choroba powierzchni oka

Choroba powierzchni oka (ang. Ocular Surface Disease – OSD) to szerokie pojęcie obejmujące grupę schorzeń, które dotyczą rogówki, spojówki, powiek oraz filmu łzowego. Do najczęstszych jednostek chorobowych zaliczamy zespół suchego oka, zapalenie brzegów powiek, zapalenie spojówek, niedobór komórek macierzystych rąbka rogówki oraz alergiczne schorzenia powierzchni oka.

Patofizjologia OSD związana jest z zaburzeniem homeostazy filmu łzowego, co prowadzi do stanu zapalnego i uszkodzenia powierzchni oka. Kluczową rolę odgrywa hiperosmolarność łez, niestabilność filmu łzowego oraz dysfunkcja gruczołów Meiboma. Czynniki ryzyka obejmują wiek, płeć żeńską, choroby autoimmunologiczne, stosowanie niektórych leków, ekspozycję na zanieczyszczenia środowiskowe oraz długotrwałą pracę przy komputerze.

Diagnostyka chorób powierzchni oka opiera się na wywiadzie, badaniu w lampie szczelinowej, testach oceniających film łzowy (test Schirmera, TBUT – czas przerwania filmu łzowego), barwieniach fluoresceiną oraz ocenie osmolarności łez. Nowoczesne metody obejmują również analizę interferometryczną filmu łzowego oraz obrazowanie meibograficzne gruczołów powiekowych.

Leczenie OSD powinno być dostosowane do przyczyny i nasilenia schorzenia. Obejmuje ono stosowanie sztucznych łez, leków przeciwzapalnych (kortykosteroidy, cyklosporyna, lifitegrast), antybiotyków, terapię światłem pulsacyjnym (IPL), a w cięższych przypadkach – autologiczne surowicze krople czy nakładanie błony owodniowej. Istotna jest również higiena powiek oraz modyfikacja czynników środowiskowych i stylu życia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl