EDRF
EDRF (Endothelium-Derived Relaxing Factor) to czynnik rozszerzający naczynia krwionośne, który został zidentyfikowany jako tlenek azotu (NO). Został odkryty w latach 80. XX wieku przez Roberta F. Furchgotta, Louisa J. Ignarro i Ferida Murada, za co otrzymali Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny w 1998 roku.
Tlenek azotu jest produkowany przez śródbłonek naczyń krwionośnych i działa jako przekaźnik, powodując rozkurcz mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do ich rozszerzenia. Proces ten zachodzi poprzez aktywację cyklazy guanylowej, która zwiększa stężenie cyklicznego guanozynomonofosforanu (cGMP) w komórkach mięśni gładkich.
Zaburzenia w produkcji lub działaniu EDRF są związane z różnymi stanami patologicznymi układu sercowo-naczyniowego, takimi jak nadciśnienie tętnicze, miażdżyca i dysfunkcja śródbłonka. Leki, które zwiększają biodostępność tlenku azotu (np. nitraty, inhibitory fosfodiesterazy typu 5) są szeroko stosowane w leczeniu chorób sercowo-naczyniowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Pentaerytrytol – Właściwości farmakodynamiczne
Pentaerytrytylu tetraazotan (PETN), stosowany w preparacie Pentaerythritol Compositum w dawce 20 mg na tabletkę (w połączeniu z 0,5 mg glicerolu triazotanu), jest organicznym azotanem o unikatowym mechanizmie działania polegającym na uwalnianiu tlenku azotu (NO) w obecności hydrolaz i glutationu. NO aktywuje rozpuszczalną cyklazę guanylową, zwiększając stężenie cGMP, co prowadzi do fosforylacji białek regulujących stężenie Ca²⁺ i rozkurczu mięśni gładkich naczyń. Efektem jest rozszerzenie naczyń żylnego układu pojemnościowego, dużych tętnic wieńcowych podwsierdziowych oraz arterioli >100 µm, co poprawia ukrwienie mięśnia sercowego, redystrybucję krwi do krążenia obocznego i zapobiega skurczom tętnic wieńcowych, bez ryzyka zespołu podkradania wieńcowego.
azotan organiczny, cGMP, choroba wieńcowa, cyklaza guanylowa, działanie antyoksydacyjne, EDRF, ferrytyna, glicerolu triazotan, hemooksygenaza, krążenie oboczne, miażdżyca, pentaerytrytylu tetraazotan, reaktywne formy tlenu, rozszerzenie naczyń, śródbłonek naczyniowy, stres oksydacyjny, syntaza tlenku azotu, tętnica wieńcowa, tlenek azotu, tolerancja lekowa, zespół podkradania wieńcowego - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Molsidomina WZF 2 mg
Molsydomina, zawarta w preparacie MOLSIDOMINA WZF, jest pochodną sydnoniminy i działa jako farmakologiczny donor tlenku azotu (NO), uwalnianego z aktywnego metabolitu wątrobowego SIN-1. Mechanizm ten naśladuje działanie śródbłonkowego czynnika rozkurczowego (EDRF), prowadząc do rozszerzenia mięśni gładkich naczyń oraz hamowania funkcji płytek krwi. Efekty hemodynamiczne obejmują rozszerzenie naczyń żylnych i tętniczych, co skutkuje zmniejszeniem powrotu żylnego, obciążenia serca, oporu obwodowego oraz ciśnienia wewnątrzkomorowego, a także rozszerzeniem tętnic wieńcowych i poprawą ukrwienia mięśnia sercowego. Działanie antyagregacyjne molsidominy wynika z uwalniania NO w płytkach krwi, co hamuje ich adhezję, wydzielanie i agregację, przyczyniając się do kompleksowego efektu przeciwdławiczego.
agregacja płytek, choroba niedokrwienna serca, choroba wieńcowa, ciśnienie napełniania komór serca, dotlenienie mięśnia sercowego, działanie antyagregacyjne, działanie przeciwdławicowe, EDRF, efekt hemodynamiczny, hamowanie czynności płytek krwi, lek rozszerzający naczynia, linsydomina, molsydomina, opór obwodowy, SIN-1, skurcz tętnic wieńcowych, śródbłonkowy czynnik rozkurczowy, sydnonimina, tachyfilaksja, tlenek azotu, tolerancja farmakologiczna, zapotrzebowanie tlenowe mięśnia sercowego