rozszerzanie tętnic
Rozszerzanie tętnic to procedura medyczna stosowana w celu zwiększenia światła naczyń tętniczych, które uległy zwężeniu lub niedrożności. Najczęściej wykonywana jest w ramach angioplastyki, gdzie za pomocą cewnika wprowadzonego do naczynia krwionośnego umieszcza się balon lub stent rozszerzający światło tętnicy w miejscu zwężenia.
Zabieg rozszerzania tętnic stosuje się głównie w leczeniu miażdżycy tętnic wieńcowych (PCI – przezskórna interwencja wieńcowa), tętnic szyjnych, nerkowych oraz tętnic kończyn dolnych. Procedura ta umożliwia przywrócenie prawidłowego przepływu krwi, co zmniejsza ryzyko zawału serca, udaru mózgu czy niedokrwienia kończyn.
W zależności od lokalizacji i charakteru zwężenia, rozszerzanie tętnic może być wykonywane z użyciem różnych technik, takich jak angioplastyka balonowa, implantacja stentu, aterektomia rotacyjna czy laserowa. Zabieg często wykonuje się pod kontrolą obrazowania fluoroskopowego, a w niektórych przypadkach z zastosowaniem ultrasonografii wewnątrznaczyniowej (IVUS) dla precyzyjnej oceny morfologii zmiany.
Mimo wysokiej skuteczności, rozszerzanie tętnic wiąże się z ryzykiem restenoz (ponownego zwężenia) oraz innych powikłań, takich jak krwawienia, powstanie tętniaka, zatorowość dystalna czy uszkodzenie ściany naczynia. Nowoczesne metody, w tym stenty uwalniające leki (DES), znacząco zmniejszyły częstość występowania restenoz.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Tresuvi 10 mg/ml
Treprostynil, analog prostacykliny i lek hamujący agregację płytek krwi (kod ATC: B01AC21), wykazuje wielokierunkowe działanie w tętniczym nadciśnieniu płucnym (TNP) poprzez rozszerzanie tętnic płucnych i systemowych oraz działanie przeciwagregacyjne. W badaniach klinicznych fazy III, obejmujących 469 dorosłych pacjentów z różnymi postaciami TNP, podawanie treprostynilu podskórnie w dawce średnio 9,3 ng/kg mc./min przez 12 tygodni skutkowało istotną poprawą dystansu w teście 6-minutowego marszu (średnia różnica 19,7 m na korzyść treprostynilu, p=0,0064) oraz korzystnymi zmianami hemodynamicznymi, takimi jak obniżenie średniego ciśnienia w tętnicy płucnej (PAPm), ciśnienia w prawym przedsionku (RAP), naczyniowego oporu płucnego (PVR), a także wzrost wskaźnika sercowego (CI) i nasycenia tlenem krwi żylnej (SvO2). Terapia poprawiła również objawy kliniczne TNP, w tym omdlenia, zawroty głowy, ból w klatce piersiowej, zmęczenie i duszność (p<0,0001), oraz wskaźniki duszności według skali Borga i wskaźnik duszność-zmęczenie (Dyspnea-Fatigue Rating).
agregacja płytek krwi, akcja serca, analog prostacykliny, ból w klatce piersiowej, bozentan, choroba tkanki łącznej, ciśnienie w prawym przedsionku, ciśnienie w tętnicy płucnej, duszność wysiłkowa, działanie wazodylatacyjne, epoprostenol, iloprost, klasyfikacja NYHA, naczyniowy opór płucny, nasycenie tlenem krwi żylnej, obciążenie następcze, objętość wyrzutowa serca, pojemność minutowa, przeciek lewo-prawy, rozszerzanie tętnic, samoistne nadciśnienie płucne, skala Borga, test 6-minutowego marszu, tętnicze nadciśnienie płucne, twardzina, wrodzona wada serca, wskaźnik duszność-zmęczenie, wskaźnik sercowy, zaburzenia przewodnictwa, zawroty głowy