, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, pochodna N-demetylowa piperazyny, stężenie leku w osoczu, wiązanie z białkami osocza, wysokotłuszczowy posiłek, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zmienność międzyosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Imatinib Zentiva 100 mg
Imatynib charakteryzuje się wysoką dostępnością biologiczną (98%) oraz okresem półtrwania około 18 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Po podaniu doustnym obserwuje się znaczną międzyosobniczą zmienność AUC, a spożycie wysokotłuszczowego posiłku powoduje jedynie niewielkie zmniejszenie Cmax o 11% i AUC o 7,4%. Lek wiąże się w 95% z białkami osocza, głównie albuminą i kwaśną alfa-glikoproteiną. Metabolizm imatynibu odbywa się głównie przez CYP3A4, a jego głównym metabolitem jest N-demetylowana pochodna piperazyny, której ekspozycja stanowi 16% AUC leku macierzystego. Imatynib jest inhibitorem kompetycyjnym CYP2C9, CYP2D6 oraz CYP3A4/5, co może prowadzić do interakcji farmakokinetycznych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez CYP2D6 i CYP3A4/5. Wydalanie leku odbywa się głównie z kałem (68% dawki) oraz w mniejszym stopniu z moczem (13%), przy czym około 25% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej.
albumina, bezwzględna dostępność biologiczna, bilirubina, biotransformacja, CYP3A4, dystrybucja leku, ekspozycja na imatynib, farmakokinetyka populacyjna, hamowanie CYP2C8, inhibitor kompetycyjny, izoenzym cytochromu P450, klirens imatynibu, kwaśna alfa-glikoproteina, międzyosobnicza zmienność, niewydolność nerek, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, okres półtrwania, pochodna N-demetylowa piperazyny, przewlekła białaczka szpikowa, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby