korneocyt

Korneocyt to dojrzała, płaska komórka warstwy rogowej naskórka (stratum corneum), która stanowi końcowy etap różnicowania keratynocytów. W procesie keratynizacji keratynocyty przemieszczają się z warstwy podstawnej naskórka ku powierzchni skóry, ulegając stopniowym zmianom morfologicznym i biochemicznym.

Charakterystyczną cechą korneocytów jest brak jądra komórkowego i organelli, a ich wnętrze wypełnione jest przede wszystkim keratyną i innymi białkami strukturalnymi. Komórki te otoczone są zmodyfikowaną błoną komórkową, zwaną kopertą rogową (cornified envelope), złożoną z białek (m.in. inwokliny, lorikryny, filagryny) połączonych wiązaniami krzyżowymi.

Korneocyty połączone są ze sobą za pomocą desmosomów i otoczone lipidami międzykomórkowymi (ceramidy, cholesterol, wolne kwasy tłuszczowe), tworząc strukturę przypominającą „cegły i zaprawę”. Ta wyjątkowa architektura warstwy rogowej zapewnia barierę ochronną skóry przed czynnikami zewnętrznymi, w tym patogenami, alergenami i substancjami chemicznymi, a także ogranicza przeznaskórkową utratę wody (TEWL).

Zaburzenia w funkcjonowaniu i strukturze korneocytów prowadzą do dysfunkcji bariery naskórkowej, co może manifestować się klinicznie jako różne choroby skóry, w tym atopowe zapalenie skóry, łuszczyca czy rybia łuska. Badanie korneocytów i ich funkcji stanowi ważny element diagnostyki dermatologicznej oraz rozwoju nowych metod terapeutycznych w dermatologii.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl