antybiotyki aminoglikozydowe
Antybiotyki aminoglikozydowe to grupa chemioterapeutyków o działaniu bakteriobójczym, które charakteryzują się obecnością aminocukrów połączonych wiązaniami glikozydowymi. Do najpopularniejszych przedstawicieli tej grupy należą gentamycyna, amikacyna, tobramycyna, streptomycyna i neomycyna.
Mechanizm działania aminoglikozydów polega na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 30S rybosomu, co prowadzi do nieprawidłowego odczytu mRNA. Wykazują one działanie głównie wobec bakterii Gram-ujemnych oraz niektórych Gram-dodatnich, szczególnie skutecznie zwalczając pałeczki z rodziny Enterobacteriaceae oraz Pseudomonas aeruginosa.
Istotnym ograniczeniem stosowania aminoglikozydów jest ich potencjalna nefrotoksyczność oraz ototoksyczność, co wymaga monitorowania funkcji nerek oraz słuchu podczas terapii. Antybiotyki te charakteryzują się również słabą penetracją do tkanek, ograniczoną biodostępnością po podaniu doustnym oraz efektem poantybiotykowym, który umożliwia dawkowanie raz na dobę.
W praktyce klinicznej aminoglikozydy są często stosowane w skojarzeniu z innymi antybiotykami w leczeniu ciężkich zakażeń szpitalnych, sepsy, zapalenia wsierdzia, powikłanych zakażeń układu moczowego oraz w terapii empirycznej u pacjentów z neutropenią. Ze względu na rosnącą oporność bakterii oraz profil działań niepożądanych, są zwykle lekami drugiego lub trzeciego rzutu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cisatrakurium – Interakcje
Cisatrakurium, jako niedepolaryzujący środek zwiotczający mięśnie, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego siłę i czas działania. Do leków nasilających efekt cisatrakurium należą anestetyki wziewne (enfluran, izofluran, halotan) wymagające redukcji dawki o 30-40%, ketamina, inne niedepolaryzujące środki zwiotczające, aminoglikozydy, polimyksyny, tetracykliny, linkomycyna, klindamycyna, beta-adrenolityki (propranolol, oksprenolol), leki przeciwarytmiczne (prokainamid, chinidyna), diuretyki (furosemid, tiazydy, mannitol, acetazolamid), sole magnezu i litu oraz leki blokujące zwoje nerwowe (trimetafan, heksametonium). Mechanizmy tych interakcji obejmują synergizm na poziomie płytki nerwowo-mięśniowej, hamowanie uwalniania acetylocholiny oraz zaburzenia elektrolitowe, co wymaga ścisłego monitorowania przewodnictwa nerwowo-mięśniowego i odpowiedniego dostosowania dawkowania.
anestetyk wziewny, anestetyki wziewne, antagonista acetylocholinoesterazy, antybiotyki aminoglikozydowe, blokada nerwowo-mięśniowa, bloker kanału wapniowego, choroba Alzheimera, cisatrakurium, hamowanie uwalniania acetylocholiny, indukcja enzymów wątrobowych, inhibitor acetylocholinoesterazy, ketamina, lek blokujący zwoje nerwowe, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwreumatyczny, miastenia, niedepolaryzacyjny blok nerwowo-mięśniowy, płytka nerwowo-mięśniowa, receptor acetylocholinowy, rozkład Hofmanna, suksametonium, szczelina synaptyczna, transmisja nerwowo-mięśniowa, zespół miasteniczny - Leksykon substancji czynnych
Cefotaksym – Interakcje
Cefotaksym, jako cefalosporyna III generacji, wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają kluczowe znaczenie w praktyce klinicznej. Antybiotyki bakteriostatyczne (tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol, sulfonamidy) wykazują antagonizm wobec bakteriobójczego działania cefotaksymu, co może obniżać skuteczność terapii, zwłaszcza w ciężkich zakażeniach, dlatego ich jednoczesne stosowanie jest przeciwwskazane. Z kolei aminoglikozydy (gentamycyna, tobramycyna, amikacyna) mogą działać synergistycznie z cefotaksymem, jednak ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i niezgodności farmaceutyczne, leki te należy podawać osobno, monitorując funkcję nerek. Probenecyd znacząco hamuje wydalanie cefotaksymu przez nerki, podwajając ekspozycję na lek i zmniejszając klirens nerkowy o około 50%, co może wymagać modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
amikacyna, aminoglikozydy, antagonizm farmakodynamiczny, antagonizm przeciwbakteryjny, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki bakteriostatyczne, badanie glukozy w moczu, cefalosporyny, cefoperazon, cefotaksym, chloramfenikol, erytromycyna, farmakokinetyka leku, furosemid, gentamycyna, interakcja farmakokinetyczna, interferencja diagnostyczna, klirens nerkowy, kolistyna, kwas etakrynowy, leki moczopędne, leki nefrotoksyczne, leki urykozuryczne, metronidazol, polimyksyna B, polimyksyny, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, sulfonamidy, synergizm farmakodynamiczny, test Coombsa, tetracykliny, tobramycyna, wankomycyna - Leksykon leków
Interakcje leku – Imovax Polio 29 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 1, szczep Mahoney, 7 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 2, szczep MEF-1 i 26 jednostek antygenu D wirusa poliomyelitis typ 3, szczep Saukett/0,5 ml; Szczepionka 1-dawkowa, 1 dawka (0,5 ml)
Szczepionka IMOVAX POLIO, będąca inaktywowanym preparatem przeciw poliomyelitis (zawierającym inaktywowane wirusy typów 1, 2 i 3), charakteryzuje się ograniczonym profilem interakcji farmakologicznych. Dotychczasowe dane kliniczne nie wykazały istotnych interakcji z innymi standardowymi szczepionkami, jednak zaleca się podawanie ich w oddzielnych miejscach ciała i za pomocą oddzielnych strzykawek, aby uniknąć miejscowych reakcji krzyżowych. Szczepionka zawiera śladowe ilości neomycyny, streptomycyny, polimyksyny B, fenyloalaniny (12,5 μg) oraz etanolu (2 mg), co wymaga ostrożności u pacjentów z nadwrażliwością na aminoglikozydy lub fenyloketonurią. Nie stwierdzono istotnych interakcji z lekami przeciwgorączkowymi, przeciwbólowymi oraz większością antybiotyków poza aminoglikozydami, gdzie teoretycznie może dochodzić do sumowania działań niepożądanych.
aminoglikozyd, antybiotyki aminoglikozydowe, antygen szczepionkowy, cytostatyk, etanol, fenyloalanina, fenyloketonuria, gentamycyna, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, kortykosteroid, lek immunosupresyjny, lek przeciwbólowy, lek przeciwgorączkowy, niepożądany odczyn poszczepienny, odpowiedź immunologiczna, poliomyelitis, strzykawka, szczepionka żywa, terapia immunosupresyjna, układ odpornościowy, wirus poliomyelitis - Leksykon substancji czynnych
Amfoterycyna B – Interakcje
Amfoterycyna B, niezależnie od formy farmaceutycznej (kompleks lipidowy, liposomalna, niezwiązana), wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, szczególnie z lekami nefrotoksycznymi takimi jak cyklosporyna, antybiotyki aminoglikozydowe, pentamidyna oraz cisplatyna, co znacząco zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek. W przypadku stosowania amfoterycyny B z tymi lekami zaleca się regularne monitorowanie czynności nerek oraz rozważenie zastosowania mniej nefrotoksycznych postaci, np. liposomalnej. Ponadto, leczenie amfoterycyną B może indukować hipokaliemię, która nasila toksyczność i działania niepożądane leków takich jak kortykosteroidy, diuretyki pętlowe i tiazydowe, glikozydy naparstnicy, leki zwiotczające mięśnie szkieletowe oraz leki przeciwarytmiczne, co wymaga ścisłego monitorowania poziomu elektrolitów i odpowiedniej suplementacji potasu.
Abelcet, AmBisome, amfoterycyna B, antybiotyki aminoglikozydowe, cisplatyna, cyklosporyna, diuretyki pętlowe, flucytozyna, glikozydy naparstnicy, hepatotoksyczność, hipokaliemia, hipomagnezemia, kompleks lipidowy, kortykosteroidy, kortykotropina, kreatynina w surowicy, leki immunosupresyjne, leki nefrotoksyczne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwnowotworowe, leki zwiotczające, mielotoksyczność, monitorowanie czynności nerek, nefrotoksyczność, niedociśnienie tętnicze, odpowiedź poszczepienna, pentamidyna, postać liposomalna, przetoczenie leukocytów, skurcz oskrzeli, szczepionka przeciw wściekliźnie, tubokuraryna, uszkodzenie nerek, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia rytmu serca, zydowudyna - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Tobrexan 3 mg/ml
Podstawowym przeciwwskazaniem do stosowania kropli do oczu Tobrexan, zawierających 3 mg/ml tobramycyny, jest potwierdzona nadwrażliwość na tobramycynę lub substancje pomocnicze, w szczególności na bromek benzododecyniowy (BDAB). Ze względu na możliwość reakcji krzyżowej, przeciwwskazane jest również stosowanie u pacjentów z alergią na inne aminoglikozydy, takie jak gentamycyna czy amikacyna. W praktyce klinicznej należy unikać podawania leku u pacjentów z historią reakcji alergicznych na antybiotyki aminoglikozydowe lub składniki preparatu, nawet jeśli nie występują bezwzględne przeciwwskazania.
alergia na leki, antybiogram, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyki aminoglikozydowe, bromek benzododecyniowy, decyzja terapeutyczna, dokumentacja medyczna, krople do oczu, leczenie przeciwbakteryjne, nadwrażliwość na składniki pomocnicze, nadwrażliwość na tobramycynę, reakcja alergiczna, reakcja krzyżowa, reakcja nadwrażliwości, substancja pomocnicza, tobramycyna, wrażliwość drobnoustrojów - Leksykon leków
Interakcje leku – Cetix 400 mg
Cefiksym wykazuje istotne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które należy uwzględnić podczas terapii. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie cefiksymu z lekami nefrotoksycznymi, takimi jak aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna), polipeptydy (kolistyna, polimyksyna, wiomycyna) oraz silnie działające diuretyki (kwas etakrynowy, furosemid), co znacząco zwiększa ryzyko uszkodzenia nerek. Nifedypina, antagonista kanałów wapniowych, może zwiększać biodostępność cefiksymu nawet o 70%, co wymaga monitorowania działań niepożądanych i ewentualnej korekty dawki. Ponadto, cefiksym może wydłużać czas protrombinowy, co jest istotne u pacjentów przyjmujących doustne antykoagulanty (warfaryna, acenokumarol), wskazując na konieczność częstszego monitorowania INR i dostosowania terapii przeciwzakrzepowej.
acenokumarol, alkohol etylowy, amikacyna, antagonista kanałów wapniowych, antybiotyki aminoglikozydowe, cefalosporyny, cefiksym, ciała ketonowe w moczu, czas protrombinowy, doustny lek przeciwzakrzepowy, furosemid, gentamycyna, glukoza w moczu, INR, kolistyna, kwas etakrynowy, leki nefrotoksyczne, nefrotoksyczność, nifedypina, odczyn Coombsa, oksydaza glukozowa, polimyksyna, polipeptydy, reakcja disulfiramopodobna, roztwór Benedicta, roztwór Fehlinga, tobramycyna, warfaryna, wiomycyna, zaburzenie czynności nerek - Leksykon substancji czynnych
Doksylamina – Interakcje
Doksylamina, lek przeciwhistaminowy z grupy etanoloamin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą prowadzić do nasilenia działań niepożądanych, zwłaszcza sedatywnych i przeciwcholinergicznych. Szczególnie istotne jest unikanie jednoczesnego stosowania z lekami działającymi depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy (OUN), takimi jak barbiturany, benzodiazepiny, opioidy czy leki przeciwpsychotyczne, ze względu na ryzyko nadmiernej senności i upośledzenia funkcji psychomotorycznych. Przeciwwskazane jest także łączenie doksylaminy z inhibitorami monoaminooksydazy (IMAO) oraz hydroksymaślanem sodu, które nasilają działanie przeciwcholinergiczne i depresyjne na OUN. Dodatkowo, doksylamina może nasilać toksyczność leków o działaniu przeciwcholinergicznym (np. amitryptylina, benzatropina), co objawia się suchością w jamie ustnej, zatrzymaniem moczu, tachykardią i zaburzeniami widzenia. Należy również unikać jednoczesnego stosowania z silnymi inhibitorami CYP450 (np. fluoksetyna, klarytromycyna, amiodaron), które mogą zwiększać ekspozycję na doksylaminę i ryzyko działań niepożądanych.
antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki makrolidowe, atropina, azole przeciwgrzybicze, benzodiazepiny, choroba Parkinsona, chromatografia gazowa, ciśnienie wewnątrzgałkowe, depresja, depresja oddechowa, doksylamina, dostępność biologiczna, działanie antycholinergiczne, działanie przeciwcholinergiczne, inhibitory CYP450, inhibitory monoaminooksydazy, inhibitory proteazy, leki depresyjne OUN, leki opioidowe, leki ototoksyczne, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwdrgawkowe, leki przeciwnadciśnieniowe, leki przeciwpadaczkowe, leki przeciwpsychotyczne, nadwrażliwość na światło, niedociśnienie tętnicze, pirydoksyna, sedacja, SSRI, testy skórne, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, wąski indeks terapeutyczny, wstrząs, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Torsemed 10 mg
Torasemid, będący substratem izoenzymów CYP2C8 i CYP2C9, wykazuje liczne interakcje farmakokinetyczne i farmakodynamiczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie ważne jest monitorowanie pacjentów stosujących pochodne kumaryny ze względu na ryzyko zaburzeń działania przeciwzakrzepowego oraz pacjentów leczonych inhibitorami ACE, gdzie synergistyczne działanie hipotensyjne może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego. Zaleca się zmniejszenie dawki początkowej ACE-I lub czasowe odstawienie torasemidu na 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii. Ponadto torasemid może indukować hipokaliemię i hipomagnezemię, co zwiększa toksyczność glikozydów naparstnicy, dlatego konieczne jest ścisłe monitorowanie elektrolitów. Wysokie ryzyko interakcji występuje także z aminoglikozydami, cisplatyną i litem, wymagając regularnej kontroli funkcji nerek i stężenia litu w surowicy.
aminy katecholowe, antybiotyki aminoglikozydowe, cefalosporyny, cholestyramine, cisplatyna, digoksyna, dna moczanowa, działanie hipotensyjne, glikozyd naparstnicy, hipokaliemia, inhibitory konwertazy angiotensyny, izoenzymy cytochromu P450, katecholaminy, kontrola glikemii, kortykosteroidy, leki przeciwcukrzycowe, leki przeciwnadciśnieniowe, leki zwiotczające, lit w surowicy, niedobór elektrolitów, niedociśnienie ortostatyczne, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowe leki przeciwzapalne, odwodnienie, pochodne kumaryny, probenecyd, salicylany, synteza prostaglandyn, torasemid, wydzielanie kanalikowe, zaburzenia elektrolitowe - Leksykon substancji czynnych
Bacytracyna – Przeciwwskazania stosowania
Bacytracyna, polipeptydowy antybiotyk stosowany miejscowo w dermatologii, wymaga szczegółowej analizy przeciwwskazań przed zastosowaniem, zwłaszcza gdy jest łączona z neomycyną lub polimyksyną B. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na bacytracynę, inne antybiotyki aminoglikozydowe (neomycyna) lub polimyksyny, a także na substancje pomocnicze, takie jak lanolina czy parabeny (E216, E218). Preparaty te są przeciwwskazane u pacjentów z niewydolnością nerek, istniejącym uszkodzeniem narządu słuchu oraz ciężkimi zaburzeniami czynności serca, ze względu na ryzyko nefrotoksyczności i ototoksyczności. Ponadto, preparaty z bacytracyną nie powinny być stosowane na duże powierzchnie uszkodzonej skóry, głębokie rany, sączące zmiany oraz ciężkie oparzenia II i III stopnia, aby uniknąć zwiększonego wchłaniania i działań ogólnoustrojowych.
antybiotyk polipeptydowy, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotykoterapia skojarzona, charakterystyka produktu leczniczego, działanie niepożądane, nadwrażliwość na lanolinę, nefrotoksyczność, niewydolność nerek, ototoksyczność, perforacja błony bębenkowej, preparat dermatologiczny, reakcja krzyżowa, rośliny astrowate, sączące zmiany skórne, testy płatkowe, uszkodzenie narządu słuchu, uszkodzenie skóry, zaburzenia czynności serca, zapalenie skóry - Leksykon leków
Interakcje leku – Furaginum Hasco Forte 100 mg/5 ml
Furazydyna, substancja czynna w dawce 100 mg/5 ml zawiesiny doustnej Furaginum Hasco Forte, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o istotnym znaczeniu klinicznym. Antagonizm obserwuje się z pochodnymi chinolonu (kwas nalidyksowy, norfloksacyna, kwas oksolinowy), co może obniżać skuteczność tych antybiotyków i wskazuje na konieczność unikania jednoczesnego stosowania. Z kolei synergizm działania przeciwbakteryjnego występuje przy łączeniu z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) oraz tetracyklinami (doksycyklina, minocyklina), co może być korzystne w terapii ciężkich zakażeń układu moczowego, jednak wymaga ścisłego monitorowania pacjenta. Interakcje z chloramfenikolem i rystomycyną (wankomycyną) zwiększają ryzyko hemotoksyczności, manifestującej się niedokrwistością, leukopenią i trombocytopenią, co wymaga regularnej kontroli morfologii krwi. Leki urykozuryczne (probenecyd, sulfinpirazon) zmieniają farmakokinetykę furazydyny, zmniejszając jej wydzielanie kanalikowe, co prowadzi do kumulacji leku, wzrostu toksyczności i obniżenia stężenia w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, skutkując osłabieniem efektu terapeutycznego. Zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania tych leków.
alkalizacja moczu, antybiotyki aminoglikozydowe, atropina, biodostępność leku, chloramfenikol, działania niepożądane, działanie hepatotoksyczne, działanie przeciwbakteryjne, efekt disulfiramopodobny, efekt synergistyczny, furazydyna, kwas nalidyksowy, leki alkalizujące, leki cholinolityczne, leki urykozuryczne, morfologia krwi, pochodne chinolonu, pochodne nitrofuranu, probenecyd, tetracykliny, trójkrzemian magnezu, witaminy z grupy B, zaburzenia hematologiczne, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Interakcje leku – DaFurag Max 100 mg
Furazydyna, składnik leku Dafurag Max, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Antagonistyczne działanie wobec kwasu nalidyksowego prowadzi do osłabienia jego efektu bakteriostatycznego, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Z kolei synergizm z antybiotykami aminoglikozydowymi i tetracyklinami może nasilać efekt przeciwbakteryjny, jednak wymaga monitorowania pod kątem działań niepożądanych. Szczególnie niebezpieczne jest łączenie furazydyny z chloramfenikolem i rystomycyną, które zwiększa hemotoksyczność leku. Leki urykozuryczne, takie jak probenecyd w dużych dawkach oraz sulfinpirazon, zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, co prowadzi do kumulacji leku w organizmie, zwiększenia toksyczności oraz obniżenia stężenia furazydyny w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, co może obniżać skuteczność terapii zakażeń układu moczowego.
aldehyd octowy, antagonizm lekowy, antybiotyki aminoglikozydowe, atropina, biodostępność, chloramfenikol, farmakokinetyka, furazydyna, hemotoksyczność, hipotensja, interakcja farmakodynamiczna, interakcje lekowe, kinetyka wchłaniania, kwas nalidyksowy, leki alkalizujące, leki urykozuryczne, pochodne nitrofuranu, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, rystomycyna, sulfinpirazon, synergizm lekowy, synergizm toksyczności, tachykardia, tetracykliny, trójkrzemian magnezu, witaminy z grupy B, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Furaginum Adamed 50 mg
Furazydyna wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Antagonizm wobec kwasu nalidyksowego prowadzi do osłabienia jego działania bakteriostatycznego, co wymaga unikania jednoczesnego stosowania. Probenecyd i sulfinpirazon zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, powodując kumulację leku i wzrost toksyczności, a jednocześnie obniżają stężenie furazydyny w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego (MIC), co osłabia skuteczność terapii zakażeń układu moczowego. Leki alkalizujące z trójkrzemianem magnezu obniżają wchłanianie furazydyny, dlatego zaleca się zachowanie co najmniej 2-godzinnego odstępu czasowego między ich podaniem. Współstosowanie z antybiotykami aminoglikozydowymi i tetracyklinami nasila efekt przeciwbakteryjny, jednak wymaga monitorowania działań niepożądanych. Chloramfenikol i rystomycyna zwiększają ryzyko hemotoksyczności, co wymaga regularnej kontroli parametrów hematologicznych.
aldehyd octowy, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyki aminoglikozydowe, biodostępność, chloramfenikol, działanie bakteriostatyczne, działanie hemotoksyczne, działanie przeciwbakteryjne, fałszywie dodatni wynik, furazydyna, glukoza w moczu, kwas nalidyksowy, leki alkalizujące, leki urykozuryczne, metoda enzymatyczna, minimalne stężenie hamujące, morfologia krwi, parametr hematologiczny, pochodne nitrofuranu, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, roztwór Benedicta, tetracykliny, trójkrzemian magnezu, wydzielanie kanalikowe, zaburzenie hematologiczne, zakażenie układu moczowego - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Polibiotic
Produkt leczniczy Polibiotic w formie maści zawiera neomycynę siarczan (5 mg/g), polimyksynę B siarczan (5000 j.m./g) oraz bacytracynę cynkową (400 j.m./g) i wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania. Leczenie należy natychmiast przerwać w przypadku silnych reakcji alergicznych, zwłaszcza u pacjentów z nadwrażliwością na aminoglikozydy lub polimyksyny, ze względu na ryzyko reakcji krzyżowych. Długotrwałe stosowanie może prowadzić do superinfekcji drobnoustrojami niewrażliwymi, w tym grzybami, co może wymagać terapii przeciwgrzybiczej lub przerwania leczenia. W przypadku działań niepożądanych, zwłaszcza podrażnienia skóry lub braku poprawy klinicznej, zaleca się zaprzestanie stosowania preparatu.
antybiotyki aminoglikozydowe, bacytracyna cynkowa, działanie nefrotoksyczne, działanie niepożądane, działanie ototoksyczne, leczenie przeciwgrzybicze, namnażanie drobnoustrojów, nefrotoksyczność, neomycyna, neurotoksyczność, ototoksyczność, podrażnienie skóry, polimyksyna B, reakcja krzyżowa, siarczan neomycyny, siarczan polimyksyny B, superinfekcja, terapia skojarzona, upośledzenie słuchu, uszkodzenie nerek, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Interakcje leku – Furaginum Hasco 50 mg
Furazydyna wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o różnym znaczeniu klinicznym, które mają istotny wpływ na skuteczność i bezpieczeństwo terapii. Antagonistyczne działanie wobec pochodnych chinolonu (np. kwas nalidyksowy, norfloksacyna) może osłabiać ich efekt przeciwbakteryjny, choć kliniczne znaczenie tej interakcji pozostaje nie do końca poznane. Z kolei synergistyczne nasilenie działania przeciwbakteryjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu z aminoglikozydami i tetracyklinami (np. gentamycyna, doksycyklina). Szczególną uwagę należy zwrócić na interakcje z lekami urykozurycznymi (probenecyd, sulfinpirazon), które zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, prowadząc do wzrostu jej stężenia w organizmie i potencjalnej toksyczności, a jednocześnie obniżają stężenie leku w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, co może obniżać skuteczność terapii. Wysokie ryzyko hemotoksyczności występuje przy łącznym stosowaniu z chloramfenikolem i rystomycyną, co wymaga unikania takiego połączenia u pacjentów z zaburzeniami hematologicznymi.
amikacyna, antybiotyki aminoglikozydowe, atropina, chloramfenikol, doksycyklina, dysfagia, działania niepożądane, działanie hemotoksyczne, działanie przeciwbakteryjne, furazydyna, gentamycyna, hepatotoksyczność, kwas nalidyksowy, kwas oksolinowy, leki alkalizujące, leki urykozuryczne, minimalne stężenie bakteriostatyczne, niacyna, norfloksacyna, pochodne chinolonu, pochodne nitrofuranu, probenecyd, reakcja disulfiramopodobna, roztwór Benedicta, roztwór Fehlinga, ryboflawina, rystomycyna, sulfinpirazon, tetracykliny, tiamina, trójkrzemian magnezu, witaminy z grupy B - Leksykon leków
Interakcje leku – Pentaxim 32 jednostek antygenu D + 10 mcg + nie mniej niż 40 j.m. + 8 jednostek antygenu D + 40 jednostek antygenu D + nie mniej niż 30 j.m. + 25 mcg + 25 mcg
Szczepionka PENTAXIM, łącząca antygeny przeciw błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis oraz Haemophilus influenzae typu b, może być podawana jednocześnie z innymi szczepionkami, takimi jak M-M-RVAXPRO (przeciw odrze, śwince i różyczce) oraz HBVAXPRO (przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B), pod warunkiem stosowania różnych miejsc iniekcji. Po szczepieniu PENTAXIM obserwuje się wydalanie polisacharydu otoczkowego Hib z moczem przez 1-2 tygodnie, co może powodować fałszywie dodatnie wyniki badań moczu w kierunku zakażenia Hib; w takich przypadkach zaleca się wykonanie dodatkowych testów diagnostycznych. Szczepionka zawiera 12,5 µg fenyloalaniny na dawkę, co jest istotne u pacjentów z fenyloketonurią, a także śladowe ilości glutaraldehydu, neomycyny, streptomycyny i polimyksyny B, co wymaga ostrożności u osób z nadwrażliwościami na te substancje.
antybiotyki aminoglikozydowe, działanie niepożądane, fałszywie dodatni wynik, fenyloalanina, fenyloketonuria, Haemophilus influenzae typu B, kortykosteroid systemowy, lek cytotoksyczny, lek immunosupresyjny, lek przeciwgorączkowy, nadwrażliwość na lek, odpowiedź immunologiczna, polisacharyd otoczkowy, reakcja neurologiczna, szczepionka MMR, szczepionka pięciowalentna, szczepionka WZW B, wydalanie z moczem - Leksykon leków
Interakcje leku – Cefotaxime Dali Pharma 1 g
Cefotaksym wykazuje istotne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne z różnymi grupami leków. Antagonizm działania przeciwbakteryjnego obserwuje się przy jednoczesnym stosowaniu cefotaksymu z bakteriostatycznymi antybiotykami, takimi jak tetracykliny, erytromycyna, chloramfenikol i sulfonamidy, co skutkuje osłabieniem skuteczności terapii. Z kolei synergizm przeciwbakteryjny występuje przy łączeniu cefotaksymu z aminoglikozydami (np. gentamycyna, amikacyna), co może być korzystne w leczeniu ciężkich zakażeń, jednak wymaga monitorowania funkcji nerek ze względu na ryzyko nefrotoksyczności. Probenecyd podwaja ekspozycję na cefotaksym i zmniejsza jego klirens nerkowy o około 50%, co u pacjentów z prawidłową czynnością nerek nie wymaga modyfikacji dawki, natomiast u chorych z niewydolnością nerek konieczne jest dostosowanie dawkowania.
amikacyna, aminoglikozydy, antagonizm działania, antagonizm farmakodynamiczny, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki bakteriostatyczne, cefotaksym, chloramfenikol, działanie hepatotoksyczne, działanie niepożądane, efekt disulfiramopodobny, efekt synergiczny, erytromycyna, funkcja nerek, furosemid, gentamycyna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kolistyna, lek moczopędny, lek nefrotoksyczny, odpowiedź immunologiczna, polimyksyna B, probenecyd, spektrum działania, sulfonamid, synergizm przeciwbakteryjny, tetracyklina, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Neomycinum Jelfa 5 mg/g
Neomycinum Jelfa (5 mg/g, maść do oczu) jest przeciwwskazany u pacjentów z nadwrażliwością na neomycynę lub inne antybiotyki z grupy aminoglikozydów ze względu na ryzyko reakcji alergicznych. Objawy uczulenia obejmują świąd, wysypkę, przekrwienie, obrzęk oraz inne oznaki miejscowego podrażnienia w okolicy oka. Wystąpienie tych symptomów po wcześniejszym kontakcie z neomycyną lub aminoglikozydami stanowi bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania tego preparatu.
alergia krzyżowa, antybiotyki aminoglikozydowe, maść oczna, nadwrażliwość na neomycynę, neomycyna, obrzęk okołooczny, podrażnienie oka, przekrwienie spojówek, reakcja alergiczna, reakcja uczuleniowa, siarczan neomycyny, świąd oka, terapia okulistyczna, terapia przeciwbakteryjna, wysypka skórna, wywiad alergiczny - Leksykon leków
Przedawkowanie – Multibiotic (5 mg + 10 mg + 0,833 mg)/g
Przedawkowanie maści Multibiotic, zawierającej neomycynę siarczan (5 mg/g), bacytracynę cynkową (10 mg/g) oraz polimyksynę B siarczan (0,833 mg/g), jest rzadkie przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami, jednak może prowadzić do poważnych działań niepożądanych o charakterze nefrotoksycznym, ototoksycznym i neurotoksycznym. Ryzyko systemowego wchłaniania i kumulacji antybiotyków wzrasta przy długotrwałej aplikacji, stosowaniu na rozległe uszkodzone powierzchnie skóry oraz u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek. Objawy nefrotoksyczności obejmują ostrą niewydolność nerek, wzrost stężenia kreatyniny i mocznika, oligurię lub anurię, wynikające z uszkodzenia kanalików nerkowych. Ototoksyczność manifestuje się utratą słuchu, szumami usznymi i zaburzeniami równowagi, natomiast neurotoksyczność objawia się parestezjami, blokadą nerwowo-mięśniową i zaburzeniami oddychania, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami nerwowo-mięśniowymi lub przyjmujących leki zwiotczające.
antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki polipeptydowe, bacytracyna cynkowa, blokada nerwowo-mięśniowa, dysfagia, działanie ogólnoustrojowe, hemodializa, kreatynina i mocznik, nefrotoksyczność, neomycyny siarczan, neurotoksyczność, oliguria, osłabienie mięśniowe, ostra niewydolność nerek, ototoksyczność, parestezje, polimyksyny B siarczan, szumy uszne, upośledzona funkcja nerek, utrata słuchu, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia oddychania, zaburzenia równowagi, zaburzenie kanalików nerkowych, zawroty głowy - Leksykon leków
Interakcje leku – AmBisome liposomal 50 mg
Produkt leczniczy AmBisome liposomal (amfoterycyna B w liposomach) nie posiada dedykowanych badań interakcji, jednak na podstawie doświadczeń z amfoterycyną B zidentyfikowano liczne potencjalne interakcje. Szczególnie istotne jest ryzyko nasilenia nefrotoksyczności przy jednoczesnym stosowaniu leków nefrotoksycznych, takich jak cyklosporyna, aminoglikozydy (gentamycyna, amikacyna) czy pentamidyna, co wymaga regularnego monitorowania parametrów nerkowych. AmBisome wykazuje jednak niższy potencjał nefrotoksyczny w porównaniu do konwencjonalnej amfoterycyny B. Ponadto, stosowanie AmBisome z kortykosteroidami, ACTH lub diuretykami (furosemid, hydrochlorotiazyd) może nasilać hipokaliemię, co zwiększa ryzyko kardiotoksyczności glikozydów naparstnicy (digoksyna, digitoksyna) oraz przedłużonego bloku nerwowo-mięśniowego przy lekach zwiotczających mięśnie (np. tubokuraryna). Warto monitorować stężenia elektrolitów i EKG oraz rozważyć suplementację potasu.
amfoterycyna B liposomalna, antybiotyki aminoglikozydowe, blok nerwowo-mięśniowy, cisplatyna, cyklofosfamid, cyklosporyna, digitoksyna, digoksyna, diuretyki, działanie hepatotoksyczne, działanie nefrotoksyczne, flucytozyna, glikozydy naparstnicy, hipokaliemia, karboplatyna, kardiotoksyczność, kortykosteroidy, kortykotropina, leki nefrotoksyczne, leki przeciwnowotworowe, leki zwiotczające mięśnie, masa leukocytarna, niedociśnienie tętnicze, pankuronium, pentamidyna, skurcz oskrzeli, tubokuraryna, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia hemodynamiczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Prostin VR 500 mcg/ml
Alprostadyl (PROSTIN VR, 500 µg/ml, roztwór do wstrzykiwań) wykazuje minimalny potencjał interakcji farmakologicznych, co potwierdzają dane kliniczne u noworodków i niemowląt z wrodzonymi wadami serca. Nie zaobserwowano istotnych interakcji z antybiotykami (penicylina, gentamycyna), lekami wazopresyjnymi (dopamina, izoprenalina), glikozydami nasercowymi (digoksyna) oraz lekami moczopędnymi (furosemid). Produkt zawiera 790 mg/ml bezwodnego etanolu, jednak ze względu na parenteralną drogę podania i specyfikę populacji pediatrycznej, interakcje z alkoholem etylowym doustnym nie mają znaczenia klinicznego.
alprostadyl, antybiotyk, antybiotyki aminoglikozydowe, digoksyna, działanie przeciwpłytkowe, etanol, furosemid, glikozyd nasercowy, heparyna, katecholaminy, lek moczopędny, lek przeciwkrzepliwy, lek wazodylatacyjny, lek wazopresyjny, niewydolność serca, obrzęk, parametry hemodynamiczne, parametry krzepnięcia, prostacyklina, wrodzona wada serca - Leksykon leków
Interakcje leku – Nivalin 5 mg/ml
Bromowodorek galantaminy, substancja czynna leku Nivalin, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne o wysokim znaczeniu klinicznym. Galantamina antagonizuje hamujące działanie opioidów (morfina i analogi) na ośrodek oddechowy, co może modyfikować ich efekt przeciwbólowy i oddechowy. Jednoczesne stosowanie z innymi lekami cholinomimetycznymi może prowadzić do nasilenia działań cholinergicznych, takich jak wzmożona potliwość, ślinienie, skurcz oskrzeli czy bradykardia. Szczególną ostrożność należy zachować przy kojarzeniu galantaminy z digoksyną i beta-adrenolitykami, gdyż może dojść do istotnego spowolnienia czynności serca i zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Galantamina antagonizuje również działanie M-cholinolityków, heksametonium oraz niedepolaryzujących środków zwiotczających mięśnie (np. tubokuraryna), co może osłabiać ich efekty terapeutyczne. Antybiotyki aminoglikozydowe (gentamycyna, amikacyna) mogą osłabiać działanie galantaminy poprzez wpływ na przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, natomiast środki depolaryzujące płytkę motoryczną (suksametonium) mogą wydłużać jej działanie, co ma znaczenie w anestezjologii.
alkohol etylowy, amikacyna, antybiotyki aminoglikozydowe, beta-adrenolityki, bradykardia, bromowodorek galantaminy, chinidyna, digoksyna, działanie cholinergiczne, erytromycyna, fluoksetyna, gentamycyna, heksametonium, inhibitory CYP2D6, inhibitory CYP3A4, ketokonazol, leki cholinomimetyczne, ośrodek oddechowy, ośrodkowy układ nerwowy, paroksetyna, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, receptor β-adrenergiczny, rytonawir, skurcz oskrzeli, sukcynylocholina, suksametonium, tubokuraryna, zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego - Leksykon leków
Przeciwwskazania – Biodacyna 250 mg/ml
Lek Biodacyna, zawierający amikacynę w postaci disiarczanu, jest aminoglikozydowym antybiotykiem dostępnym w roztworze do wstrzykiwań i infuzji o stężeniach 125 mg/ml oraz 250 mg/ml. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do jego stosowania są: nadwrażliwość na amikacynę lub substancje pomocnicze (w tym sodu pirosiarczyn i sód), a także miastenia, ze względu na ryzyko blokady przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Należy również uwzględnić możliwość nadwrażliwości krzyżowej w obrębie aminoglikozydów, zwłaszcza u pacjentów z historią reakcji alergicznych lub toksycznych na inne antybiotyki z tej grupy (np. gentamycynę, tobramycynę, neomycynę, streptomycynę).
amikacyna, antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyki aminoglikozydowe, dieta niskosodowa, gentamycyna, miastenia, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na lek, neomycyna, nużliwość mięśni, pirosiarczyn sodu, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, reakcja toksyczna, streptomycyna, tobramycyna, wstrzyknięcie i infuzja - Leksykon leków
Interakcje leku – Pancuronium Jelfa 2 mg/ml
Bromek pankuroniowy (PANCURONIUM JELFA) wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mogą znacząco modyfikować jego działanie zwiotczające mięśnie szkieletowe. Szczególnie istotne jest nasilenie i przedłużenie blokady nerwowo-mięśniowej w obecności wziewnych anestetyków (halotan, izofluran, enfluran, metoksyfluran, cyklopropan), dożylnych leków anestetycznych (tiopenton, etamina, etomidat), opioidów (np. fentanyl) oraz antybiotyków aminoglikozydowych (gentamycyna, streptomycyna, amikacyna) i innych (tetracykliny, polimyksyna B, linkomycyna, klindamycyna, kapreomycyna, kolistyna). Dodatkowo, leki diuretyczne (furosemid, kwas etakrynowy), przeciwarytmiczne (ajmalina, propranolol, prokainamid, chinidyna), sole litu oraz beta-adrenolityki mogą nasilać i wydłużać efekt zwiotczający, co wymaga odpowiedniej modyfikacji dawkowania i ścisłego monitorowania pacjenta. Warto podkreślić, że hipokaliemia, hipermagnezemia, hiperkalcemia oraz kwasica oddechowa potęgują działanie pankuronium, natomiast hipotermia osłabia jego efekt.
antybiotyk aminoglikozydowy, antybiotyki aminoglikozydowe, beta-adrenolityk, blokada nerwowo-mięśniowa, bromek pankuroniowy, chinidyna, depresja oddechowa, digoksyna, enfluran, fentanyl, fenytoina, furosemid, glikokortykosteroid, glikozyd nasercowy, halotan, hiperkalcemia, hipermagnezemia, hipokaliemia, hipotermia, inhibitor acetylocholinoesterazy, izofluran, karbamazepina, kwasica oddechowa, lek diuretyczny, lek przeciwarytmiczny, linkomycyna, opioidowe leki przeciwbólowe, polimyksyna B, równowaga kwasowo-zasadowa, sole litu, tetracyklina, tiopenton, wziewne leki znieczulające, zaburzenia elektrolitowe, złącze nerwowo-mięśniowe, znieczulenie ogólne - Leksykon substancji czynnych
Furagina – Interakcje
Furazydyna wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą wpływać na jej skuteczność i bezpieczeństwo stosowania. Antagonistyczne działanie wobec pochodnych chinolonu (kwas nalidyksowy, norfloksacyna, kwas oksolinowy) prowadzi do osłabienia efektu przeciwbakteryjnego, co ma wysokie znaczenie kliniczne. Synergistyczne działanie obserwuje się z aminoglikozydami (gentamycyna, amikacyna, tobramycyna) oraz tetracyklinami (doksycyklina, minocyklina), co może nasilać efekt terapeutyczny furazydyny. Z kolei chloramfenikol i rystomycyna zwiększają toksyczność hemotoksyczną, podnosząc ryzyko zaburzeń hematologicznych i depresji układu naczyniowego. Leki urykozuryczne, takie jak probenecyd w dużych dawkach i sulfinpirazon, zmniejszają wydzielanie kanalikowe furazydyny, co prowadzi do kumulacji leku, zwiększenia toksyczności oraz obniżenia stężenia w moczu poniżej minimalnego stężenia bakteriostatycznego, osłabiając tym samym skuteczność terapii.
aldehyd octowy, amikacyna, antybiotyki aminoglikozydowe, atropina, biodostępność furazydyny, chloramfenikol, doksycyklina, działanie hemotoksyczne, efekt disulfiramowy, furazydyna, gentamycyna, kwas nalidyksowy, kwas oksolinowy, leki alkalizujące, leki urykozuryczne, lewomicetyna, minocyklina, nitrofurany, norfloksacyna, nudności, pochodne chinolonu, probenecyd, rystomycyna, sulfanilamidy, sulfinpirazon, tachykardia zatokowa, tetracykliny, tobramycyna, trójkrzemian magnezu, witamina B6, witaminy z grupy B, wydzielanie kanalikowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biotrakson 2 g
Biotrakson to preparat zawierający ceftriakson sodowy, dostępny w dawkach 1 g i 2 g jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Każdy gram produktu zawiera 83 mg sodu (3,6 mmol), co jest istotne u pacjentów na diecie niskosodowej. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych i wymaga odpowiedniego przygotowania roztworu, który powinien być przezroczysty, bez nierozpuszczalnych cząstek. Dawkowanie i sposób rozpuszczania różnią się w zależności od drogi podania: domięśniowo (3,5 ml rozpuszczalnika dla 1 g, 7 ml dla 2 g), dożylnie bolusowo (10 ml dla 1 g, 20 ml dla 2 g) oraz w infuzji dożylnej (40-50 ml rozpuszczalnika dla obu dawek). Roztwór do podania domięśniowego można sporządzić z wodą do wstrzykiwań lub 1% roztworem lidokainy, jednak roztworu z lidokainą nie wolno podawać dożylnie. Dawkę powyżej 1 g należy podzielić na więcej niż jedno miejsce podania, a dawki powyżej 2 g podawać wyłącznie dożylnie.
