zaburzenie metabolizmu tyrozyny
Zaburzenia metabolizmu tyrozyny obejmują grupę rzadkich chorób metabolicznych, w których dochodzi do nieprawidłowego rozkładu aminokwasu tyrozyny. Tyrozyna jest aminokwasem endogennym, powstającym w organizmie z fenyloalaniny, ale może być również dostarczana z pożywieniem.
Do najważniejszych zaburzeń metabolizmu tyrozyny należą: tyrozynemia typu I (niedobór hydrolazy fumaryloacetyloacetanu), tyrozynemia typu II (niedobór aminotransferazy tyrozynowej), tyrozynemia typu III (niedobór dioksygenazy 4-hydroksyfenylopirogronianowej), alkaptonuria (niedobór oksydazy kwasu homogentyzynowego) oraz albinizm oczno-skórny (zaburzenia syntezy melaniny).
Objawy kliniczne zaburzeń metabolizmu tyrozyny są zróżnicowane w zależności od typu schorzenia. Tyrozynemia typu I manifestuje się niewydolnością wątroby, zaburzeniami funkcji kanalików nerkowych, krzywicą i wysokim ryzykiem rozwoju raka wątrobowokomórkowego. Tyrozynemia typu II (zespół Richner-Hanhart) charakteryzuje się hiperkeratozą dłoni i podeszew, owrzodzeniami rogówki oraz opóźnieniem rozwoju intelektualnego. W alkaptonurii dochodzi do gromadzenia kwasu homogentyzynowego w tkankach, co prowadzi do ochronozy i artropatii.
Diagnostyka zaburzeń metabolizmu tyrozyny opiera się na badaniach biochemicznych, w tym oznaczaniu stężenia tyrozyny i jej metabolitów w surowicy, moczu oraz analizie genetycznej. W leczeniu stosuje się dietę niskobiałkową z ograniczeniem podaży fenyloalaniny i tyrozyny, suplementację witamin oraz w przypadku tyrozynemii typu I – farmakoterapię nitizynonem (NTBC), który blokuje powstawanie toksycznych metabolitów.