terapia pioglitazonem

Terapia pioglitazonem to metoda leczenia cukrzycy typu 2, wykorzystująca lek z grupy tiazolidynedionów (TZD), który zwiększa wrażliwość tkanek na insulinę. Pioglitazon aktywuje receptory jądrowe PPAR-γ (receptory aktywowane przez proliferatory peroksysomów gamma), co prowadzi do zwiększenia ekspresji genów uczestniczących w metabolizmie glukozy i lipidów.

Mechanizm działania pioglitazonu polega głównie na zmniejszaniu insulinooporności w tkance tłuszczowej, mięśniach szkieletowych i wątrobie. Lek ten nie stymuluje wydzielania insuliny przez komórki beta trzustki, dlatego ryzyko hipoglikemii podczas monoterapii jest niewielkie. Ponadto wykazuje korzystny wpływ na profil lipidowy, obniżając poziom triglicerydów i zwiększając stężenie HDL-cholesterolu.

Wskazania do stosowania pioglitazonu obejmują przede wszystkim cukrzycę typu 2 u pacjentów z insulinoopornością, u których metformina jest przeciwwskazana lub nietolerowana. Lek może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwcukrzycowymi, w tym z insuliną. Charakterystycznymi działaniami niepożądanymi są retencja płynów, zwiększenie masy ciała, ryzyko złamań kości oraz, w rzadkich przypadkach, obrzęk plamki żółtej.

Przed wdrożeniem terapii pioglitazonem należy wykluczyć przeciwwskazania, takie jak niewydolność serca (NYHA III-IV), aktywna choroba wątroby czy rak pęcherza moczowego. Zaleca się regularną kontrolę funkcji wątroby oraz monitorowanie potencjalnych objawów niewydolności serca w trakcie leczenia. Terapia pioglitazonem wymaga indywidualnego podejścia i systematycznej oceny stosunku korzyści do ryzyka.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl