głęboka hipotermia
Głęboka hipotermia to stan obniżenia temperatury głębokiej ciała poniżej 28°C. Stanowi poważne zagrożenie życia i wymaga natychmiastowej interwencji medycznej. W przeciwieństwie do hipotermii łagodnej (32-35°C) czy umiarkowanej (28-32°C), głęboka hipotermia wiąże się z wysoką śmiertelnością, szczególnie jeśli temperatura spada poniżej 24°C.
Pacjenci z głęboką hipotermią prezentują znaczące zaburzenia funkcji życiowych: bradykardię, niewydolność oddechową, obniżenie ciśnienia tętniczego, zaburzenia rytmu serca oraz obniżenie świadomości do śpiączki włącznie. Charakterystyczne są także sztywność mięśniowa, zmniejszenie lub brak odruchów, rozszerzenie źrenic oraz brak drżenia mięśniowego. Przy temperaturze poniżej 24°C może dojść do zatrzymania krążenia, najczęściej w mechanizmie migotania komór.
Postępowanie w głębokiej hipotermii obejmuje ostrożne ogrzewanie centralne (pozaustrojowe, płukanie jam ciała ciepłymi płynami), monitorowanie funkcji życiowych oraz leczenie zaburzeń elektrolitowych i metabolicznych. Kluczową zasadą jest stosowanie się do reguły „nikt nie jest martwy, dopóki nie jest ciepły i martwy” – resuscytację należy prowadzić aż do osiągnięcia temperatury ciała powyżej 32-35°C, nawet jeśli początkowo nie ma odpowiedzi na standardowe działania resuscytacyjne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Trasylol
Aprotynina, substancja czynna leku Trasylol, jest wskazana wyłącznie do stosowania w izolowanych zabiegach pomostowania aortalno-wieńcowego (CABG) i nie powinna być stosowana w połączeniu z innymi zabiegami kardiochirurgicznymi ze względu na brak danych potwierdzających korzystny stosunek korzyści do ryzyka. Podczas terapii aprotyniną nie należy redukować dawki heparyny, a monitorowanie antykoagulacji u pacjentów poddawanych CABG z krążeniem pozaustrojowym powinno odbywać się za pomocą pomiarów aktywności anty-Xa, stężenia heparyny we krwi lub czasu krzepnięcia po aktywacji (ACT). Zalecane wartości minimalne ACT to 750 sekund dla kelitu i 480 sekund dla kaolinu, niezależnie od wpływu rozcieńczenia krwi i hipotermii. Aprotynina nie wpływa na wyniki testów miareczkowania protaminy ani pomiarów anty-Xa, co umożliwia prawidłową neutralizację heparyny po zabiegu. Należy unikać stosowania krwi z infuzji aprotyniny do konserwacji przeszczepów, a u pacjentów z wcześniejszą ekspozycją na aprotyninę konieczna jest szczególna ostrożność ze względu na ryzyko reakcji anafilaktycznych, które mogą wystąpić nawet po dłuższym czasie od poprzedniego podania.
aktywność anty-Xa, antykoagulacja heparynowa, aprotynina, czas częściowej tromboplastyny, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas krzepnięcia po aktywacji, dawka próbna, głęboka hipotermia, klej tkankowy, krążenie pozaustrojowe, kwas aminokapronowy, leczenie przeciwzakrzepowe, niewydolność nerek, pomostowanie aortalno-wieńcowe, powikłanie krwotoczne, protamina, reakcja alergiczna, reakcja anafilaktyczna, stężenie kreatyniny, terapia ratunkowa, zaburzenie czynności nerek, zatrzymanie krążenia - Leksykon chorób i schorzeń
Rozwarstwienie aorty – Leczenie
Rozwarstwienie aorty to stan nagły, wymagający natychmiastowej diagnostyki i leczenia, którego strategia zależy od lokalizacji zmiany (typ A lub B wg klasyfikacji Stanford) oraz stabilności hemodynamicznej pacjenta. Podstawą terapii farmakologicznej jest szybkie obniżenie ciśnienia tętniczego do 100-120 mmHg skurczowego oraz redukcja częstości akcji serca do 60-80/min, głównie za pomocą beta-blokerów (metoprolol, esmolol, labetalol). W przypadku niewystarczającej kontroli ciśnienia dołącza się leki rozszerzające naczynia, takie jak nitroprusydek sodu czy nikardypina, jednak zawsze po podaniu beta-blokerów, aby uniknąć odruchowej tachykardii. Kontrola bólu realizowana jest opioidami (morfina, fentanyl). Rozwarstwienie typu A wymaga pilnej operacji otwartej z usunięciem uszkodzonego odcinka aorty i rekonstrukcją syntetycznym graftem, co znacząco zmniejsza śmiertelność (bez leczenia 50% w 48h). Alternatywnie, u pacjentów z wysokim ryzykiem, stosuje się leczenie endowaskularne (np. Gore Ascending Stent Graft).
antykoagulacja, aorta wstępująca, aorta zstępująca, beta-bloker, ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, diltiazem, endoleak, esmolol, fenestracja, głęboka hipotermia, krążenie pozaustrojowe, kurczliwość mięśnia sercowego, labetalol, leczenie endowaskularne, lek rozszerzający naczynia, łuk aorty, metoprolol, niedokrwienie rdzenia kręgowego, niedomykalność zastawki aortalnej, nikardypina, nitrogliceryna, nitroprusydek sodu, paraplegia, rozwarstwienie aorty, rozwarstwienie typu A, rozwarstwienie typu B, stabilność hemodynamiczna, stent-graft, stres hemodynamiczny, światło fałszywe, technika hybrydowa, tętniak pourazowy, TEVAR, warfaryna, zastawka aortalna - Leksykon chorób i schorzeń
Tętniak aorty piersiowej – Leczenie
Tętniak aorty piersiowej (TAP) definiuje się jako poszerzenie aorty piersiowej co najmniej 1,5-krotnie względem prawidłowej średnicy, obejmujące aortę wstępującą, łuk aorty lub aortę zstępującą. Leczenie TAP ma na celu zapobieganie pęknięciu tętniaka, które niesie wysokie ryzyko śmiertelności. Wskazania do interwencji chirurgicznej obejmują średnicę tętniaka ≥ 5,5 cm dla aorty wstępującej i łuku, ≥ 6,0-6,5 cm dla aorty zstępującej, szybki wzrost ≥ 0,5 cm/rok, objawy kliniczne oraz ostre powikłania, takie jak pęknięcie czy rozwarstwienie aorty. Leczenie zachowawcze obejmuje regularną obserwację obrazową (CT, MRI, echokardiografia co 6-12 miesięcy) oraz farmakoterapię z beta-blokerami, inhibitorami ACE, blokerami kanału wapniowego i statynami, mającą na celu kontrolę ciśnienia tętniczego i spowolnienie progresji tętniaka. Modyfikacja stylu życia, w tym zaprzestanie palenia i kontrola czynników ryzyka, jest integralną częścią terapii.
antybiotykoterapia, aorta wstępująca, aorta zstępująca, badanie genetyczne, beta-bloker, bloker kanału wapniowego, bloker receptora angiotensyny, bupropion, choroba tkanki łącznej, dwupłatkowa zastawka aortalna, dyslipidemia, echokardiografia, głęboka hipotermia, inhibitor konwertazy angiotensyny, krążenie pozaustrojowe, krwawienie wewnętrzne, łuk aorty, miażdżyca, niedokrwienie mózgu, niedokrwienie rdzenia kręgowego, niewydolność nerek, nikotynowa terapia zastępcza, paraplegia, pęknięcie tętniaka, poradnictwo rodzinne, przetoka aortalno-oskrzelowa, pseudotętniak, rezonans magnetyczny, rozwarstwienie aorty, statyna, stent-graft, sternotomia pośrodkowa, tempo wzrostu tętniaka, tętniak aorty piersiowej, tętniak workowaty, tętniak zakaźny, TEVAR, tomografia komputerowa, wareniklina, zespół Marfana