zaburzenia lękowe z napadami lęku

Zaburzenia lękowe z napadami lęku, znane również jako zaburzenie paniczne, charakteryzują się nawracającymi, niespodziewanymi epizodami intensywnego lęku, którym towarzyszą objawy somatyczne i poznawcze. Napady lęku osiągają szczyt w ciągu kilku minut i obejmują takie objawy jak: kołatanie serca, pocenie się, drżenie, duszność, uczucie dławienia, ból w klatce piersiowej, nudności, zawroty głowy, parestezje, dreszcze lub uderzenia gorąca.

W obrazie klinicznym pacjenci często zgłaszają lęk przed kolejnym atakiem (lęk antycypacyjny) oraz wprowadzają zachowania unikające, które mogą prowadzić do rozwoju agorafobii. Diagnostyka różnicowa powinna wykluczyć organiczne przyczyny objawów, takie jak zaburzenia endokrynologiczne, kardiologiczne czy neurologiczne. Częstość występowania zaburzenia panicznego w populacji ogólnej wynosi 2-3%, z większą prewalencją wśród kobiet.

Leczenie zaburzeń lękowych z napadami lęku opiera się na podejściu farmakologicznym i psychoterapeutycznym. W farmakoterapii stosuje się selektywne inhibitory wychwytu serotoniny (SSRI), inhibitory wychwytu serotoniny i noradrenaliny (SNRI) oraz benzodiazepiny (w krótkotrwałej terapii). Psychoterapia poznawczo-behawioralna wykazuje wysoką skuteczność w redukcji częstotliwości napadów i lęku antycypacyjnego. Interwencje terapeutyczne powinny być dostosowane do indywidualnych potrzeb pacjenta, uwzględniając nasilenie objawów i współwystępowanie innych zaburzeń psychicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Citalopram – Dawkowanie i sposób podawania

Citalopram jest stosowany doustnie w pojedynczej dawce dobowej, którą można przyjmować niezależnie od posiłków. U dorosłych z dużymi zaburzeniami depresyjnymi zaleca się rozpoczęcie terapii od 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia dawki do 40 mg/dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej. Efekt terapeutyczny pojawia się po minimum 2 tygodniach, a leczenie powinno być kontynuowane przez 4-6 miesięcy po ustąpieniu objawów, aby zmniejszyć ryzyko nawrotu. W zaburzeniach lękowych z napadami lęku dawka początkowa wynosi 10 mg/dobę przez pierwszy tydzień, następnie zwiększana do 20 mg/dobę, z możliwością dalszego wzrostu do 40 mg/dobę. U pacjentów geriatrycznych (>65 lat) dawka powinna być zmniejszona do 10-20 mg/dobę, z maksymalną dawką 20 mg/dobę ze względu na ryzyko działań niepożądanych.
ciężka niewydolność nerek, citalopram, dawka dobowa, duże zaburzenia depresyjne, działania niepożądane, efekt przeciwdepresyjny, enzym CYP2C19, epizod depresyjny, farmakokinetyka leku, klirens kreatyniny, nawrót epizodu depresyjnego, objawy odstawienne, odpowiedź kliniczna, pacjent geriatryczny, populacja pediatryczna, populacje szczególne, tabletka powlekana, wolny metabolizm, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lękowe z napadami lęku, zmniejszanie dawki
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Citabax 10 10 mg

Lek Citabax (cytalopram) dostępny jest w dawkach 10 mg, 20 mg i 40 mg w formie tabletek powlekanych. W leczeniu ciężkich zaburzeń depresyjnych u dorosłych zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 40 mg/dobę po 3-4 tygodniach, w zależności od odpowiedzi klinicznej. W terapii zaburzeń lękowych z napadami lęku dawkę początkową ustala się na 10 mg/dobę przez pierwszy tydzień, następnie stopniowo zwiększa do 20 mg/dobę, a w razie potrzeby do maksymalnie 40 mg/dobę. U pacjentów powyżej 65 roku życia dawka początkowa powinna być zmniejszona do 10-20 mg/dobę, z maksymalną dawką 20 mg/dobę. U osób z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby dawka początkowa to 10 mg/dobę przez pierwsze 2 tygodnie, z możliwością zwiększenia do 20 mg/dobę. W przypadku łagodnych lub umiarkowanych zaburzeń czynności nerek nie jest wymagane dostosowanie dawki. Osoby wolno metabolizujące z udziałem CYP2C19 powinny rozpoczynać terapię od 10 mg/dobę przez 2 tygodnie, z możliwością zwiększenia do 20 mg/dobę.
ciężkie zaburzenia depresyjne, Citabax, cytalopram, dawka początkowa, działanie niepożądane, izoenzym CYP2C19, klirens kreatyniny, lęk napadowy, objawy odstawienia, odpowiedź kliniczna, tabletka powlekana, wolny metabolizer, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lękowe z napadami lęku
Leksykon leków
Działania niepożądane – Miravil 100 mg

Miravil (chlorowodorek sertraliny) w dawce 100 mg wykazuje profil działań niepożądanych o charakterze zależnym od dawki, z dominującymi nudnościami oraz zaburzeniami seksualnymi u mężczyzn, zwłaszcza niezdolnością do ejakulacji, która wystąpiła u 14% pacjentów z fobią społeczną, podczas gdy w grupie placebo takich przypadków nie odnotowano. Dane z badań klinicznych obejmujących 2542 pacjentów leczonych sertraliną oraz 2145 placebo, dotyczące różnych wskazań terapeutycznych (depresja, ZO-K, zaburzenia lękowe, PTSD, fobia społeczna), potwierdzają spójny wzorzec działań niepożądanych. Najczęstsze działania niepożądane klasyfikowane jako bardzo często (≥1/10) to nudności i zaburzenia ejakulacji, często (≥1/100 do <1/10) występują bezsenność, zawroty głowy, bóle głowy, biegunka i suchość w jamie ustnej, a rzadziej obserwuje się drgawki, ruchy mimowolne czy zaburzenia psychotyczne. Większość działań ma charakter przemijający, a ich nasilenie zmniejsza się podczas kontynuacji terapii, co sprzyja przestrzeganiu zaleceń terapeutycznych.
badania kliniczne kontrolowane placebo, bezsenność, biegunka, ból głowy, depresja, drgawki, fobia społeczna, nudności, optymalizacja dawki, parestezje, profil bezpieczeństwa leku, PTSD, reakcja skórna, ruchy mimowolne, sertralina, suchość jamy ustnej, tabletka powlekana, zaburzenia ejakulacji, zaburzenia lękowe z napadami lęku, zaburzenia psychotyczne, zaburzenia seksualne, zaburzenia smaku, zaburzenia widzenia, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zawroty głowy, zespół serotoninowy, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Miravil 50 mg

Dawkowanie leku Miravil (chlorowodorek sertraliny) jest ściśle uzależnione od wskazania terapeutycznego, wieku pacjenta oraz obecności współistniejących schorzeń. W leczeniu depresji i zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (ZO-K) u dorosłych zaleca się dawkę początkową 50 mg/dobę, natomiast w zaburzeniach lękowych z napadami lęku, PTSD i fobii społecznej dawka początkowa wynosi 25 mg/dobę, z możliwością zwiększenia do 50 mg po tygodniu. Dawkę można stopniowo zwiększać co tydzień o 50 mg, aż do maksymalnej dawki 200 mg/dobę, z uwzględnieniem okresu półtrwania sertraliny wynoszącego 24 godziny. U dzieci i młodzieży z ZO-K dawki początkowe wynoszą odpowiednio 25 mg/dobę (6-12 lat) i 50 mg/dobę (13-17 lat), z podobnym schematem zwiększania dawki i maksymalną dawką 200 mg/dobę, przy czym należy uwzględnić mniejszą masę ciała przy dawkach powyżej 50 mg. W terapii długoterminowej dawka powinna być utrzymywana na najniższym skutecznym poziomie, a leczenie depresji powinno trwać minimum 6 miesięcy, aby zapobiec nawrotom. W przypadku zaburzeń lękowych i ZO-K konieczna jest regularna ocena potrzeby kontynuacji terapii, gdyż skuteczność sertraliny w zapobieganiu nawrotom tych schorzeń nie została potwierdzona.
chlorowodorek sertraliny, choroba wątroby, ciężka depresja, dawka podtrzymująca, działanie niepożądane, efekt terapeutyczny, fobia społeczna, hiponatremia, nawrót depresji, objawy odstawienne, okres półtrwania sertraliny, sertralina, tabletka powlekana, terapia długoterminowa, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby, zaburzenia lękowe z napadami lęku, zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne, zespół stresu pourazowego
Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oropram 20 mg tabletki powlekane 20 mg

Oropram (citalopram) w dawce początkowej 20 mg raz na dobę jest wskazany w leczeniu dużych zaburzeń depresyjnych u dorosłych, z możliwością zwiększenia dawki do maksymalnie 40 mg na dobę w zależności od indywidualnej reakcji pacjenta. Pełny efekt terapeutyczny obserwuje się po minimum 2 tygodniach terapii, a leczenie powinno być kontynuowane przez 4-6 miesięcy po ustąpieniu objawów. W zaburzeniach lękowych z napadami lęku dawka początkowa wynosi 10 mg na dobę przez pierwszy tydzień, następnie zwiększana do 20 mg, z możliwością dalszego zwiększenia do 40 mg na dobę. U pacjentów w podeszłym wieku (>65 lat) zaleca się dawkę zredukowaną do 10-20 mg na dobę, maksymalnie 20 mg. W przypadku łagodnych do umiarkowanych zaburzeń czynności wątroby oraz u osób z wolnym metabolizmem CYP2C19 dawka początkowa wynosi 10 mg przez pierwsze 2 tygodnie, z możliwością zwiększenia do 20 mg na dobę. Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek, natomiast brak jest danych dotyczących stosowania u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <20 ml/min).
ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, citalopram, dawka maksymalna, duże zaburzenie depresyjne, działanie przeciwdepresyjne, efekt terapeutyczny, klirens kreatyniny, nagłe odstawienie leku, Oropram, pacjent w podeszłym wieku, reakcja odstawienna, stopniowe zmniejszanie dawki, zaburzenia lękowe z napadami lęku, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

zaburzenia lękowe z napadami lęku

Powiązane wpisy

Citalopram – Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie i sposób podawania – Citabax 10 10 mg

Działania niepożądane – Miravil 100 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Miravil 50 mg

Dawkowanie i sposób podawania – Oropram 20 mg tabletki powlekane 20 mg