amsakryna, antybiotyki aminoglikozydowe, ceftriakson, ceftriakson sodowy, dieta niskosodowa, flukonazol, guma bromobutylowa, infuzja dożylna, lidokainy chlorowodorek, niezgodność fizyczna, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór dekstranu, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, roztwór lidokainy, roztwór Ringera, sól wapniowa ceftriaksonu, wankomycyna, właściwości higroskopijne, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie i infuzja, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Biotrakson 1 g
Biotrakson, zawierający ceftriakson w dawkach 1 g i 2 g (odpowiednio 83 mg sodu na gram), jest dostępny jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Preparat wymaga rozpuszczenia w odpowiedniej objętości wody do wstrzykiwań lub 1% roztworu lidokainy (tylko do podania domięśniowego), z zachowaniem aseptyki i kontroli klarowności roztworu. Dawkowanie i objętość rozpuszczalnika różnią się w zależności od drogi podania: domięśniowo (3,5 ml dla 1 g, 7 ml dla 2 g), dożylnie bolusowo (10 ml dla 1 g, 20 ml dla 2 g) oraz dożylnie w infuzji (40-50 ml). Roztwory do infuzji należy rozcieńczać w 0,9% NaCl, 5% lub 10% glukozie, 6% dekstranie w 5% glukozie lub 0,45% NaCl w 2,5% glukozie, unikając rozpuszczalników zawierających wapń ze względu na ryzyko wytrącania się ceftriaksonu. Preparat nie zawiera substancji pomocniczych i ma okres ważności 2 lata, a sporządzony roztwór należy stosować bezpośrednio lub przechowywać do 24 godzin w 2-8°C.
antybiotyki aminoglikozydowe, ceftriakson, ceftriakson sodowy, infuzja dożylna, lidokaina chlorowodorek, niezgodność farmaceutyczna, proszek do sporządzania roztworu, roztwór chlorku sodu, roztwór dekstranu, roztwór glukozy, roztwór Hartmanna, roztwór lidokainy, roztwór Ringera, sól wapniowa ceftriaksonu, wstrzyknięcie domięśniowe, wstrzyknięcie dożylne, wytrącanie osadu, żywienie pozajelitowe - Leksykon leków
Interakcje leku – Magnefar B6 Bio 60 mg Mg2+ + 6,06 mg
Magnefar B6 Bio zawiera 60 mg jonów magnezu w formie magnezu cytrynianu oraz 6,06 mg pirydoksyny chlorowodorku (witamina B6) i wykazuje liczne interakcje farmakologiczne. Magnez może obniżać wchłanianie antybiotyków fluorochinolonowych i tetracyklin, dlatego zaleca się zachowanie odstępu 2-3 godzin między podaniem tych leków a preparatem magnezowym. Podobne zalecenia dotyczą bisfosfonianów. Antybiotyki aminoglikozydowe, cisplatyna oraz cyklosporyna A mogą zwiększać wydalanie magnezu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawki. Diuretyki tiazydowe i furosemid mogą indukować niedobór magnezu, a inhibitory pompy protonowej (omeprazol, pantoprazol) oraz antagoniści receptora EGF (cetuksymab, erlotynib) również sprzyjają hipomagnezemii. Związki fosforanowe, żelaza i sole wapnia hamują wchłanianie magnezu w jelitach. Ryzyko hipermagnezemii wzrasta przy jednoczesnym stosowaniu węglanu litu, diuretyków oszczędzających potas (amiloryd, spironolakton) oraz innych preparatów magnezu, zwłaszcza u pacjentów z niewydolnością nerek.
alendronian, amfoterycyna B, amikacyna, amiloryd, antybiotyki aminoglikozydowe, bisfosfoniany, cetuksymab, chlorowodorek pirydoksyny, choroba Parkinsona, ciprofloksacyna, cisplatyna, cykloseryna, cyklosporyna A, cytrynian magnezu, diuretyki, diuretyki oszczędzające potas, doksycyklina, doustne środki antykoncepcyjne, dysfagia, erlotynib, fluorochinolony, furosemid, gentamycyna, hipermagnezemia, hydralazyna, inhibitory pompy protonowej, izoniazyd, jon magnezu, L-DOPA, leki immunosupresyjne, leki moczopędne, leki przeciwnowotworowe, lewofloksacyna, moksyfloksacyna, niewydolność nerek, omeprazol, pantoprazol, penicylamina, pentamidyna, rapamycyna, rizedronian, spironolakton, tetracyklina, tetracykliny, tiazydy, węglan litu, witamina B6 - Leksykon leków
Interakcje leku – Cisatracurium Kabi 2 mg/ml
Cisatrakurium, jako niedepolaryzujący środek zwiotczający mięśnie, wykazuje liczne interakcje farmakologiczne, które mogą znacząco modyfikować jego siłę i czas działania. Leki nasilające efekt blokady nerwowo-mięśniowej to m.in. wziewne anestetyki (enfluran, izofluran, halotan), ketamina, inne niedepolaryzujące środki zwiotczające, aminoglikozydy, polimyksyny, tetracykliny, linkomycyna, klindamycyna, beta-adrenolityki (propranolol), blokery kanałów wapniowych, lidokaina, prokainamid, chinidyna, diuretyki (furosemid, tiazydy, mannitol, acetazolamid), sole magnezu i litu oraz leki blokujące zwoje nerwowe (trimetafan, heksametonium). Szczególnie istotne jest, że jednoczesne podanie suksametonium może prowadzić do przedłużonego i złożonego bloku nerwowo-mięśniowego, trudnego do odwrócenia antagonistami acetylocholinoesterazy. Warto podkreślić, że wcześniejsze podanie suksametonium nie wpływa na czas trwania bloku wywołanego cisatrakurium ani na szybkość infuzji.
alkoholizm przewlekły, analgetyk opioidowy, antagonista acetylocholinoesterazy, antybiotyki aminoglikozydowe, antybiotyki linkozamidowe, beta-adrenolityk, chlorpromazyna, choroba Alzheimera, choroba nerwowo-mięśniowa, cisatrakurium, diuretyk, diuretyk pętlowy, diuretyki, donepezyl, etanol, farmakokinetyka i farmakodynamika, fenytoina, inhibitor acetylocholinoesterazy, karbamazepina, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwreumatyczny, lek znieczulający, leki przeciwarytmiczne, leki przeciwreumatyczne, leki wziewne, lit, magnez, miastenia, niedepolaryzacyjny blok nerwowo-mięśniowy, ośrodkowy układ nerwowy, środek znieczulający, steroid, suksametonium, zespół miasteniczny