leczenie teriflunomidem
Teriflunomid jest lekiem immunomodulującym stosowanym głównie w leczeniu postaci rzutowo-remisyjnej stwardnienia rozsianego (RRMS). Mechanizm działania polega na hamowaniu enzymu dehydrogenazy dihydroorotanowej (DHODH), co prowadzi do zmniejszenia proliferacji limfocytów T i B, ograniczając proces zapalny w ośrodkowym układzie nerwowym.
Lek podawany jest doustnie w dawce 14 mg raz dziennie, co stanowi jego zaletę w porównaniu do leków podawanych parenteralnie. Badania kliniczne wykazały skuteczność teriflunomidu w redukcji częstości rzutów, spowolnieniu progresji niepełnosprawności oraz zmniejszeniu liczby nowych zmian demielinizacyjnych widocznych w badaniu rezonansu magnetycznego.
Do najczęstszych działań niepożądanych leczenia teriflunomidem należą: przerzedzenie włosów, biegunka, nudności, podwyższenie enzymów wątrobowych oraz zwiększone ryzyko infekcji. Lek ma długi okres półtrwania (około 19 dni), a w przypadku konieczności szybkiej eliminacji z organizmu stosuje się cholestyramię lub węgiel aktywowany.
Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie ciąży (lek ma działanie teratogenne), ocena funkcji wątroby, morfologii krwi oraz wykluczenie aktywnych infekcji. W trakcie leczenia wymagane jest regularne monitorowanie parametrów laboratoryjnych, szczególnie w pierwszych 6 miesiącach terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Framasnoa 14 mg
Leczenie teriflunomidem (Framasnoa) powinno być prowadzone pod nadzorem doświadczonego lekarza w dziedzinie stwardnienia rozsianego. U dorosłych zalecana dawka wynosi 14 mg raz na dobę, podawana doustnie, niezależnie od posiłku. U dzieci i młodzieży powyżej 10 lat dawkowanie zależy od masy ciała: 14 mg raz na dobę dla pacjentów >40 kg oraz 7 mg raz na dobę dla pacjentów ≤40 kg. Produkt Framasnoa, dostępny wyłącznie w dawce 14 mg, jest nieodpowiedni dla dzieci o masie ≤40 kg, dla których należy stosować inne preparaty o mocy 7 mg. U pacjentów ≥65 lat lek należy stosować ostrożnie ze względu na ograniczone dane dotyczące bezpieczeństwa i skuteczności. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u dzieci poniżej 10 lat.
ciężkie zaburzenie czynności nerek, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, dawka teriflunomidu, łagodne i umiarkowane zaburzenie, leczenie teriflunomidem, pacjent dializowany, pacjent niedializowany, podanie doustne, posiłek, produkt leczniczy, stwardnienie rozsiane, tabletka powlekana, teriflunomid, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Teriflunomide Teva
Teriflunomid w dawce 14 mg wymaga ścisłego monitorowania parametrów klinicznych i laboratoryjnych, w tym ciśnienia tętniczego, aktywności enzymów wątrobowych (AlAT/SGPT) oraz morfologii krwi, szczególnie w pierwszych 6 miesiącach terapii. Aktywność AlAT powinna być kontrolowana co 2 tygodnie przez pierwsze 6 miesięcy, a następnie co 8 tygodni przez minimum 2 lata. W przypadku wzrostu AlAT powyżej 2-3-krotnej górnej granicy normy, badania należy wykonywać co tydzień. Teriflunomid charakteryzuje się długim okresem półtrwania (średnio 8 miesięcy do osiągnięcia stężenia <0,02 mg/L), co wymaga rozważenia procedury przyspieszonej eliminacji w przypadku działań niepożądanych, takich jak uszkodzenie wątroby, ciężkie reakcje skórne (SJS, TEN, DRESS), neuropatia obwodowa czy zapalenie trzustki. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, stosujących leki hepatotoksyczne lub spożywających alkohol, ryzyko hepatotoksyczności jest zwiększone, a w przypadku potwierdzonego uszkodzenia wątroby leczenie należy przerwać i kontynuować monitorowanie do normalizacji transaminaz.
aminotransferaza alaninowa, ciśnienie tętnicze, enzymy wątrobowe, hipoproteinemia, leczenie teriflunomidem, leukopenia, łuszczyca krostkowa, małopłytkowość, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, morfologia krwi, nadciśnienie płucne, neuropatia obwodowa, niedokrwistość, nietolerancja galaktozy, pancytopenia, polekowe uszkodzenie wątroby, śródmiąższowa choroba płuc, stwardnienie rozsiane, teriflunomid, zaburzenia czynności szpiku kostnego, zapalenie trzustki, zespół DRESS, zespół nerczycowy, zespół Stevensa-Johnsona, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy