bruceloza kostno-stawowa

Bruceloza kostno-stawowa to jedna z najczęstszych postaci przewlekłej brucelozy, choroby zakaźnej wywoływanej przez bakterie z rodzaju Brucella. Ta forma choroby charakteryzuje się zajęciem układu mięśniowo-szkieletowego, co stanowi od 10% do nawet 80% wszystkich przypadków brucelozy w zależności od regionu geograficznego.

W obrazie klinicznym brucelozy kostno-stawowej dominują zapalenia stawów (najczęściej kolanowych, biodrowych, skokowych i kręgosłupa), zapalenia kości i szpiku kostnego oraz zapalenia pochewek ścięgnistych. Szczególnie charakterystyczną manifestacją jest zapalenie krążków międzykręgowych (spondylodiscitis), występujące zwłaszcza w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Choroba często ma charakter przewlekły z okresami zaostrzeń i remisji.

Diagnostyka brucelozy kostno-stawowej obejmuje badania serologiczne (odczyn Wright-Banga, test ELISA), hodowle mikrobiologiczne z krwi lub materiału tkankowego oraz techniki obrazowe (RTG, TK, MRI), które mogą wykazać zmiany destrukcyjne w kościach i stawach. W przypadku zajęcia kręgosłupa obserwuje się charakterystyczny obraz „objawu Ponseta” (zwężenie przestrzeni międzykręgowej z obecnością narośli kostnych).

Leczenie brucelozy kostno-stawowej wymaga długotrwałej, skojarzonej antybiotykoterapii (najczęściej doksycyklina w połączeniu z gentamycyną, streptomycyną lub ryfampicyną) przez okres minimum 6-8 tygodni. W ciężkich przypadkach może być konieczna interwencja chirurgiczna, szczególnie przy powikłaniach neurologicznych związanych z zajęciem kręgosłupa. Wczesne rozpoznanie i prawidłowe leczenie znacząco zmniejszają ryzyko trwałych powikłań ortopedycznych.