glin
Glin (aluminium) to pierwiastek chemiczny o symbolu Al, który w medycynie jest przedmiotem zainteresowania ze względu na jego potencjalne efekty biologiczne i toksykologiczne. W organizmie ludzkim nie pełni żadnej znanej funkcji fizjologicznej, a jego obecność jest raczej wynikiem ekspozycji środowiskowej.
Nadmierne gromadzenie się glinu w organizmie może prowadzić do szeregu zaburzeń. W nefrologicznej praktyce klinicznej szczególnie istotna jest encefalopatia glinowa, która może występować u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek, zwłaszcza dializowanych. Objawia się ona zaburzeniami poznawczymi, mowy, koordynacji ruchowej oraz drgawkami.
Istnieją także hipotezy dotyczące związku pomiędzy ekspozycją na glin a rozwojem chorób neurodegeneracyjnych, takich jak choroba Alzheimera, jednak dowody naukowe w tym zakresie nie są jednoznaczne. W praktyce medycznej stosuje się chelatory glinu, np. deferoksamina, w leczeniu przewlekłego zatrucia glinem, szczególnie u pacjentów dializowanych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – DTP-Szczepionka błoniczo-tężcowo-krztuścowa adsorbowana nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego, nie mniej niż 40 j.m. toksoidu tężcowego i nie mniej niż 4 j.m. zawiesiny inaktywowanego szczepu Bordetella pertussis/0,5 ml; 1 d; 1 dawka (0,5 ml)
Przedawkowanie szczepionki błoniczo-tężcowo-krztuścowej (DTP) jest mało prawdopodobne ze względu na jej jednodawkowe opakowanie zawierające 0,5 ml preparatu. Każda dawka zawiera precyzyjnie określone ilości antygenów: minimum 30 j.m. toksoidu błoniczego, 40 j.m. toksoidu tężcowego w badaniu na świnkach morskich (60 j.m. w badaniu na myszach białych) oraz 4 j.m. inaktywowanego szczepu Bordetella pertussis. Dodatkowo, szczepionka zawiera do 0,7 mg Al³⁺ w postaci wodorotlenku glinu uwodnionego jako adiuwant. Charakterystyczna biała lub prawie biała zawiesina ułatwia identyfikację produktu, co minimalizuje ryzyko pomyłki i nieumyślnego podania nadmiernej dawki.
- Leksykon substancji czynnych
Wyciąg alergenowy – Działania niepożądane
Immunoterapia swoista (odczulanie) z użyciem wyciągów alergenowych wiąże się z ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych, które można podzielić na reakcje miejscowe i układowe, pojawiające się odpowiednio w ciągu 30 minut lub do 24 godzin po iniekcji. Reakcje miejscowe, takie jak obrzęk, zaczerwienienie, ból, świąd, odbarwienie i krwiaki w miejscu podania, są bardzo częste i mogą być związane m.in. z zawartością glinu w preparatach typu depot (np. Alutard SQ). Reakcje układowe obejmują spektrum od łagodnego alergicznego nieżytu nosa do ciężkiego wstrząsu anafilaktycznego, który może wystąpić w ciągu kilku sekund do minut po podaniu alergenu i wymaga natychmiastowej interwencji z użyciem adrenaliny. Objawy alarmujące to m.in. świąd i uczucie gorąca w jamie ustnej oraz na dłoniach i stopach, tachykardia, duszność i nagły spadek ciśnienia tętniczego. Pacjenci powinni pozostawać pod obserwacją przez co najmniej 30 minut po iniekcji, a w przypadku wstrząsu anafilaktycznego – przez 24 godziny.
adrenalina, alergiczny nieżyt nosa, aluminium, Alutard SQ, ampułkostrzykawka, atopowe zapalenie skóry, ciśnienie tętnicze, duszność, flush, glin, immunoterapia alergenowa, immunoterapia swoista, niedociśnienie, obrzęk, odczulanie, pokrzywka, produkt typu depot, reakcja immunologiczna, reakcja miejscowa, reakcja układowa, skurcz oskrzeli, świszczący oddech, tachykardia, test skórny, wstrząs anafilaktyczny, zaczerwienienie, zawroty głowy, ziarniniak - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – DT-Szczepionka błoniczo-tężcowa adsorbowana nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego i nie mniej niz 40 j.m. toksoidu tężcowego/0,5 ml; 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka DT (błoniczo-tężcowa adsorbowana) zawiera w jednej dawce 0,5 ml nie mniej niż 30 j.m. toksoidu błoniczego oraz 40 j.m. toksoidu tężcowego, z adiuwantem w postaci wodorotlenku glinu w ilości nie przekraczającej 0,7 mg Al³⁺. Przed wprowadzeniem do obrotu każda seria szczepionki podlega rygorystycznym badaniom przedklinicznym, które obejmują ocenę toksyczności swoistej adsorbowanych toksoidów oraz adiuwanta, zgodnie z wytycznymi Farmakopei Europejskiej. Preparat w postaci mlecznej, jednorodnej zawiesiny o kremowym odcieniu musi spełniać określone normy jakościowe, co jest warunkiem dopuszczenia do badań klinicznych i stosowania u ludzi.