pochodne chinolonu

Pochodne chinolonu to grupa antybiotyków o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, które hamują aktywność bakteryjnej topoizomerazy II (gyrazy DNA) i topoizomerazy IV, enzymów niezbędnych do replikacji, transkrypcji i naprawy DNA bakterii. Ich działanie prowadzi do zaburzenia funkcji DNA i w konsekwencji do śmierci komórki bakteryjnej.

Chinolony dzieli się na cztery generacje, z których najpowszechniej stosowane są fluorochinolony (II-IV generacja) zawierające atom fluoru w pozycji C-6, co zwiększa ich aktywność przeciwbakteryjną. Do najczęściej stosowanych należą: ciprofloksacyna, lewofloksacyna, moksyfloksacyna i norfloksacyna. Wykazują one skuteczność wobec bakterii Gram-ujemnych oraz niektórych Gram-dodatnich, a nowsze generacje mają rozszerzone spektrum działania na bakterie beztlenowe i atypowe.

Pochodne chinolonu stosowane są w leczeniu zakażeń układu moczowego, oddechowego, przewodu pokarmowego, kości i stawów oraz zakażeń skóry i tkanek miękkich. Charakteryzują się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym i penetracją do tkanek. Mogą jednak powodować działania niepożądane, w tym uszkodzenie ścięgien (tendinopatie), zaburzenia ze strony ośrodkowego układu nerwowego, reakcje fototoksyczne i wydłużenie odstępu QT. Z powodu narastającej oporności bakterii i potencjalnych poważnych działań niepożądanych, ich stosowanie powinno być rozważne i zgodne z aktualnymi wytycznymi.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl