przerost tętniczek
Przerost tętniczek (łac. hyperplasia arteriolae) to proces patologiczny charakteryzujący się pogrubieniem ścian małych tętnic i tętniczek. W procesie tym dochodzi do zwiększenia grubości błony środkowej naczyń (tunica media) wskutek hipertrofii i hiperplazji komórek mięśni gładkich oraz zwiększonego odkładania się macierzy pozakomórkowej.
Główną przyczyną przerostu tętniczek jest przewlekłe nadciśnienie tętnicze, które wywołuje mechaniczne obciążenie ścian naczyń. Inne czynniki etiologiczne obejmują cukrzycę, miażdżycę, przewlekłą chorobę nerek oraz procesy zapalne. Przerost tętniczek może występować w różnych narządach, jednak najczęściej obserwuje się go w nerkach, siatkówce oka, mięśniu sercowym i mózgu.
Klinicznie przerost tętniczek prowadzi do zwiększenia oporu naczyniowego, zmniejszenia przepływu krwi przez tkanki oraz pogorszenia ich utlenowania. W nerkach może skutkować rozwojem nefropatii nadciśnieniowej, w siatkówce oka – retinopatią nadciśnieniową, a w mózgu zwiększa ryzyko udaru. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe, badanie dna oka oraz biopsje narządów w wybranych przypadkach.
Leczenie przerostu tętniczek opiera się przede wszystkim na skutecznej kontroli nadciśnienia tętniczego poprzez farmakoterapię oraz modyfikację stylu życia. Inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I) oraz antagoniści receptora angiotensyny II (ARB) wykazują szczególną skuteczność w regresji przerostu naczyniowego, zwłaszcza w obrębie nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sartesta 5 mg + 80 mg
Przedkliniczne badania toksyczności produktu leczniczego Sartesta, zawierającego amlodypinę i walsartan, wykazały istotne zmiany histopatologiczne w przewodzie pokarmowym i nerkach zwierząt przy narażeniu wielokrotnie przekraczającym dawki kliniczne (1,9-11-krotność dawki walsartanu 160 mg i 2,6-13-krotność dawki amlodypiny 10 mg). U szczurów stwierdzono zapalenie i owrzodzenia błony śluzowej żołądka oraz zmiany nerkowe, takie jak bazofilia kanalików, rozstrzeń kanalików, wałeczki nerkowe, śródmiąższowe zapalenie limfocytarne i przerost błony tętniczek. W badaniach rozwojowych zaobserwowano zwiększoną częstość rozszerzonych moczowodów, zaburzeń kostnienia mostka i nieskostniałych paliczków przy narażeniu około 10-12-krotnym dawki klinicznej. Maksymalna dawka bez efektów rozwojowych wynosiła 3-krotność dawki walsartanu i 4-krotność amlodypiny (na podstawie AUC). Nie wykazano działania mutagennego, klastogennego ani rakotwórczego dla poszczególnych składników.
amlodypina, aparat przykłębuszkowy, azot mocznikowy, bazofilia kanalików nerkowych, dawka kliniczna, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, klastogenność, komórka Sertoliego, kostnienie mostka, krwinki czerwone, mutagenność, nadżerki błony śluzowej żołądka, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, przerost tętniczek, rakotwórczość, rozstrzeń kanalików nerkowych, rozszerzenie moczowodu, testosteron, wałeczek nerkowy, walsartan, zapalenie śródmiąższowe, zapalenie żołądka - Leksykon substancji czynnych
Hydrochlorotiazyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje niską toksyczność ostrą (LD50 >2750 mg/kg u szczurów) oraz brak istotnych efektów toksycznych w badaniach podprzewlekłych i przewlekłych, poza przewidywalnymi zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza hipokaliemią. Wyniki badań genotoksyczności są niejednoznaczne: testy in vitro wykazały pozytywne efekty mutagenne przy wysokich stężeniach (43-1300 µg/ml), natomiast testy Amesa i badania in vivo nie potwierdziły działania mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach (dawki do 600 mg/kg mc./dobę) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a dane kliniczne nie potwierdzają związku między stosowaniem hydrochlorotiazydu a ryzykiem rozwoju nowotworów u ludzi. Badania reprodukcyjne nie wskazują na działanie teratogenne ani negatywny wpływ na płodność, mimo że hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może wpływać na masę ciała potomstwa przy bardzo wysokich dawkach (15-krotność dawki ludzkiej).
antagonista receptora angiotensyny II, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, bloker kanałów wapniowych, diuretyk tiazydowy, działanie karcynogenne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, jajnik chomika chińskiego, komórki chłoniaka mysiego, komórki przykłębuszkowe, kreatynina w surowicy, lek przeciwnadciśnieniowy, masa czerwonokrwinkowa, nadciśnienie tętnicze, nadżerka żołądka, przerost tętniczek, Salmonella typhimurium, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika, stężenie potasu, szpik kostny, test Amesa, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, wartość hematokrytu, wydalanie potasu, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiana siostrzanej chromatydy