komórki chłoniaka mysiego
Komórki chłoniaka mysiego (murine lymphoma cells) to linie komórkowe wywodzące się z chłoniaków występujących u myszy laboratoryjnych. Stanowią one cenny model badawczy w onkologii eksperymentalnej, umożliwiając analizę mechanizmów patogenezy chłoniaków oraz testowanie nowych strategii terapeutycznych.
Najczęściej wykorzystywane linie komórkowe chłoniaka mysiego to m.in. linia EL4 (wywodząca się z chłoniaka indukowanego 9,10-dimetylo-1,2-benzanthracenem), linia A20 (pochodząca z chłoniaka B-komórkowego) oraz linie YAC-1 (wrażliwa na działanie komórek NK). Linie te charakteryzują się ustalonymi profilami ekspresji markerów powierzchniowych, określonymi właściwościami proliferacyjnymi oraz zdolnością do indukcji guzów po przeszczepieniu do myszy syngenicznych.
W badaniach klinicznych komórki chłoniaka mysiego służą do oceny skuteczności nowych leków przeciwnowotworowych, badania mechanizmów oporności na chemioterapię oraz analizy interakcji między komórkami nowotworowymi a mikrośrodowiskiem guza. Modele oparte na tych komórkach pozwalają również na weryfikację hipotez dotyczących immunoterapii nowotworów, w tym terapii CAR-T czy inhibitorów punktów kontrolnych układu immunologicznego.
Hodowle komórek chłoniaka mysiego mogą być prowadzone zarówno in vitro, jak i in vivo, przy czym modele heteroprzeszczepów (ksenograftów) umożliwiają badanie wzrostu guza w warunkach zbliżonych do fizjologicznych. Modele te są cennym narzędziem w przedklinicznych etapach rozwoju leków oraz w badaniach podstawowych nad biologią nowotworów układu chłonnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Hydrochlorotiazyd – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Hydrochlorotiazyd, diuretyk tiazydowy stosowany w terapii nadciśnienia tętniczego, wykazuje niską toksyczność ostrą (LD50 >2750 mg/kg u szczurów) oraz brak istotnych efektów toksycznych w badaniach podprzewlekłych i przewlekłych, poza przewidywalnymi zaburzeniami elektrolitowymi, zwłaszcza hipokaliemią. Wyniki badań genotoksyczności są niejednoznaczne: testy in vitro wykazały pozytywne efekty mutagenne przy wysokich stężeniach (43-1300 µg/ml), natomiast testy Amesa i badania in vivo nie potwierdziły działania mutagennego. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach i szczurach (dawki do 600 mg/kg mc./dobę) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów, a dane kliniczne nie potwierdzają związku między stosowaniem hydrochlorotiazydu a ryzykiem rozwoju nowotworów u ludzi. Badania reprodukcyjne nie wskazują na działanie teratogenne ani negatywny wpływ na płodność, mimo że hydrochlorotiazyd przenika przez łożysko i może wpływać na masę ciała potomstwa przy bardzo wysokich dawkach (15-krotność dawki ludzkiej).
antagonista receptora angiotensyny II, badanie genotoksyczności, badanie karcynogenności, bloker kanałów wapniowych, diuretyk tiazydowy, działanie karcynogenne, działanie moczopędne, działanie mutagenne, działanie nefrotoksyczne, działanie teratogenne, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, jajnik chomika chińskiego, komórki chłoniaka mysiego, komórki przykłębuszkowe, kreatynina w surowicy, lek przeciwnadciśnieniowy, masa czerwonokrwinkowa, nadciśnienie tętnicze, nadżerka żołądka, przerost tętniczek, Salmonella typhimurium, stężenie hemoglobiny, stężenie mocznika, stężenie potasu, szpik kostny, test Amesa, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, wartość hematokrytu, wydalanie potasu, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zmiana siostrzanej chromatydy