uszkodzenie nerwu krtaniowego
Uszkodzenie nerwu krtaniowego to poważne zaburzenie neurologiczne dotyczące unerwienia krtani, które może prowadzić do znaczących problemów z głosem, oddychaniem i połykaniem. Krtań jest unerwiona przez dwie gałęzie nerwu błędnego: nerw krtaniowy górny i nerw krtaniowy wsteczny (dolny).
Nerw krtaniowy wsteczny jest szczególnie narażony na uszkodzenia ze względu na swój przebieg anatomiczny – po stronie lewej owija się wokół łuku aorty, a po prawej wokół tętnicy podobojczykowej. Najczęstszymi przyczynami uszkodzenia są zabiegi chirurgiczne (szczególnie operacje tarczycy, przełyku, dużych naczyń), urazy szyi, nowotwory, infekcje oraz choroby neurodegeneracyjne.
Objawy uszkodzenia zależą od tego, który nerw został dotknięty i czy uszkodzenie jest jednostronne czy obustronne. Przy uszkodzeniu nerwu krtaniowego wstecznego obserwuje się chrypkę, słaby głos, trudności w odkrztuszaniu oraz aspirację treści pokarmowej. Obustronne uszkodzenie może prowadzić do duszności i niewydolności oddechowej wymagającej pilnej interwencji.
Diagnostyka obejmuje badanie laryngologiczne, laryngoskopię, badania obrazowe (CT, MRI) oraz elektromiografię krtani. Leczenie zależy od przyczyny i stopnia uszkodzenia – od rehabilitacji głosu, przez iniekcje do fałdów głosowych, po zabiegi chirurgiczne poprawiające funkcję krtani. W przypadku obustronnego porażenia nerwów krtaniowych wstecznych może być konieczne wykonanie tracheostomii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wola – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Wola (goitre) to patologiczne powiększenie gruczołu tarczowego, które może obejmować cały narząd lub jego fragmenty w postaci guzków. Może występować przy eutyreozie, nadczynności lub niedoczynności tarczycy, manifestując się objawami uciskowymi takimi jak dysfagia, duszność, chrypka oraz objawami hormonalnymi (np. tachykardia, zmęczenie). Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, ocenie funkcji tarczycy oraz obrazowaniu. Opieka pielęgniarska koncentruje się na monitorowaniu drożności dróg oddechowych (częstość oddechów, saturacja), kontroli bólu (np. ocena VAS, podawanie leków przeciwbólowych), wsparciu psychologicznym oraz edukacji pacjenta w zakresie przyjmowania leków (np. lewotyroksyna na czczo, 30-60 minut przed posiłkiem), diety (zalecana dzienna dawka jodu 150 µg) i samokontroli. W przypadku leczenia chirurgicznego (tyreoidektomia) istotne jest monitorowanie powikłań, takich jak hipokalcemia i uszkodzenie nerwu krtaniowego.
beta-bloker, duszność, dysfagia, dysfunkcja tarczycy, eutyreoza, goitrogen, gruczoł tarczowy, guzek tarczycy, hipokalcemia, jod radioaktywny, karbimazol, lewotyroksyna, pozycja Fowlera, propranolol, propylotiouracyl, przełom tarczycowy, sinica, stridor, tachykardia, tionamidy, tyreoidektomia, ultrasonografia tarczycy, uszkodzenie nerwu krtaniowego, wole, wole endemiczne, wole toksyczne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak komórek hürthle – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak komórek Hürthle, stanowiący około 3% nowotworów tarczycy, jest agresywnym typem raka o niskiej zdolności wychwytywania jodu radioaktywnego, co komplikuje terapię. Diagnoza wymaga całkowitego usunięcia guza i badania histopatologicznego, ze szczególnym uwzględnieniem inwazji naczyniowej i przerwania torebki tarczycy. Podstawą leczenia jest całkowita tyroidektomia, zwłaszcza przy guzach >2 cm lub obecności przerzutów, z ewentualnym usunięciem węzłów chłonnych. Terapia uzupełniająca jodem radioaktywnym (RAI) jest wskazana u około 10% pacjentów z wychwytem jodu, szczególnie przy guzach >2 cm i przerzutach. W przypadku nieskuteczności RAI stosuje się radioterapię zewnętrzną lub terapie celowane. Po operacji konieczna jest dożywotnia terapia lewotyroksyną, z celem TSH ≤0,1 U/ml i monitorowaniem T3. Diagnostyka obrazowa obejmuje ultrasonografię i PET z 18F-FDG, który poprawia wykrywalność i zarządzanie chorobą, zwłaszcza w przypadkach nawrotów i przerzutów.
badanie histopatologiczne, badanie PET, biopsja cienkoigłowa, dysfagia, fluorodeoksyglukoza, gruczolak komórek Hürthle, guzek tarczycy, hipokalcemia, hormon tyreotropowy, immunoterapia, inwazja naczyniowa, lewotyroksyna, lobektomia tarczycy, nawrót raka, niedoczynność przytarczyc, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut do węzłów chłonnych, radioterapia wiązką zewnętrzną, rak anaplastyczny tarczycy, rak brodawkowaty tarczycy, rak komórek Hürthle, rak pęcherzykowy tarczycy, terapia celowana, terapia jodem radioaktywnym, tyreoglobulina, tyroidektomia całkowita, uszkodzenie nerwu krtaniowego - Leksykon chorób i schorzeń
Guzki tarczycy – Leczenie
Guzki tarczycy występują u około 50% populacji, z przewagą zmian łagodnych, które najczęściej nie wymagają leczenia, a jedynie regularnej obserwacji klinicznej i ultrasonograficznej co 6-12 miesięcy. Kluczową rolę w ocenie ryzyka złośliwości pełni biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (BAC). Leczenie farmakologiczne supresyjne lewotyroksyną nie jest obecnie zalecane ze względu na ograniczoną skuteczność i ryzyko działań niepożądanych. W przypadku guzków nadczynnych stosuje się leki przeciwtarczycowe (metimazol, propylotiouracyl) oraz beta-blokery, a także terapię radiojodem (I-131) lub leczenie chirurgiczne, zależnie od odpowiedzi na leczenie i objawów. Chirurgia (lobektomia lub tyroidektomia totalna) jest wskazana przy guzach złośliwych, dużych guzach uciskowych, guzkach nadczynnych opornych na leczenie farmakologiczne oraz zmianach kosmetycznie uciążliwych, z koniecznością dożywotniej suplementacji hormonów po tyroidektomii.
ablacja laserowa, ablacja mikrofalowa, ablacja RFA, Amerykańskie Towarzystwo Tyreologiczne, beta-bloker, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, cabozantinib, embolizacja tętnic tarczowych, HIFU, hipertyreoza, leczenie jodem radioaktywnym, lek przeciwtarczycowy, lenvatinib, lewotyroksyna, lobektomia tarczycy, metimazol, nadczynność tarczycy, niedoczynność przytarczyc, niedoczynność tarczycy, propylotiouracyl, rak anaplastyczny tarczycy, rak rdzeniasty tarczycy, sorafenib, terapia celowana, tyroidektomia całkowita, USG tarczycy, uszkodzenie nerwu krtaniowego, wole guzkowe nadczynne