flora skóry
Flora skóry (mikrobiom skóry) to złożony ekosystem mikroorganizmów zamieszkujących powierzchnię ludzkiej skóry. W jej skład wchodzą głównie bakterie, ale również grzyby, wirusy i roztocza. Dominującymi bakteriami są Staphylococcus, Corynebacterium, Propionibacterium oraz Micrococcus.
Skład flory skóry różni się w zależności od okolicy ciała – obszary wilgotne (pachy, pachwiny) sprzyjają rozwojowi Corynebacterium i Staphylococcus, natomiast miejsca łojotokowe (twarz, plecy) – Propionibacterium acnes. Mikrobiom pełni kluczową funkcję ochronną, konkurując z patogenami o składniki odżywcze i przestrzeń, utrzymując odpowiednie pH oraz produkując substancje przeciwdrobnoustrojowe.
Zaburzenia flory skóry wiążą się z wieloma schorzeniami dermatologicznymi, takimi jak trądzik, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca czy łojotokowe zapalenie skóry. Czynniki takie jak nadmierna higiena, antybiotykoterapia, zmiany hormonalne czy stosowanie środków odkażających mogą zaburzać równowagę mikrobiomu skóry i predysponować do rozwoju patogenów.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Metyloetyloketon – Właściwości farmakodynamiczne
Metyloetyloketon (MEK) w stężeniu 0,99 g na 100 g etanolu 96% jest stosowany jako środek denaturujący w preparacie desderman, który zawiera 78,2 g/100 g etanolu (73,4 g etanolu 100%). MEK nie jest składnikiem aktywnym, lecz współtworzy roztwór o działaniu miejscowym, bez efektów ogólnoustrojowych. Preparat wykazuje szerokie spektrum działania przeciwdrobnoustrojowego, obejmujące bakterie Gram-dodatnie i Gram-ujemne, w tym szczepy oporne na metycylinę (MRSA), wirusy otoczkowe i bezotoczkowe oraz grzyby (Aspergillus brasiliensis, Candida albicans). Skuteczność przeciwwirusowa potwierdzono zgodnie z normą EN 14476, z czasami kontaktu: adenowirus 15 s, mysi norowirus 10 s, poliowirus 60 s, a działanie przeciwgrzybicze zgodnie z EN 13624 wymaga 5 minut kontaktu. Preparat jest przeznaczony wyłącznie do stosowania miejscowego.
adenowirus, Aspergillus brasiliensis, atopowe zapalenie skóry, Candida albicans, chirurgiczna dezynfekcja rąk, denaturacja białek, działanie przeciwdrobnoustrojowe, działanie przeciwgrzybicze, działanie przeciwwirusowe, działanie wirusobójcze, farmakodynamika, flora skóry, higieniczna dezynfekcja rąk, HIV, metyloetyloketon, MRSA, norowirus, poliowirus, środek denaturujący, wirus bezotoczkowy, wirus otoczkowy, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zakażenie szpitalne - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Stieprox 15 mg/g (1,5 %)
Cyklopiroks z olaminą, będący składnikiem aktywnym szamponu leczniczego Stieprox (1,5% stężenia, tj. 15 mg/g), należy do grupy leków przeciwgrzybiczych stosowanych miejscowo (kod ATC: D01 AE14). Substancja wykazuje silne działanie przeciwgrzybicze wobec grzybów z rodzaju Mallassezia spp. (dawniej Pityrosporum), które są główną etiologiczną przyczyną łupieżu oraz łojotokowego zapalenia skóry. Potwierdzono to zarówno w badaniach in vitro, jak i in vivo, gdzie stosowanie 1,5% szamponu prowadziło do istotnego statystycznie zmniejszenia kolonii Mallassezia furfur na skórze głowy pacjentów, co korelowało z poprawą kliniczną objawów dermatologicznych.
Oprócz działania przeciwgrzybiczego, cyklopiroks z olaminą wykazuje także właściwości przeciwzapalne, co jest szczególnie istotne w terapii łojotokowego zapalenia skóry, gdzie komponent zapalny odgrywa kluczową rolę w patogenezie i manifestacji klinicznej. Redukcja komponentu zapalnego stanowi dodatkowy efekt terapeutyczny, zwiększający skuteczność leczenia. W sumie, farmakodynamiczne właściwości cyklopiroksu z olaminą – przeciwgrzybicze i przeciwzapalne – uzasadniają jego zastosowanie w formie 1,5% szamponu leczniczego Stieprox w terapii łupieżu oraz łojotokowego zapalenia skóry.